Call of Duty Infinite Warfare

Με την έξοδό του από την ατμόσφαιρα, καταφέρνει το Call of Duty Infinite Warfare να παραμείνει πιστό στη σειρά, διασκεδαστικό αλλά και φρέσκο;

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, είμαι της άποψης πως όταν μια σειρά μεταφέρεται στο διάστημα, με το οποίο δεν είχε καμιά απολύτως σχέση έως τότε, το κάνει από απελπισία και έλλειψη φρέσκων ιδεών. Με αυτό στον νου μου, ήταν δύσκολο να εκτιμήσω εξ αρχής το Call of Duty Infinite Warfare, καθώς όποιο trailer παρακολουθούσα κι όποια εικόνα έβλεπα, μου έδειχναν τα ίδια πράγματα με παλαιότερους τίτλους… στο διάστημα.

Call of Duty®: Infinite Warfare_20161106163322

Η αλήθεια βρίσκεται, φυσικά, κάπου στη μέση. Όταν παρέλαβα το παιχνίδι και ξεκίνησα το Campaign πριν οτιδήποτε άλλο (ναι, είμαι από αυτούς τους τύπους), ήμουν σκεπτικός με συγκρατημένο αρνητισμό, το οποίο λειτούργησε προς όφελος του παιχνιδιού.

Με κάθε λεπτό που περνούσε, γινόμουν πιο θερμός σε αυτό που μου έδινε. Η πρώτη αποστολή είχε να κάνει με την κλοπή ενός πανίσχυρου όπλου από μια εχθρική βάση σε έναν ψυχρό πλανήτη. Η ολιγομελής ομάδα μου, με περίσσια χρήση τακτικής, ελίσσεται προς τον στόχο χρησιμοποιώντας παραδοσιακά, βαλλιστικά όπλα και την δύναμη των μεγάλων αλμάτων που προσφέρουν οι στολές τους.

Όντας πιο πολύ εκπαιδευτική αποστολή (για τον παίκτη) από οτιδήποτε άλλο, στο τέλος της έρχονται τα πάνω-κάτω, με τον Admiral Koch που υποδύεται ο Kit Harington (Jon Snow, για ευκολία) να αποκαλύπτεται ως ο μεγάλος κακός και ηγέτης της Settlement Defence Front — μιας κακής οργάνωσης που κάνει κακά πράγματα ενάντια σε γήινες αποικίες. Παρότι το κάνω να φαίνεται πάρα πολύ απλό, η πλοκή προσπαθεί πολύ να ξεφύγει από την μετριότητα των προηγούμενων ετών, προσφέροντας χαρακτήρες και ομάδες με σκοπό και προσωπικότητα. Αν μπορούσα να παρομοιάσω την SDF με κάτι αντίστοιχο από άλλο παιχνίδι, θα ήταν οι Helghast του Killzone, οι οποίοι ζούσαν υπό την καταπίεση των γήινων έως ότου επαναστάτησαν. Ο μόνος λόγος που τους θεωρούμε απόλυτα κακούς, είναι γιατί χειριζόμαστε γήινους κι αδυνατούμε να δούμε τα πράγματα από τη δική τους πλευρά.

Call of Duty®: Infinite Warfare_20161106163045

Τέτοιες προτάσεις θα ήταν ανήκουστες για τα πιο πρόσφατα Call of Duty, που είχαν μια χαρακτηριστική βιασύνη στο να σου δείξουν τα πάντα (κι ας μην καταλάβεις τίποτα), για να μην χρονοτριβούν και να σε βάλουν στη δράση. Παρότι η Infinity Ward έφτιαξε ένα Campaign που επίσης δεν ξεπερνά τις 6-7 ώρες το πολύ, κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολύ πιο ενδιαφέρον, και φρέσκο, σύμπαν για τη σειρά που ενδεχομένως να εξελιχθεί και σε υπό-σειρά, a la Black Ops. Το γεγονός ότι σε κάθε θάνατό σου στο Campaign εμφανίζονται μικρά μηνύματα που διευρύνουν την πλοκή και τον κόσμο, είναι μια μικρή λεπτομέρεια που προσθέτει επιπλέον «γεύση» στο ήδη ενδιαφέρον σύμπαν.

