Το Ace Combat 8: Wings of Theve έρχεται επτά χρόνια μετά το Skies Unknown και κουβαλάει ένα βάρος ιδιαίτερο, ειδικά για εμάς που λιώναμε το Ace Combat στο αρχικό PlayStation, ακόμα και σε Demo. Το προηγούμενο παιχνίδι έφερε η αλήθεια είναι κόσμο στη σειρά και κάπως έτσι η Bandai Namco Aces είχε δύο επιλογές, είτε να αλλάξει πράγματα για να δείξει «νέο» είτε να πάρει αυτό που ήδη δούλευε και να το κάνει όσο μπορεί καλύτερο. Μαντέψτε τι διάλεξε. Το Wings of Theve δεν προσπαθεί να γίνει flight simulator, ούτε να ανακαλύψει ξανά το Ace Combat, είναι το γνώριμο, arcade πολεμικό παιχνίδι με μαχητικά αεροπλάνα, πυραύλους και αερομαχίες που σε κάνουν να νιώθεις Tom Cruise στο Top Gun.
Η ιστορία μας μεταφέρει ξανά στο Strangereal, τον φανταστικό κόσμο της σειράς. Η Federation of Central Usea έχει δεχθεί αιφνιδιαστική εισβολή από τη Republic of Sotoa και μεγάλο μέρος της χώρας έχει ήδη χαθεί. Ο χαρακτήρας μας, με call sign Rex, καταλήγει πάνω στο γερασμένο αεροπλανοφόρο Endurance και καλείται να πάρει το όνομα “Wings of Theve”, ενός θρυλικού άσου που λειτουργεί σαν σύμβολο ελπίδας για έναν λαό με την πλάτη στον τοίχο. Αυτή τη φορά η ιστορία μάς βάζει πιο κοντά στους ανθρώπους της. Οι first-person σκηνές πάνω στο Endurance, οι στιγμές με την ομάδα και η συνεχής επικοινωνία στις αποστολές κάνουν τους χαρακτήρες να μοιάζουν περισσότερο με κανονικό πλήρωμα και λιγότερο με φωνές στον ασύρματο. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να προσπεράσω το πολύ μεγάλο εισαγωγικό τύπου cut-scene του παιχνιδιού, σίγουρα πάνω από 30 λεπτά, με αποτέλεσμα να με πάρει ο ύπνος με το controller στο χέρι. Δεν φταίει απαραίτητα το παιχνίδι γι’ αυτό αλλά ρε αθεόφοβοι είναι δυνατόν να μην με βάζεις έστω σε μία εισαγωγική δράση για πάνω από μισή ώρα;
Μη γελιόμαστε όμως. Στο Ace Combat μπαίνουμε κυρίως για να πετάξουμε και εκεί το Wings of Theve είναι ίσως το καλύτερο που έχει υπάρξει η σειρά. Ο έλεγχος παραμένει άμεσος και arcade, με επιλογές και για όσους θέλουν πιο απαιτητικό έλεγχο. Lock, missile, απότομη στροφή, High-G turn, flare και ξανά από την αρχή. Ακούγεται απλό αλλά όταν μπλέξεις σε dogfight με τρία μαχητικά, έχεις πυραύλους να έρχονται από παντού και ο ασύρματος έχει πάρει φωτιά, το παιχνίδι γίνεται εθιστικό. Τα κανόνια είναι επίσης πιο αξιόπιστα αυτή τη φορά και επιτέλους τα λαμβάνεις υπόψη, αντί να τα θυμάσαι μόνο όταν τελειώνουν τα πυραυλάκια σου.
Το campaign έχει 30 αποστολές και παρότι στον πυρήνα του κάνεις πάντα περίπου το ίδιο πράγμα, δεν με κούρασε. Άλλοτε καθαρίζεις τον ουρανό από μαχητικά, άλλοτε χτυπάς επίγειες εγκαταστάσεις, προστατεύεις μονάδες ή βρίσκεσαι απέναντι σε τεράστια superweapons που είναι τόσο ιδιαίτερα όσο ακριβώς πρέπει να είναι σε ένα Ace Combat. Δουλειά έχει γίνει και στους wingmen. Πριν από κάθε αποστολή επιλέγεις όχι μόνο το δικό σου αεροσκάφος αλλά και τι θα πετάξουν οι υπόλοιποι, ενώ μέσα στη μάχη μπορείς να τους δίνεις απλές εντολές και το σημαντικότερο, βοηθούν πραγματικά.
