Το Call of Duty είναι από εκείνες τις σειρές που κάθε χρόνο καταφέρνει να ξεκινά την ίδια κουβέντα. «Τελείωσε», «κουράστηκε», «πάλι τα ίδια» και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά έρχεται ένα παιχνίδι που θυμίζει γιατί αυτό το πράγμα υπάρχει εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Το Modern Warfare 4 είναι ακριβώς μία τέτοια περίπτωση. Η Infinity Ward επιστρέφει για να κλείσει την ιστορία που ξεκίνησε το 2019 και παρότι δεν τα κάνει όλα τέλεια, μου έδωσε αυτό που θέλω από ένα Call of Duty. Ένα πολύ δυνατό campaign, εξαιρετικό gunplay και εκείνη την αίσθηση blockbuster που όταν δουλεύει σωστά, δύσκολα αντιγράφεται.
Η ιστορία αυτή τη φορά μεταφέρεται στην κορεατική χερσόνησο, με τη Βόρεια Κορέα να εισβάλλει στον Νότο και το παιχνίδι να αλλάζει συχνά οπτική. Από τη μία έχουμε νεαρούς Νοτιοκορεάτες στρατιώτες που βρίσκονται μέσα στο χάος του πολέμου και από την άλλη τον Captain Price, ο οποίος συνεχίζει τον δικό του πόλεμο μακριά από το μέτωπο, στην πιο badass εκδοχή του. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες γιατί υπάρχουν αρκετές στιγμές που αξίζει να τις δείτε μόνοι σας. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι το campaign είναι από τα πιο απολαυστικά που έχει δώσει η σειρά εδώ και χρόνια. Είναι γεμάτό αλλαγές τοποθεσιών, διαφορετικές καταστάσεις και μεγάλα set-pieces, χωρίς να κάθεται για πολύ στο ίδιο σημείο.
Υπάρχουν στιγμές που το Modern Warfare 4 θυμίζει κανονική ταινία δράσης με τεράστιο budget. Μάχες μέσα σε πόλεις, αποστολές που αλλάζουν εντελώς ρυθμό, κυνηγητά και αξιομνημόνευτες στιγμές είναι από εκείνα τα κομμάτια που η Infinity Ward ξέρει να στήνει καλά. Κάποια στιγμή βέβαια το campaign ανοίγει περισσότερο και σχεδόν σε εκπαιδεύει για τη λογική του DMZ, κάτι που κόβει απότομα τον ρυθμό του. Δεν είναι κακή σαν αποστολή αλλά προσωπικά προτίμησα ξεκάθαρα τα πιο σφιχτά, γραμμικά επίπεδα όπου το παιχνίδι ελέγχει κάθε λεπτό της δράσης.
Στο gameplay δεν υπάρχουν πολλές εκπλήξεις αλλά ειλικρινά εδώ δεν τις χρειαζόμουν. Τα όπλα έχουν βάρος, ο ήχος τους είναι εξαιρετικός και το shooting παραμένει ίσως το μεγαλύτερο όπλο του Call of Duty. Η κίνηση είναι γρήγορη χωρίς να φτάνει στις ακρότητες των τελευταίων Black Ops, κάτι που προσωπικά μου άρεσε περισσότερο. Μπορείς να κινηθείς επιθετικά, να κάνεις slide και να αλλάξεις θέση γρήγορα αλλά εξακολουθείς να αισθάνεσαι ότι ελέγχεις στρατιώτη και όχι metahuman. Το κυριότερο είναι ότι το παιχνίδι έχει αυτή τη γνώριμη «μια ακόμα μάχη» αίσθηση.
Στο multiplayer τα πράγματα είναι λίγο πιο περίεργα. Πέρασα καλά και modes όπως Domination, Gun Game και Gunfight συνεχίζουν να δουλεύουν ακριβώς επειδή ο βασικός μηχανισμός gameplay είναι τόσο καλός. Από την άλλη όμως, δύσκολα θα πω ότι είδα κάτι που αλλάζει δραματικά τη γνωστή φόρμουλα. Τα maps είναι λειτουργικά, το progression έχει όλο το γνωστό σύστημα με attachments, levels και prestige αλλά αρκετές φορές είχα την αίσθηση ότι παίζω μία πολύ γυαλισμένη εκδοχή αυτού που ήδη ξέρουμε. Για κάποιους αυτό θα είναι αρνητικό. Για μένα, από τη στιγμή που παίζει τόσο καλά, δεν ήταν λόγος να χαλάσω τη διασκέδασή μου.