Για όλη τη διάρκεια της ιστορίας, χειρίζεσαι τον Captain Nick Reyes, ο οποίος μοιράζεται την δράση με την αχώριστη φίλη και συνάδελφό του, Nora Salter, και ένα πρωτότυπο ρομπότ ονόματι ETH.3n — κοινώς, Ethan. Για χάρη της ιστορίας, την οποία πραγματικά εκτιμώ φέτος, δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά ως προς τις σχέσεις των χαρακτήρων ή τα γεγονότα, οπότε θα γενικολογήσω. Οι διάφορες αποστολές που καλείσαι να φέρεις εις πέρας λαμβάνουν μέρος σε όλα τα μήκη και πλάτη του γαλαξία, σε γη και… διάστημα. Για την ακρίβεια, σε φιλοσοφία κινείται πολύ κοντά στα επίπεδα του Call of Duty 4 Modern Warfare, δηλαδή αποστολές μυστικότητας, αποστολές υπεράσπισης εδάφους και ούτω καθεξής, με μοναδική (μεγάλη) διαφορά το ιπτάμενο Jackal.

Ένα ευέλικτο και ταχύτατο διαστημόπλοιο που χειρίζεσαι ελεύθερα — δηλαδή, όχι σε «ράγες» — σε διαστημικές μονομαχίες που θυμίζουν πολύ EVE Valkyrie. Ο χειρισμός του είναι ιδιαίτερα απλός, όμως ερχόμενος από το EVE Valkyrie, προσπαθούσα να κάνω περίτεχνες μανούβρες αποφυγής ή για να κερδίσω απόσταση, και κατάφερα αρκετά εντυπωσιακά (και πρακτικά) πράγματα. Το κακό είναι πως το Campaign πάσχει από… Batman: Arkham Knight-ίτιδα, δηλαδή το Jackal έχει περισσότερο χρόνο παρουσίας από όσο θα ήταν αρκετό. Σε ένα τόσο ενδιαφέρον, νέο σύμπαν για τη σειρά, είναι αμαρτία ο χρόνος να διοχετεύεται σε τόσες αποστολές Jackal αντί για ανάπτυξη της ιστορίας.

Call of Duty®: Infinite Warfare_20161106183339

Στο έδαφος, τα πράγματα είναι εξίσου διασκεδαστικά και φρέσκα. Αυτό οφείλεται σε ολοκαίνουριο εξοπλισμό, όπως το Seeker Grenade — μια χειροβομβίδα με πόδια που αναζητά εχθρό για να κολλήσει επάνω του — ή το Grappling Hook που είδαμε και στο Call of Duty Black Ops III. Ορισμένες αποστολές περιλαμβάνουν και περιοχές με μηδενική βαρύτητα, που προσθέτει νέες τακτικές επιλογές και, συχνά, προσφέρουν συναρπαστικές στιγμές. Επιπλέον, παρουσιάζονται τα ενεργειακά όπλα πέραν των βαλλιστικών, τα οποία είχαν την δυνατότητα να είναι κάτι πρωτοποριακό για τη σειρά, όμως η συμπεριφορά τους είναι, πρακτικά, ακριβώς η ίδια. Με το πέρας των αποστολών, αποκτάς τη δυνατότητα να προσαρμόσεις τα όπλα και το Jackal στα μέτρα σου, δίνοντας επιλογές στο πως αντιμετωπίζεις το Campaign.

Βρίσκοντας λοιπόν εξοπλισμό από πεσμένους εχθρούς και συμμάχους, και κάνοντας πειράματα, μπορείς να βρεις πολλούς τρόπους να ολοκληρώσεις μια αποστολή ή μια περιοχή. Αυτό γίνεται ακόμα πιο απλό μέσα από τα Side Missions, αποστολές που αφαιρούν σχεδόν ολοκληρωτικά το κομμάτι της ιστορίας από τον εαυτό τους και προσφέρουν αγνή δράση, κάτι που το Call of Duty ανέκαθεν έκανε εξαιρετικά. Μπορείς να μην ασχοληθείς και ποτέ με αυτά και πάλι να δεις το ίδιο ακριβώς τέλος στο Campaign, όμως προσθέτουν έναν λόγο να επιστρέψεις σε αυτό, ή να ασχοληθείς ακόμη περισσότερο, εάν το online multiplayer δεν είναι το… ταίρι σου. Πάντοτε έπασχε στο κομμάτι replayability η σειρά, οπότε η προσθήκη είναι καλοδεχούμενη. Ακόμη κι αυτό όμως, δεν είναι αρκετό για να μου διώξει από το μυαλό τον φόβο του καινούριου που βρίσκεται στην καρδιά της σειράς. Σου δίνει κάτι νέο, όμως σε περιορίζει στη χρήση του. Προσπαθεί να χτίσει ένα ενδιαφέρον σύμπαν, όμως το περιορίζει. Πρέπει επιτέλους να κάνει αυτό το βήμα εμπρός, αντί να ελπίζει να κάνουν οι υπόλοιποι ένα βήμα πίσω.

