Η αλήθεια είναι ότι η Capcom με το PRAGMATA με έκανε να περιμένω πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα αρχικά. Ανακοινώθηκε πριν καν κυκλοφορήσει το PS5 παρακαλώ, πέρασε από καθυστερήσεις, εξαφανίστηκε για μεγάλα διαστήματα και έδωσε την εντύπωση ενός project που δυσκολευόταν να βρει την ταυτότητά του. Τελικά, όμως άξιζε η αναμονή; Προφανώς και θα είμαι ξεκάθαρος από την αρχή, ναι γιατί αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη των μεγάλων της σειρών όπως το Resident Evil ή το Monster Hunter, η Capcom επέλεξε να επενδύσει σε ένα ολοκαίνουργιο IP με έντονο sci-fi χαρακτήρα και μηχανισμούς που δύσκολα συναντάς σήμερα σε AAA παραγωγές. Και το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που θυμίζει εκείνη την εποχή του PS3 όπου οι εταιρείες δοκίμαζαν πιο τολμηρές ιδέες αντί να κυνηγούν μόνο ασφαλείς συνταγές.
Η ιστορία μας μεταφέρει σε μια τεράστια ερευνητική εγκατάσταση στη Σελήνη, όπου ο Hugh φτάνει μαζί με την ομάδα του για να διερευνήσει γιατί έχει διακοπεί κάθε επικοινωνία με τη Γη. Τα πράγματα στραβώνουν σχεδόν αμέσως και σύντομα βρίσκεται αποκομμένος μέσα σε μια εγκατάσταση που ελέγχεται από μια εχθρική τεχνητή νοημοσύνη και γεμίζει από επιθετικά ρομπότ. Εκεί γνωρίζει τη Diana, ένα προηγμένο android με μορφή μικρού κοριτσιού, η οποία ουσιαστικά γίνεται η πιο πολύτιμή του σύμμαχος. Χωρίς να μπω σε spoilers, η σχέση των δύο χαρακτήρων είναι μακράν το πιο δυνατό κομμάτι της αφήγησης. Ο Hugh λειτουργεί ως ο προσγειωμένος, ανθρώπινος πόλος της ιστορίας, ενώ η Diana φέρνει αθωότητα, περιέργεια και μια διαφορετική οπτική απέναντι στον κόσμο και στα γεγονότα που βιώνουν. Το σενάριο δεν προσπαθεί να γίνει υπερβολικά σύνθετο αλλά καταφέρνει να σε κρατάει κοντά στους δύο πρωταγωνιστές μέχρι τους τίτλους τέλους.
Εκεί όμως που το PRAGMATA πραγματικά ξεχωρίζει είναι στο gameplay του. Ολόκληρο το παιχνίδι είναι χτισμένο πάνω στην ιδέα ότι ελέγχεις ουσιαστικά δύο χαρακτήρες ταυτόχρονα. Ο Hugh αναλαμβάνει το shooting, τις αποφυγές και την κίνηση, ενώ η Diana, που είναι συνήθως ανεβασμένη στην πλάτη μας, πραγματοποιεί hacking στους εχθρούς μέσω ενός μικρού puzzle-grid που εμφανίζεται στην οθόνη. Για να προκαλέσεις ουσιαστική ζημιά στα περισσότερα ρομπότ πρέπει πρώτα να τα «σπάσεις» μέσω hacking και στη συνέχεια να εκμεταλλευτείς τα ανοιχτά αδύνατα σημεία τους. Στην αρχή ακούγεται περίπλοκο αλλά μέσα σε λίγη ώρα γίνεται δεύτερη φύση μας και δημιουργεί ένα σύστημα μάχης που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο εκεί έξω. Οι μάχες αποκτούν έναν ιδιαίτερο ρυθμό καθώς προσπαθείς να ολοκληρώσεις το hacking ενώ ταυτόχρονα αποφεύγεις επιθέσεις και ψάχνεις το σωστό παράθυρο για να αδειάσεις το όπλο σου πάνω στον αντίπαλο. Είναι ένα gameplay loop που καταφέρνει να παραμένει φρέσκο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Σε αυτό βοηθάει βέβαια και το πολύ καλό