Το Marvel’s Wolverine είναι από εκείνα τα παιχνίδια που κουβαλούσαν βάρος και προσδοκίες πολύ πριν φτάσουν στα χέρια μου. Όχι μόνο επειδή μιλάμε για έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς χαρακτήρες της Marvel αλλά γιατί πίσω του βρίσκεται η Insomniac Games, ένα στούντιο που ειδικά μετά τα Marvel’s Spider-Man έχει μάθει τον κόσμο να περιμένει κάτι παραπάνω από ένα απλώς καλό superhero game. Προσθέστε σε αυτό τα χρόνια αναμονής, τις διαρροές, τα trailers που έφεραν τη δική τους αναστάτωση, είτε θετική είτε προβληματική αλλά και μια περίεργη αρνητικότητα που είχε αρχίσει να χτίζεται πριν καλά-καλά κυκλοφορήσει. Με λίγα λόγια, το Wolverine έπρεπε σχεδόν να αποδείξει ότι δεν είναι… ένοχο. Και τώρα που έφτασα στο τέλος του, μπορώ να πω ότι ούτε το αριστούργημα που κάποιοι περίμεναν είναι, ούτε όμως και αυτή η καταστροφή που παρουσιάζεται σε αρκετές γωνιές του Internet.
Η Insomniac αφήνει στην άκρη τη λογική του ανοιχτού κόσμου των Spider-Man και επιλέγει μια πολύ πιο γραμμική, κινηματογραφική περιπέτεια. Προσωπικά, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε ιδιαίτερα. Μετά από τόσα παιχνίδια γεμάτα χάρτες, εικονίδια και αμέτρητα quests, χάρηκα που το Wolverine φέρνει κάτι διαφορετικό, αν και μεταξύ μας η εντύπωση μου είναι ότι διαφορετικό ήταν το αρχικό όραμα της Insomniac. Δύσκολα μου βγαίνει από το μυαλό ότι η αρχική ιδέα αφορούσε για ένα πιο ανοιχτό παιχνίδι που για κάποιους λόγους, που μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν, κατέληξε ένα στενό γραμμικό παιχνίδι. Η ιστορία μας βρίσκει πριν τη δημιουργία των X-Men, με τον Logan να μπλέκει ξανά με πρόσωπα από το παρελθόν του και μια υπόθεση εξαφανίσεων μεταλλαγμένων που σταδιακά γίνεται πολύ πιο προσωπική. Nathaniel Essex, Jean Grey, Sabretooth, Mystique και Trask κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ τα flashbacks συμπληρώνουν τα κενά στη μνήμη του Logan. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, όμως θα πω ότι η ιστορία αν και συμπαθητική για superhero game είναι ίσως λίγο άνιση. Έχει καλές ερμηνείες, δυνατά set-pieces και ορισμένες ωραίες στιγμές αλλά ποτέ δεν κατάφερε να με χτυπήσει κατακούτελα όσο θα περίμενα από έναν χαρακτήρα με τόσο βαρύ παρελθόν.
Εκεί που δεν χρειάστηκε καν να με πείσει είναι στο gameplay. Ο Logan δεν είναι Spider-Man με νύχια και αυτό γίνεται ξεκάθαρο από την πρώτη μάχη. Είναι πιο άμεσος, πιο βίαιος και η κάμερα βρίσκεται πιο κοντά στη δράση ώστε κάθε χτύπημα να φαίνεται πιο προσωπικό δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σκηνικό βιαιότητας και αχαμπαροσύνης. Ο Wolverine καρφώνει αντιπάλους, τους πετά πάνω σε τοίχους, κόβει άκρα, εκτελεί brutal finishers και γενικά αφήνει πίσω του έναν χώρο που μοιάζει σαν να πέρασε από μέσα του μηχανή του κιμά. Θα ήθελα βέβαια αυτό το εντυπωσιακό αποτέλεσμα στην οθόνη να αποτυπώνεται περισσότερο στην αίσθηση που αποκόμιζα γιατί θεωρώ ότι του λείπει λίγο το «βάρος» που θα το απογείωνε. Τα light και heavy attacks συνδυάζονται με dodges, parries, ειδικές κινήσεις και φυσικά Rage, ενώ όσο προχωράμε ξεκλειδώνουμε νέες δυνατότητες που δίνουν λίγο περισσότερο βάθος στο σύστημα. Δεν μιλάμε για Devil May Cry ούτε για παιχνίδι που απαιτεί δεκάδες combos και η εξέλιξη είναι περιορισμένη.
Και ναι, η βία είναι πραγματικά βία. Τα takedowns είναι εντυπωσιακά, οι ομαδικές επιθέσεις με τη Jean Grey δίνουν κάποιες ωραίες στιγμές και η αναγέννηση του Logan λειτουργεί εξαιρετικά και οπτικά, με το σώμα του να επανέρχεται σταδιακά μετά από σοβαρά χτυπήματα. Το πρόβλημα είναι ότι προς το δεύτερο μισό αρχίζει να φαίνεται η σχετικά περιορισμένη γκάμα του συστήματος. Το skill tree δεν μεταμορφώνει τον τρόπο που παίζεις και ορισμένες μάχες τραβούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Παρ’ όλα αυτά, δεν έφτασα ποτέ στο σημείο να βαρεθώ να βγάζω τα νύχια (tip: δοκιμάστε να πατήσετε L2+R2 σε ανύποπτη στιγμή).