Μιλώντας για αυτό, έχουμε, φυσικά, την επιστροφή του παραδοσιακού Multiplayer. Το «χαρτί» της Infinity Ward είναι τα Combat Rigs, δηλαδή στολές που προσφέρουν διαφορετικές passive/active δυνάμεις και ultimates που αποκτάς με τον χρόνο και επιταχύνεις την απόκτησή τους με scorestreaks. Δηλαδή, ό,τι γινόταν στο Call of Duty Black Ops III, με διαφορετικές στολές και δυνάμεις, με μοναδική ουσιαστική αλλαγή το ότι είναι ευκολότερο να «δέσεις» ένα Combat Rig με έναν τρόπο παιχνιδιού.

merc_codiw

Κατά τ’ άλλα, είναι το ίδιο Call of Duty που αγαπήσαμε (ή μισήσαμε) τόσα χρόνια, και δη πέρυσι. Επιμένω στον περυσινό τίτλο, διότι είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα όπλα και τον εξοπλισμό είχε το νέο Defender mode, όπου οι ομάδες πολεμούν για να κρατήσουν ένα drone στον έλεγχό τους περισσότερο από τον αντίπαλο. Δεν είναι ό,τι πιο φρέσκο σαν ιδέα, αλλά στην πράξη, είναι ίσως το πρώτο mode σε πρόσφατο Call of Duty που δίνει «τυράκι» στους παίκτες να φερθούν ως ομάδα αντί να κυνηγούν τα kills με μανία. Επίσης, ένα τεράστιο feature που η σειρά κρατά για χρόνια — και προς τιμήν της — είναι το split-screen online multiplayer, το οποίο κρατά την χαρακτηριστική ποιότητα και ευκολία που πάντοτε είχε, δίνοντας την ευκαιρία σε παίκτες να παίζουν από την ίδια κονσόλα και τηλεόραση, μαζί, online. Κάτι που έχει εκλείψει από το μοντέρνο gaming, δυστυχώς.

Όπως με το περυσινό Call of Duty Black Ops III, έτσι κι εδώ υπάρχει μια μεγάλη έμφαση σε πακέτα εξοπλισμού που λαμβάνεις απλώς παίζοντας, είτε πληρώνοντας. Τα πληρωτέα πακέτα δεν έχουν κάτι αποκλειστικό εν συγκρίσει με τα απλά, όμως ένας «λεφτάς» μπορεί να αποκτήσει ισχυρότερα όπλα νωρίτερα από έναν απλό παίκτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προσωπικά, θα χαιρόμουν αν αυτό έμενε σε καθαρά διακοσμητικά πράγματα, όπως κράνη, στολές και gestures που ήδη ισχύει, όμως εφόσον επεκτείνεται σε όπλα, είναι ανησυχητικό. Με τον ρυθμό που αποκτάς Keys (μεγαλύτερη συγκομιδή για καλύτερη απόδοση σε ματς), με τα οποία αποκτάς κουτιά, είναι προφανές ότι τα πακέτα ήρθαν και θα μείνουν — εκτός αν δεν αποφέρουν τα επιθυμητά κέρδη.

Ευκολότερη απόκτηση πόντων εμπειρίας, άρα level, άρα εξοπλισμού και πακέτων, κάνουν διάφορα mini objectives που αποκτάς ανά ματς, μέσα από τις 4 πιθανές ομάδες που μπορείς να ενταχθείς στο multiplayer. Στην ουσία, πρόκειται για Factions, όπως στο Mortal Kombat X, τα οποία σου δίνουν τέτοιες αποστολές (όπως 3 γρήγορα kills, ή 5 βαλλιστικά kills κ.ο.κ.) με αντάλλαγμα πόντους για κάθε επιτυχή ολοκλήρωση, και πρόσβαση σε μερικά αποκλειστικά κομμάτια εξοπλισμού. Μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να αλλάξεις Faction, οπότε είναι μια καλή, αν όχι αξιοπρόσεκτη, προσθήκη που βοηθά δίχως «παγίδες».

Call of Duty®: Infinite Warfare_20161106183034

Τέλος, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο Zombies mode, κάτι πρωτόγνωρο για την Infinity Ward, μιας και μέχρι πρότινος ήταν κάτι αποκλειστικό για την Treyarch (World at War, Black Ops) και σε ένα παιχνίδι, για την Sledgehammer (Advanced Warfare). Zombies in Spaceland, για την ακρίβεια,  όπου τέσσερεις νέοι χαρακτήρες βρίσκονται σε ένα sci-fi λούνα παρκ του 1980 που δέχεται εισβολή από ζόμπι. Οι παίκτες συνεργάζονται για να προχωρήσουν πιο βαθιά και προς το τέλος του λούνα παρκ, αγοράζοντας όπλα, εξοπλισμό και κομμάτια του λούνα παρκ με πόντους που αποκτούν σκοτώνοντας τις ορδές ζόμπι που τους κυνηγούν.

