Phantom Blade Zero

Μία χορογραφημένη πανδαισία

Release Date
29/10/2026
Played on
PS5, PS5 Pro
Platforms
PS5, PC
Developer
S-GAME
Publisher
S-GAME

Το Phantom Blade Zero όταν το είδα πρώτη φορά να παρουσιάζεται, μου έμοιαζε σχεδόν υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού επικρατούσε μία σκέψη για το πόσο ακόμα ένα Soulslike δεν θα ήθελα να είναι (hint: δεν είναι). Οι μάχες ήταν σαν χορογραφημένες σκηνές wuxia, οι χαρακτήρες πετούσαν από τη μία άκρη της οθόνης στην άλλη και η αλήθεια πως κάθε trailer έμοιαζε λίγο σαν επίδειξη παρά σαν actual gameplay που μπορείς να χαρείς παίζοντας. Η S-GAME όμως το τελικά έκανε. Και μπορώ πλέον να πω ότι το Phantom Blade Zero δεν είναι απλώς εντυπωσιακό όταν το κοιτάς, είναι ακόμα καλύτερο όταν το παίζεις.

Παίζουμε λοιπόν ως Soul, έναν εξαιρετικά ικανό πολεμιστή που υπηρετεί την Order και βρίσκεται ξαφνικά κατηγορούμενος για τη δολοφονία του αρχηγού της. Θανάσιμα τραυματισμένος, επιστρέφει στη ζωή με μία μολυσμένη καρδιά και μόλις 66 ημέρες μπροστά του για να βρει την αλήθεια και έναν τρόπο να επιβιώσει. Σαν βάση είναι εξαιρετική ιδέα και το παιχνίδι έχει κόσμο, πρόσωπα και αρκετή μυθολογία για να τη στηρίξει. Εκεί όμως βρίσκεται και μία από τις λίγες πραγματικές αδυναμίες του. Η αφήγηση γίνεται συχνά μπερδεμένη, γεμίζει flashbacks από διαφορετικές χρονικές περιόδους και πετάει ονόματα και γεγονότα χωρίς πάντα να σου δίνει τον χρόνο να καταλάβεις τι ακριβώς συνέβη. Η ιστορία έχει ενδιαφέρον αλλά η παρουσίασή της δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με όλα τα υπόλοιπα.

Ευτυχώς, τα… υπόλοιπα ξεκινούν από ένα σύστημα μάχης που είναι πραγματικά εκπληκτικό. Το Phantom Blade Zero μπορεί με μία πρώτη ματιά να θυμίζει Soulslike, αλλά στην πράξη – ευτυχώς, ναι το είπα – δεν είναι. Δεν υπάρχει εκείνη η μόνιμη πίεση μιας stamina bar που σου λέει πότε μπορείς να παίξεις. Οι απλές επιθέσεις, τα dodges και τα parries δεν καταναλώνουν stamina, οπότε το παιχνίδι σε αφήνει να επιτεθείς, να αμυνθείς και να ξαναεπιτεθείς σχεδόν χωρίς διακοπή. Τα blocks και οι βαριές επιθέσεις έχουν κόστος, υπάρχει το Sha-Chi των αντιπάλων που σπάει μέσα από σωστά parries και counter attacks και όταν όλα αρχίσουν να δένουν μεταξύ τους οι μάχες αποκτούν έναν ρυθμό που δύσκολα περιγράφεται αν δεν τον νιώσεις στο χειριστήριο.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να του κάνω, νιώθεις ωραίος και μάγκας όταν παίζεις, με ένα χαμόγελο επιβράβευσης όταν τα καταφέρεις, χωρίς να προηγηθεί σπάσιμο νεύρων. Ένα τέλειο parry, ένα dodge την τελευταία στιγμή, η άμεση απάντηση με combo και μετά η αλλαγή όπλου ή ένα Phantom Edge μπορούν να μετατρέψουν μια μάχη σε μικρή σκηνή βγαλμένη από ταινία με χορογραφημένες μάχες. Τα Phantom Edges λειτουργούν σαν πιο ειδικά όπλα με περιορισμένες χρήσεις και μπορούν να σπάσουν άμυνες, να χτυπήσουν από απόσταση ή να αλλάξουν εντελώς τον ρυθμό μιας σύγκρουσης. Παράλληλα, τα κανονικά όπλα χωρίζονται σε διαφορετικές κατηγορίες και έχουν αρκετές διαφορές ώστε να αξίζει να δοκιμάσεις και το κάτι παραπάνω. Ακόμα καλύτερα, το παιχνίδι σου επιτρέπει να πάρεις πίσω υλικά και currencies από ένα όπλο και να τα επενδύσεις σε άλλο, οπότε δεν σε τιμωρεί επειδή θέλεις να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο.

