Κάποιες φορές η ομορφιά κρύβεται σε απλά πράγματα.
Θα ξεκινήσω και πάλι λίγο off topic και θα σας βάλω σε σκέψεις για το πόσες φορές έχουμε δει κάτι ωραίο και τελικά μένουμε με την απορία για το πόσο απλό ήταν. Σίγουρα θα σας έχει τύχει σε κάποια φάση της ζωή σας. Από την άλλη ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ μία από τις ατάκες που είχε πει ήταν πως “Το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό, το να παίζεις απλό ποδόσφαιρο είναι το πιο δύσκολο πράγμα”. Από την άλλη σκεφτείτε για παράδειγμα την διαχρονικότητα του Super Mario Bros το οποίο παρότι αποτελεί πλεον retro παιχνίδι μας κερδίζει όλους με την απλότητα του.
Για να έρθω στο θέμα μας τώρα με αφορμή την έλευση του Doom την προηγούμενη εβδομάδα και παίζοντας το και ο ίδιος μου γεννήθηκε ο προβληματισμός ότι ίσως τελικά τα σημερινά videogames έχουν χάσει λίγο τον δρόμο τους, με την έννοια ότι ναι μεν προσπαθούν να μας προσφέρουν όσο πιο πολύ γίνεται αληθοφανή εμπειρία αλλά μάλλον το όλο σύνολο χάνεται κάπου στην μετάφραση και πολλές φορές έχουμε ημιτελές τίτλους ή τίτλους με πολλά bugs κ.οκ.
Ξέρετε, πριν την έλευση του DOOM βλέπαμε αρκετά gameplay videos, έστω από αυτά τα λίγα που δόθηκαν και κάπως μας ξίνιζε το όλο το αποτέλεσμα με την έννοια ότι θα αποτελεί old school shooter και σκεφτόμασταν, πως θα σταθεί απέναντι στον ανταγωνισμό το DOOM όταν εμείς είμαστε εξοικοιωμένοι με παιχνίδια τύπου Destiny, Βattlefront, Call of Duty, Far Cry κ.λ.π.
Από την άλλη θα μου πείτε, γιατί βρε φίλε παινεύεις το DOOM και σνομπάρεις τα υπόλοιπα παιχνίδια της κατηγορίας του. Εγώ θα σας πω, πως φυσικά και ο τίτλος δεν είναι τέλειος και εννοείται ότι έχει ελαττώματα και κυρίως ως προς το Multiplayer κομμάτι αλλά ρε παιδιά παρόλο που έχει old school στοιχεία σε εθίζει και σε πωρώνει με απτέλεσμα να βρίσκεις τον εαυτό σου και να λες ένα μεγάλου “ουαου”.
Και θα μου ξανάπείτε, γιατί ρε φίλε μας αναπτύσσεις ολόκληρη παράγραφο για το DOOM. Θα σας αναλύσω το σκεπτικό μου και θα δείτε που θα καταλήξω και ποιος θα είναι ο τελικός προβληματισμός.
Συνεχίζοντας λοιπόν την σκέψη είδα ένα παιχνίδι το οποίο σίγουρα δεν έχει την πολυπλοκότητα άλλων τίτλων και σίγουρα το gameplay δεν έχει το βάθος άλλων παιχνιδιών. Όμως παρόλα αυτά απέσπασε θετικές κριτικές από όλα σχεδόν τα review. Φυσικά θα μπορούσε κάλλιστα με τά τόσα FPS που έχουμε δει να το είχαμε θάψει και οι διάφοροι reviewers ανα τον κόσμο να το θάβανε και να λέγανε ότι είναι ένα παιχνίδι το οποίο ανήκει σε περασμένες δεκαετίες.
Εν τέλει συνέβη το εντελώς αντίθετο με τους περισσότερους μάλιστα να αναπολούνε αυτές τις εποχές. Μετά από αυτήν την μικρή ανάλυση που σας έκανα μήπως τελικά ένα videogame για να είναι πετυχημένο ίσως δεν χρειάζεται να είναι τόσο πολύπλοκο αλλά απλά να προσφέρει έστω και μέσα από το απλό gameplay αγνές ώρες διασκέδασης και να ωθεί σε κάποιον να το ξαναπαίξει; Αυτό νομίζω πέτυχε προχθές το DOOM και μας θύμισε σε όλους ότι ένα παιχνίδι για να είναι τελικά καλό δεν χρειάζεται να ακολουθείτε από πολλές κούφιες τυμπανοκρουσίες και με πολλές υποσχέσεις οι οποίες μένουν ημιτελείς.
Πολλές φορές τα απλά πράγματα είναι και αυτά που εντυπωσιάζουν. Προβληματιστείτε ελεύθερα.
Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερα.