level design. Αυτή η σεληνιακή εγκατάσταση δεν αποτελείται απλώς από κούφιους διαδρόμους και μεταλλικά δωμάτια. Χάρη στην τεχνολογία Lunafilament που χρησιμοποιείται στον κόσμο του παιχνιδιού, οι περιοχές που θα διαβούμε αλλάζουν μορφή και αισθητική. Μέσα σε λίγες ώρες μπορείς να βρεθείς από βιομηχανικούς χώρους σε περιοχές που θυμίζουν πόλη της Γης ή ακόμη και τεχνητά δάση γεμάτα βλάστηση. Οι χάρτες κρύβουν μυστικά, αναβαθμίσεις και συλλεκτικά αντικείμενα που ενθαρρύνουν την εξερεύνηση ενώ αρκετές φορές θα κληθείς αλλά και θα θελήσεις να επιστρέψεις σε προηγούμενες περιοχές με νέες ικανότητες, όπλα και περισσότερη αυτοπεποίθηση για να αποκτήσεις πρόσβαση σε μέρη που προηγουμένως ήταν κλειστά. Δεν πρόκειται για Metroidvania αλλά έχει αρκετά στοιχεία που δίνουν κίνητρο να ψάξεις λίγο περισσότερο.
Στον τεχνικό τομέα, η Capcom συνεχίζει το εντυπωσιακό της σερί. Στο βασικό PS5 υπάρχουν δύο επιλογές γραφικών, με αμφότερες να στοχεύουν στα 60fps. Το Quality Mode προσφέρει καλύτερο φωτισμό, πιο έντονο ray tracing και γενικά πιο εντυπωσιακή εικόνα, με κάποιες πτώσεις των καρέ σε απαιτητικές σκηνές, ενώ το Performance Mode θυσιάζει λίγο οπτικό αποτέλεσμα για να διατηρεί πιο σταθερό το framerate. Στο PS5 Pro, όπου πέρασα και τον περισσότερο χρόνο μου, η εμπειρία είναι σαφώς ανώτερη καθώς το παιχνίδι αξιοποιεί το PSSR, με ενεργό ray tracing και σταθερά 60fps χωρίς να χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα σε ποιότητα και απόδοση. Υπάρχει επίσης επιλογή για υψηλότερο framerate σε οθόνες 120Hz. Από εκεί και πέρα τα animations είναι ποιοτικά, τα εφέ των όπλων εντυπωσιακά και το overall presentation δείχνει ότι πρόκειται για παραγωγή που αξιοποιεί τις δυνατότητες της κονσόλας. Ο ήχος υποστηρίζει ιδανικά την διαστημική-σεληνικαή ατμόσφαιρα με νότες τζαπανίλας και το DualSense προσθέτει επιπλέον βάρος στα όπλα και στις διάφορες αλληλεπιδράσεις χωρίς να γίνεται υπερβολικό.
Φτάνοντας στους τίτλους τέλους, το PRAGMATA μου άφησε την αίσθηση ενός παιχνιδιού που τόλμησε να κάνει κάτι διαφορετικό σε μια εποχή όπου πολλά AAA μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι τέλειο προφανώς και η ιστορία θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί περισσότερο τις ιδέες που είχαν οι δημιουργοί και επίσης προς το τέλος εμφανίζονται κάποια σημάδια επανάληψης. Όμως το hack-and-shoot σύστημα μάχης είναι τόσο ιδιαίτερο και τόσο καλοσχεδιασμένο που κουβαλάει ολόκληρη την εμπειρία στις πλάτες του. Σε συνδυασμό με τη χημεία του Hugh και της Diana, το προσεγμένο level design και την πολύ καλή τεχνική εικόνα συνολικά, το PRAGMATA καταφέρνει να ξεχωρίσει ως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες προτάσεις της Capcom τα τελευταία χρόνια και μια υπενθύμιση ότι οι νέες ιδέες έχουν ακόμη θέση αναμεσά μας.
Ευχαριστούμε τις Capcom και CD Media για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