Η εξέλιξη περνάει ξανά μέσα από το aircraft tree, όπου ξεκλειδώνεις νέα αεροπλάνα, όπλα και upgrades όσο προχωράς. Το μενού θέλει λίγο χρόνο μέχρι να το συνηθίσεις αλλά η χαρά του να αφήνεις πίσω ένα μέτριο fighter και να ανεβαίνεις σταδιακά σε πραγματικά τέρατα παραμένει. Αρκετές αποστολές σε κάνουν επίσης να σκεφτείς τι αεροσκάφος και τι special weapon θα πάρεις μαζί σου, κάτι που βοηθάει πολύ όταν επιστρέψεις αργότερα για καλύτερο rank.
Οπτικά, το Wings of Theve είναι όμορφο αλλά οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, όπως είναι λογικό είναι οι ουρανοί. Τα δυναμικά σύννεφα της Cloudly τεχνολογίας δεν είναι απλώς ντεκόρ. Μπαίνεις μέσα τους, χάνεις ορατότητα, βλέπεις υγρασία πάνω στο cockpit και βγαίνεις στην άλλη πλευρά με τον φωτισμό να έχει αλλάξει δραστικά. Μαζί με τις αντανακλάσεις στα αεροπλάνα, τα contrails, τις εκρήξεις και την κλίμακα ορισμένων μαχών, υπάρχουν στιγμές που εντυπωσιάζεσαι.
Το έπαιξα στο Xbox Series X και όπως πάντα, χωρίς δεύτερη σκέψη, προτίμησα το Performance Mode με στόχο τα 60fps. Υπάρχει και Quality Mode στα 30fps, με πιο καθαρή εικόνα αλλά σε παιχνίδι με τέτοια ταχύτητα τα 60 είναι για μένα μονόδρομος. Η εμπειρία είναι γενικά πολύ ομαλή, αν και στις πιο φορτωμένες στιγμές εμφανίζονται μικρές πτώσεις. Δεν είναι κάτι που μου χάλασε τις μάχες, αλλά υπάρχει. Οι χρόνοι φόρτωσης επίσης θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι, ειδικά στο Series X. Ο ήχος, από την άλλη, είναι εξαιρετικός. Οι κινητήρες, τα missile warnings, τα sonic booms και οι εκρήξεις έχουν βάρος, ενώ το soundtrack κάνει αυτό που πάντα έκανε καλά η σειρά.
Υπάρχει φυσικά και το Ace Combat Online, αυτή τη φορά αρκετά πιο φιλόδοξο, με cross-platform PvP και co-op PvE δραστηριότητες. Τα Emergency Missions, με τεράστια superweapons από την ιστορία της σειράς, είναι η πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη και δίνουν έναν επιπλέον λόγο να συνεχίσεις μετά το campaign. Υπάρχει ξεχωριστό progression για τα αεροπλάνα και αρκετό υλικό για όσους θελήσουν να μείνουν, αν και φαίνεται ότι θα το ζητήσει το grind του.
Το Ace Combat 8: Wings of Theve δεν αλλάζει τη συνταγή αλλά δεν νομίζω ότι χρειαζόταν κιόλας. Παίρνει αυτό που η σειρά κάνει καλά εδώ και χρόνια και το παρουσιάζει στην καλύτερη εκδοχή του με εξαιρετικό χειρισμό, καλή παρουσίαση, εντυπωσιακές μάχες και ένα campaign που ξέρει που σε πάει. Η ιστορία, μεταξύ μας, χάνει λίγο τον δρόμο της με ονόματα, χώρες και ορολογίες και κατ΄επέκταση το ενδιαφέρον και επιπλέον τεχνικά η εικόνα, ειδικά στο Performance Mode θα μπορούσε να είναι καθαρότερη. Όταν όμως είσαι μέσα στα σύννεφα, με δύο μαχητικά στην ουρά σου, το soundtrack να βαράει και έναν πύραυλο να περνάει ξυστά, όλα αυτά τα προσπερνας και καταλαβαίνεις ότι το Ace Combat 8 κάνει ακριβώς αυτό που περιμέναμε.
Ευχαριστούμε την Bandai Namco για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