Είναι με διαφορά το πιο διασκεδαστικό mode του Infinite Warfare και ένα εκ των καλύτερων Zombies στη σειρά, με κεντρικό αστέρα τον David Hasselhoff που υποδύεται… τον εαυτό του και την αισθητική ενός Σαββατιάτικου καρτούν. Psychic ζόμπι και φονικοί κλόουν, αστείρευτο χιούμορ και mini games που εμπεριέχουν τα παιχνίδια του ίδιου του λούνα παρκ — το Zombies in Spaceland με κέρδισε μετά από χρόνια (δεν ήμουν τόσο Zombies τύπος), κυρίως διότι είναι ιδανικό πλέον και για τους solo παίκτες, αλλά και για την πλήρη τετράδα του co-op.

Όσον αφορά τα τεχνικά του θέματα, το Call of Duty Infinite Warfare υπενθυμίζω πως είναι ο πρώτος αμιγώς new-gen τίτλος της σειράς, κι επομένως καρπώνεται τη δύναμη των νεότερων κονσολών και του PC. Τα γραφικά του είναι εμφανώς βελτιωμένα σε σχέση ακόμη και με τον περυσινό τίτλο, κρατώντας το σήμα κατατεθέν της σειράς σε καρέ — τα 60fps, σταθερά, σε κάθε συνθήκες. Δεδομένης της μετάβασης σε φουτουριστική εποχή και διαστημικές αναζητήσεις, υπάρχει περισσότερο χρώμα στον κόσμο και πολλά περισσότερα εφέ, τα οποία δείχνουν πανέμορφα και, άλλη μια φορά, απολαμβάνεις πλήρως παίζοντας το Campaign. Μερικοί Multiplayer χάρτες, μάλιστα, διαθέτουν εξαιρετικό παρασκήνιο, δίνοντάς σου την ευκαιρία να παίζεις έχοντας πλανήτες και διαστημόπλοια εν κινήσει στο φόντο.

Εν τέλει, το φετινό Call of Duty Infinite Warfare προσφέρει ένα γεμάτο πακέτο παιχνιδιού με τρία «βαρβάτα» modes, που κάνουν εξαιρετικά πράγματα — για τα δεδομένα της σειράς, πλέον. Με τόσο στιβαρό ανταγωνισμό, το Call of Duty Infinite Warfare έπρεπε να αποδείξει πως δεν είναι ένα ακόμα shooter στο διάστημα με ρομπότ και ενεργειακά όπλα, και εν μέρει, το καταφέρνει, κυρίως μέσα από το απολαυστικό Campaign και το πρωτότυπο, φρέσκο Zombies. Το Multiplayer, παρότι δεν χωλαίνει πρακτικά, είναι λίγο-πολύ το πακέτο της περυσινής κυκλοφορίας με ένα νέο στρώμα μπογιάς. Επομένως, είναι δύσκολο να το προτείνεις ως de facto επιλογή κόντρα στον ανταγωνισμό του, όταν προσπαθεί να κάνει κάτι νέο αλλά φοβάται τόσο να βγει γενναία από την ασφάλεια της ιστορίας του.

[vc_row][vc_column width=”1/2″]Packshot[/vc_column][vc_column width=”1/2″]Πλατφόρμα που χρησιμοποιηθήκε για review: PlayStation 4
Είδος: Action
Κυκλοφορεί για: PlayStation 4, Xbox One, PC
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 04/11/2016
Εκδότρια εταιρία: Activision
Εταιρία ανάπτυξης: Infinity Ward

[/vc_column][/vc_row]

  1. Δεν ειναι κακο σαν παιχνίδι. Εμενα να πω την αληθεια μου αρεσε. Εχει εξαιρετικο ανταγωνισμο βεβαια απεναντι του με Battlefield Τιtanfall Κλπ. Το καλό με την Activision και την Infinite Ward ειναι οτι προσφέρουν το στάνταρ με τα 60fps.

    1. Βρε ναι, κι εμένα μου αρέσει! 🙂 Δεν διαφωνεί κανείς πως είναι ένα καλό παιχνίδι. Αλλά δεκάδες εκατομμύρια για «ένα καλό παιχνίδι», είναι κάπως πολλά, δεν νομίζεις; Κάποτε πρέπει να ξεφύγει από την ίδια της τη σκιά η Activision, καθώς οι developers μπορούν να κάνουν κάτι τρομερό όπως και φαίνεται, αλλά δεν έχουν την ευκαιρία!

More Stories
Το τελικό trailer του Star Wars: The Rise of Skywalker