Τα bosses είναι το άλλο μεγάλο highlight. Η S-GAME δεν αρκείται στο άλλος ένας παραμορφωμένος τύπος με μεγαλύτερη μπάρα ζωής. Σχεδόν κάθε σημαντική αναμέτρηση έχει κάτι δικό της, διαφορετικές φάσεις που όταν περνάς μία δεν χρειάζεται να την ξαναπαίξεις ακόμα και αν χάσεις στην επόμενη, εναλλασόμενες επιθέσεις ή κάποιον μηχανισμό που σε αναγκάζει να αλλάξεις λίγο τον τρόπο που παίζεις. Υπήρχαν μάχες που με έκαναν να κάθομαι σχεδόν μπροστά – πολύ μπροστά – από την τηλεόραση και να συγκεντρώνομαι στο τι θα κάνω αλλά σπάνια ένιωσα ότι το παιχνίδι με τιμωρεί απλώς για να αποδείξει ότι είναι δύσκολο. Έχει τρία επίπεδα δυσκολίας, δεν χάνεις resources όταν πεθαίνεις και οι εχθροί δεν επιστρέφουν κάθε φορά που ξεκουράζεσαι, χτυπώντας τα καμπανάκια. Είναι απαιτητικό αλλά αυτό που εκτίμησα δεόντος είναι ότι είναι σχεδόν πάντα δίκαιο.

Η εξερεύνηση με εξέπληξε επίσης ευχάριστα. Δεν έχουμε έναν τεράστιο open world χάρτη γεμάτο εικονίδια αλλά ξεχωριστές περιοχές που ανοίγουν αρκετά ώστε να έχουν μυστικά, side quests, κρυφά αντικείμενα και ακόμη και ολόκληρα σημεία που μπορείς να χάσεις. Υπάρχουν και ελαφρά Metroidvania στοιχεία καθώς ορισμένα Phantom Edges ανοίγουν αργότερα περάσματα που προηγουμένως δεν μπορούσες να χρησιμοποιήσεις. Το μόνο περίεργο είναι ότι οι αντίπαλοι δεν respawnάρουν, οπότε όταν καθαρίσεις μία περιοχή και επιστρέψεις αργότερα μπορεί να τη βρεις σχεδόν νεκρή. Βολεύει για exploration, αλλά αφαιρεί λίγη από την ένταση και μεταξύ μας το προτιμώ έτσι.

Αισθητικά, πάντως, ο κόσμος είναι καταπληκτικός. Η S-GAME αποκαλεί το ύφος της «Kungfupunk» και ο συνδυασμός παραδοσιακής κινεζικής αισθητικής με πιο σύγχρονα, σχεδόν steampunk στοιχεία του δίνει ταυτότητα. Να μην παραλείψω επίσης ότι τα animations στις μάχες είναι από τα καλύτερα που έχω δει σε action game. Το soundtrack ακολουθεί την ίδια λογική, περνώντας από πιο παραδοσιακά κινέζικα ακούσματα σε rock και heavy metal όταν το παιχνίδι αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να γίνει χαμός. Το μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας μου ήταν στο PS5 Pro, σε Performance Mode. Για ένα παιχνίδι τόσο γρήγορο, τα 60fps είναι για μένα μονόδρομος και το Pro τα κρατάει πολύ καλά σε συντριπτική πλειοψηφία, με μικρές πτώσεις κυρίως σε κάποια πιο βαριά boss fights. Η εικόνα παραμένει καθαρή χάρη στο PSSR, ενώ το ray tracing βελτιώνει τις αντανακλάσεις και τον φωτισμό χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο στην απόδοση. Στο βασικό PS5 στο Performance Mode που το δοκίμασα, στοχεύει και εκεί τα 60fps και τα κρατά εντυπωσιακά καλά, όμως η ανάλυση πέφτει περίπου στην περιοχή των 900p-1080p από ότι είδα και η εικόνα είναι σαφώς πιο soft από ότι στο Pro. Παρόλα αυτά, η βασική εμπειρία και κυρίως η απόκριση του combat παραμένουν εξαιρετικά. Το DualSense δίνει επίσης ωραίο βάρος στα parries και στα χτυπήματα και σαν τίτλος που κυκλοφόρησε αρχικά μόνο για PS5 και PC έχει γίνει και δουλίτσα στην εκμετάλευση του DualSense.

Ολοκληρώνοντας, το Phantom Blade Zero κατάφερε κάθε φορά που το έκλεινα να μου δημιουργεί την αίσθηση του «θέλω κι άλλο». Βέβαια η ιστορία του θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ξεκάθαρη και κάποια μικρά τεχνικά θέματα ελέω Unreal Engine 5 θέλουν λίγη δουλειά αλλά όταν βγάζεις το όπλο σου όλα αυτά περνούν δεύτερα. Το combat έχει βάθος χωρίς να σε περιορίζει, τα bosses αποτελούν highlight, η εξερεύνηση ανταμείβει την περιέργεια, δεν είναι τιμωρητικό και όλο το παιχνίδι κουβαλάει μία αυτοπεποίθηση που δύσκολα πιστεύεις ότι έρχεται από το πρώτο μεγάλο project της S-GAME. Δεν ξέρω αν θα είναι υποψήφιο για το καλύτερο game της χρονιάς αν και προσωπικά πιστεύω πως ναι (hint: τελικά είναι), ξέρω όμως ότι είναι από αυτά που θα θυμάμαι για πολύ καιρό.

ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ
Εκπληκτικό combat
Φοβερά bosses
Δυνατή αισθητική
Εξαιρετικά animations
Πλούσια εξερεύνηση
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ
Μπερδεμένη αφήγηση
Μικρές τεχνικές ατέλειες
9
MUST PLAY