Υπάρχουν παιχνίδια σαν το σημερινό που σας παραθέτω τις εντυπώσεις μου, που κουβαλούν πάνω τους το βάρος των δημιουργών τους πριν καν κυκλοφορήσουν και το The Blood of Dawnwalker είναι μία τέτοια περίπτωση. Η Rebel Wolves έχει αρκετούς πρώην ανθρώπους της CD Projekt Red, με επικεφαλής τον Konrad Tomaszkiewicz, director του αγαπημένου μου The Witcher 3, οπότε οι συγκρίσεις ήταν δεδομένες. Και ναι, το DNA εκείνου του παιχνιδιού φαίνεται παντού, στις αποστολές, στους διαλόγους, στις αποφάσεις και σε εκείνη τη μεσαιωνική αίσθηση ότι σχεδόν κανείς δεν είναι πραγματικά αθώος. Για να είμαι ξεκάθαρος όμως, το Dawnwalker δεν θέλει απλώς να γίνει ένα Witcher με βαμπίρ. Έχει δικές του ιδέες που αξίζουν την προσοχή μας.
Βρισκόμαστε στη Vale Sangora, μία περιοχή της Ευρώπης του 14ου αιώνα που έχει ήδη γονατίσει από την πανούκλα όταν οι βρικόλακες βγαίνουν από τις σκιές. Ο Brencis και οι αυλικοί του παίρνουν τον έλεγχο, παρουσιάζονται σχεδόν σαν σωτήρες και χρησιμοποιούν το αίμα τους για να αντιμετωπίσουν την αρρώστια. Φυσικά τίποτα δεν είναι δωρεάν σε αυτή τη ζωή. Ο Coen, ένας νεαρός χωρικός που προσπαθεί να κρατήσει την οικογένειά του ζωντανή, βρίσκεται τελικά μεταμορφωμένος σε Dawnwalker, δηλαδή τη μέρα νοικοκύρης το βράδυ αμαρτωλός που λέει και το γνωστό άσμα ή πιο ειδικά, άνθρωπος την ημέρα, βρικόλακας τη νύχτα. Η οικογένειά του καταλήγει να κρατείται αιχμάλωτη που πρόκειται να θυσιαστεί σε 30 ημέρες. Από εκεί και πέρα το παιχνίδι σου λέει ένα πράγμα, σώσε τους. Το πώς θα το κάνεις όμως είναι δικό σου πρόβλημα.
Και εδώ βρίσκεται το καλύτερο στοιχείο του Dawnwalker. Οι 30 ημέρες δεν είναι χρονόμετρο που τρέχει όσο χαζεύεις τον χάρτη. Ο χρόνος είναι resource. Τι εννοώ, συγκεκριμένες ενέργειες, quests, αναζητήσεις ή ακόμα και η ανάπτυξη ορισμένων skills καταναλώνουν κομμάτια της ημέρας και της νύχτας, με το παιχνίδι να σε ενημερώνει βέβαια πριν δεσμευτείς. Στην αρχή με έπιασε το γνωστό άγχος του «μήπως χάνω πράγματα;» αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς θέλει. Δεν γίνεται να δεις τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Μπορείς να βρεις συμμάχους, να αποδυναμώσεις τους ανθρώπους του Brencis ή αν νιώθεις αρκετά μάγκας και λεοντάρης, να πας σχεδόν κατευθείαν πάνω του. Καλή τύχη βέβαια με αυτό.
Αυτό κάνει και τα quests πολύ πιο ενδιαφέροντα από τη συνηθισμένη λίστα με «main» και «side». Πολλές ιστορίες συνδέονται με τον τελικό σου στόχο και αρκετές επιλογές επιστρέφουν αργότερα για να σου θυμίσουν τι έκανες. Οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, το voice acting εξαιρετικό και υπήρχαν φορές που έμεινα πάνω στην επιλογή διαλόγου χωρίς να πατήσω αμέσως Χ. Ο Coen βέβαια διαθέτει μια συγκεκριμένη ηθική βάση, θα μπορούσαμε να πούμε. Δηλαδή όσο αίμα κι αν πιεις ή όσο άσχημα κι αν συμπεριφερθείς, παραμένει ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας.
Η διπλή φύση του Coen δουλεύει καλύτερα σαν gameplay ιδέα. Την ημέρα έχει πρόσβαση σε μαγεία και το swordplay, ενώ τη νύχτα ξεκλειδώνουν οι vampiric abilities και φυσικά η ανάγκη για αίμα. Υπάρχουν διαφορετικά skills για witchcraft, vampiric powers και sword fighting, ενώ συγκεκριμένες αποστολές και NPCs εμφανίζονται μόνο σε συγκεκριμένες ώρες. Η ιδέα σε αναγκάζει να σκέφτεσαι πότε αξίζει να κάνεις τι. Θα ήθελα όμως η πλευρά του βαμπίρ να ήταν πιο άγρια όπως της αρμόζει και φυσικά να επηρέαζε περισσότερο τον Coen. Το παιχνίδι σε αφήνει να κάνεις πιο σκοτεινά πράγματα αλλά η προσωπικότητά του συχνά επιστρέφει στην ίδια βάση.