Η πραγματική έκπληξη είναι το DMZ. Εδώ έχουμε squads τριών παικτών που μπαίνουν σε μία μεγάλη περιοχή, αναλαμβάνουν αποστολές, μαζεύουν εξοπλισμό και resources, πολεμούν AI και πραγματικούς παίκτες και προσπαθούν φυσικά να φύγουν ζωντανοί. Το σημαντικό είναι ότι δεν μοιάζει με μικρό mode που μπήκε για να συμπληρώσει το πακέτο. Υπάρχει Forward Operating Base, διαχείριση loadout, upgrades, χαρακτήρες με δικά τους skill trees και αρκετή εξέλιξη ώστε να νιώθεις ότι υπάρχει λόγος να επιστρέψεις. Δεν μπορώ να πω ότι έχει πάντα την ένταση των πιο hardcore extraction shooters αλλά ακριβώς επειδή είναι πιο προσιτό θεωρώ ότι ταιριάζει πολύ καλύτερα μέσα σε Call of Duty.
Τεχνικά, στο PS5 Pro το Modern Warfare 4 είναι εντυπωσιακό. Η εικόνα είναι κρύσταλλο και η απόδοση εξαιρετικά σταθερή, ενώ το PSSR δίνει περισσότερη λεπτομέρεια αν και σε ορισμένες γυαλιστερές επιφάνειες με έντονη αντανάκλαση μπορεί να εμφανιστεί λίγη αστάθεια στην εικόνα. Υπάρχει και 120Hz επιλογή, όπου το Pro κυνηγά υψηλότερα frame rates και με VRR η εμπειρία γίνεται ακόμα καλύτερη, ειδικά στο multiplayer. Τα μοντέλα των όπλων, ο φωτισμός, τα effects και κυρίως ο ήχος βρίσκονται σε τρομερό επίπεδο. Και φυσικά το DualSense χρησιμοποιείται σωστά, με πολύ καλά haptics και triggers που δίνουν διαφορετική αίσθηση στα όπλα χωρίς να κουράζουν. Το δοκίμασα πάντως και στο βασικό PS5 και έμεινα πραγματικά εντυπωσιασμένος από το πόσο καλά κρατιέται. Στα 60fps είναι ουσιαστικά βράχος, με πολύ καθαρή εικόνα. Η διαφορά από το Pro φαίνεται κυρίως στην ανάλυση και στα υψηλότερα frame rates, όχι όμως σε βαθμό που να κάνει το βασικό PS5 να δείχνει «δευτεράντζα».
Ολοκληρώνοντας, το Call of Duty: Modern Warfare 4 δεν επαναπροσδιορίζει τη σειρά και ούτε πιστεύω χρειάζεται. Αυτό που κάνει είναι να θυμίζει πόσο καλό μπορεί να γίνει το Call of Duty όταν όλα τα βασικά του κομμάτια δουλεύουν μαζί. Το campaign είναι από τα καλύτερα των τελευταίων ετών, το gunplay παραμένει κορυφαίο και το DMZ έχει πολύ περισσότερο βάθος απ’ όσο περίμενα. Το multiplayer μπορεί να μην κάνει το μεγάλο βήμα αλλά προσωπικά πέρασα και περνάω πολύ καλά μαζί του. Ίσως να μην είναι το καλύτερο Call of Duty που έχει υπάρξει, γιατί είναι και πολλά πλέον αλλά είναι ένα από εκείνα που δεν το διαγράφεις μετά το campaign, μέχρι το επόμενο. Και μετά από μερικές πραγματικά αδύναμες χρονιές, ειδικά την περσινή, θα πω ένα μεγάλο «αμήν».