Ανάμεσα στις μάχες υπάρχουν μικρότερα, πολύ μικρότερα κομμάτια εξερεύνησης, υποψία stealth, tracking μέσω των αισθήσεων του Logan (οι οποίες την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν δεχθεί προσαρμογή μειώνοντας το ίχνος τους μετά και τις διάφορες δικαιολογημένες σε ένα βαθμό γκρίνιες, από την ίδια την Insomniac) και αρκετές κινηματογραφικές σκηνές. Εδώ καταλαβαίνω πλήρως την κριτική που έχει δεχθεί το παιχνίδι. Το Wolverine κρατάει πολύ συχνά το χέρι σου. Τα objectives είναι ξεκάθαρα, οι διαδρομές σχεδόν πάντα προφανείς και ορισμένα QTEs ή scripted sequences μοιάζουν περισσότερο με θέαμα παρά με… δοκιμασία. Επίσης, τα αόρατα εμπόδια είναι περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα. Είναι κάπως περίεργο να βλέπεις τον Logan να κάνει τεράστια άλματα και δύο λεπτά μετά να μην μπορεί να περάσει ένα σημείο επειδή το παιχνίδι αποφάσισε ότι δεν είναι ο δρόμος σου. Από την άλλη, θεωρώ υπερβολή όλη αυτή τη συζήτηση ότι «το παιχνίδι παίζει μόνο του». Το σημαντικό, στις μάχες είσαι εσύ αυτός που παίζει και εκεί βρίσκεται ξεκάθαρα η καρδιά του τίτλου.
Η περιπέτεια αλλάζει συχνά τοποθεσίες και αυτό τη βοηθά πολύ. Καναδάς, Madripoor, Ιαπωνία, neon δρόμοι, πιο κλειστοί χώροι, φυσικά τοπία και μεγάλα set-pieces κρατούν την εικόνα αλλά και το ενδιαφέρον φρέσκα. Θέλει να σε πάει από σκηνή σε σκηνή, σχεδόν σαν μεγάλο blockbuster και προσωπικά θεωρώ ότι αυτή η επιλογή του ταιριάζει παρόλο που αν κρατούσα εγώ την μπαγκέτα του δημιουργού να έκανα υποκειμενικά διαφορετικές επιλογές. Υπάρχουν κάποια προαιρετικά πράγματα και τα Nightmare Doors που ξεκλειδώνουν κομμάτια από το παρελθόν του Logan, όμως ο τρόπος παρουσίασής τους είναι παραδόξως φτωχός σε σχέση με την υπόλοιπη παραγωγή. Για πληροφορίες που έχουν πραγματικό βάρος στην ιστορία, περίμενα κάτι πιο φροντισμένο από κείμενα και audio logs.
Τεχνικά, πάντως, εδώ η Insomniac θυμίζει γιατί θεωρείται ένα από τα δυνατότερα στούντιο του PlayStation. Έπαιξα κυρίως στο PS5 Pro σε Performance Pro και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό τόσο σε εικόνα όσο και σε απόδοση και ποιότητα που σε αρκετές περιπτώσεις πλησιάζει fidelity mode. Υπάρχει επίσης Fidelity Pro (που το επέλεξα προς το τελευταίο 1/3 του παιχνιδιού) με πιο προηγμένες επιλογές ray tracing και με οθόνη 120Hz και VRR υπάρχουν επιπλέον επιλογές. Τα μοντέλα των χαρακτήρων και ειδικά ο Logan, είναι καταπληκτικά, οι εκφράσεις των προσώπων ικανοποιητικές και οι φωτισμοί σε Tokyo και Madripoor μπορούν να σε μαγέψουν λίγο περισσότερο. Το DualSense χρησιμοποιείται σωστά, ενώ η μουσική και κυρίως οι ερμηνείες βοηθούν πολύ περισσότερο την ιστορία απ’ όσο καταφέρνει ορισμένες φορές το ίδιο το σενάριο. Ο Liam McIntyre, είναι συμπαθητικός ως Logan αν και λιγότερο «κτηνώδεις» απ’ ό,τι τον είχαμε συνηθίσει ή ακόμα και ίσως θα θέλαμε μερικοί. Ευχάριστη πινελιά για ακόμη μία φορά ότι ο τίτλος στην Ελλάδα φέρει ελληνική μετάφραση, με ελληνικούς υπότιτλους και ελληνική γλώσσα στα μενού.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα, άξιζε όλη αυτή η γκρίνια; Για μένα, σε κάποια σημεία ναι και σίγουρα όχι στον βαθμό που πήρε. Το Marvel’s Wolverine έχει προβλήματα. Είναι υπερβολικά καθοδηγητικό σε στιγμές, το σενάριό του δεν αξιοποιεί όλο το βάρος του χαρακτήρα που γνωρζουμε, το progression θα μπορούσε να είναι βαθύτερο και η γραμμικότητα μερικές φορές δεν είναι απλώς επιλογή σχεδιασμού αλλά περιορισμός που τον νιώθεις. Από την άλλη έχουμε ένα πανέμορφο, γρήγορο, βίαιο single-player action game που δεν φοβάται να κάνει τον Wolverine… Wolverine. Δεν είναι το νέο Arkham, ούτε ξεπερνά τα καλύτερα Spider-Man της ίδιας της Insomniac. Είναι όμως πολύ πιο διασκεδαστικό από όσο αφήνει να εννοηθεί η κουβέντα γύρω του. Και όταν έκλεινα την κονσόλα, αυτό που μου εμένε δεν ήταν τα QTEs, τα memes ή οι καβγάδες στα social media. Ήταν οι στιγμές που έβγαζα τα νύχια και πεταγόμουν πάνω στον επόμενο αντίπαλο και γινόταν χαμός.
Ευχαριστούμε την Sony PlayStation Ελλάδας για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
υ.γ. Περισσότερες εντυπώσεις και την άποψή μου για πολλά ακόμα πράγματα που έχουν συζητηθεί γενικότερα στο Internet για το Marvel’s Wolverine μπορείτε να δείτε και να ακούσετε στο επεισόδιο Game Recap #246 εδώ.