Εκεί που δυστυχώς το Dawnwalker με δίχασε είναι στις μάχες. Το directional σύστημα έχει λογική, διαβάζεις την κατεύθυνση της επίθεσης, μπλοκάρεις ή κάνεις parry και απαντάς. Στην αρχή το είδα αισιόδοξα αφού δείχνει ότι θα αποκτήσει ωραίο βάθος. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι δεν αποκτά ποτέ όσο θα ήθελα. Η ποικιλία των εχθρών είναι μικρή, τα patterns επαναλαμβάνονται γρήγορα και αρκετές μάχες κρατούν περισσότερο απ’ όσο πρέπει επειδή οι αντίπαλοι απορροφούν πολλά χτυπήματα. Αργότερα βέβαια συμβαίνει σχεδόν το αντίθετο αφού με το σωστό equipment και damage bonuses μπορείς να γίνεις υπερβολικά δυνατός. Δεν είναι κακό combat αλλά είναι ξεκάθαρα το κομμάτι που χρειάζεται τη μεγαλύτερη δουλειά. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο και το μεγάλο patch που αναμένεται από μέρα σε μέρα που θα δώσει μεταξύ άλλων και νέα βαθμίδα δυσκολίας, προς τα κάτω βέβαια, για αυτούς που θέλουν να επικεντρωθούν στην ιστορία.
Παρόμοια ανάμεικτα αισθήματα είχα και με τον ανοιχτό κόσμο. Η Vale Sangora είναι πανέμορφη, σκοτεινή και έχει φοβερή ατμόσφαιρα, ειδικά όταν πέφτει η νύχτα. Όταν όμως μετακινείσαι από το ένα ουσιαστικό σημείο στο άλλο, υπάρχουν μεγάλα κομμάτια που αισθάνονται άδεια. Το παιχνίδι είναι στα καλύτερά του όταν σε κλείνει μέσα σε ένα δυνατό καλογραμμένο quest, σου δίνει χαρακτήρες, μυστήριο και αποφάσεις δύο και τρεις φορές παραπάνω. Απλά όχι όταν διασχίζεις τον χάρτη.
Στο PS5 Pro έπαιξα κυρίως στο Performance Mode, που στοχεύει τα 60fps και για μένα είναι η προφανής επιλογή, ειδικά με VRR. Υπάρχουν επίσης Balanced στα 40fps για 120Hz οθόνες και Quality στα 30fps. Η Pro έκδοση είναι η καλύτερη εκδοχή από πλευράς σταθερότητας, χωρίς όμως να είναι άψογη αφού υπάρχουν λίγες πτώσεις και μικρά stutters, ιδιαίτερα στις πιο βαριές περιοχές και μέσα στην πόλη. Οπτικά πάντως το Dawnwalker μπορεί να γίνει εντυπωσιακό, κυρίως στον φωτισμό, στα δάση και στις νυχτερινές σκηνές. Το δοκίμασα και στο βασικό PS5, όπου το Performance Mode παραμένει η επιλογή μου αλλά η διαφορά από το Pro φαίνεται και φαίνεται περισσότερο στη σταθερότητα. Τα fps δεν κρατιούνται πάντα, ειδικά σε μάχες και πιο φορτωμένες περιοχές, ενώ η εικόνα γίνεται αισθητά πιο soft και εμφανίζονται μικρά stutters που στο Pro είναι λιγότερο έντονα. Η μουσική επίσης είναι εξαιρετικά ταιριαστή και βοηθά πολύ στο σκοτεινό ύφος.
Το The Blood of Dawnwalker τελικά μου άφησε εκείνη τη σπάνια μπορώ να πω αίσθηση ενός παιχνιδιού που δεν έχει φτάσει ακόμα στο ταβάνι του αλλά έχει ήδη αρκετή προσωπικότητα ώστε να θέλω οπωσδήποτε να δω τι ακολουθεί μετά. Έχει προβλήματα στο combat, στην ποικιλία των εχθρών και σε έναν κόσμο που θα μπορούσε να είναι πιο συμπαγής. Από την άλλη, έχει εξαιρετικό world building, χαρακτήρες που θυμάσαι, πολύ ενδιαφέρουσα δομή αποστολών και ένα σύστημα χρόνου που δίνει νόημα στις επιλογές σου χωρίς να σε κυνηγά με χρονόμετρο. Δεν είναι το νέο The Witcher 3 που πολλοί νομίζαμε και ευτυχώς όσο περισσότερο έπαιζα τόσο λιγότερο με ένοιαζε να είναι. Είναι το πρώτο Dawnwalker και για πρώτο βήμα, η Rebel Wolves έχει ήδη βγάλει αρκετά δόντια.
Ευχαριστούμε την Bandai Namco για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
