Deathloop

Θα σπάσεις ή θα προστατέψεις τη λούπα;

Release Date
14/09/2021
Played on
PS5
Platforms
PS5, PC
Developer
Arkane Studios
Publisher
Bethesda Softworks

Έφτασε λοιπόν η στιγμή για το νέο τίτλο των Arkane Studios (Dishonored, Prey κ.α.) και Bethesda Softworks, δεν είναι άλλος φυσικά από το Deathloop που κυκλοφορεί αποκλειστικά για PS5 και PC. Καταλαβαίνω βέβαια πολλούς καθώς το γεγονός αυτό από μόνο του δημιουργεί μία απορία με τη Bethesda να ανήκει αισίως στην Microsoft αλλά αυτό δεν έχει να πει κάτι επί της παρούσης και σίγουρα δεν επηρεάζει τον τίτλο στην ουσία του. Προς το παρόν αυτά είναι τα δεδομένα ως προς τις πλατφόρμες που κυκλοφορεί τουλάχιστον για ακόμη ένα έτος από το λανσάρισμά του. Όταν είδα για πρώτη φορά λοιπόν την ανακοίνωση του Deathloop, αν θυμάμαι καλά ήταν κάπου στο 2019 (δεν έγιναν και λίγα έκτοτε) με ένα cinematic trailer το σημείωσα στο πίσω μέρος του μυαλού μου καθώς προερχόταν από το studio που μας χάρισε το Dishonored ενώ με την αποκάλυψη και των gameplay trailers από το επόμενο έτος γινόταν όλο και πιο ελκυστικό στο μάτι μου καθώς θύμιζε «Arkane Studios.» Κάπου στο μεσοδιάστημα μέχρι την κυκλοφορία του μάθαμε περισσότερα για τον τίτλο με κυριότερο (αν και προφανώς και ο τίτλος παραπέμπει εκεί) ότι ο πρωταγωνιστής μας θα πεθαίνει και θα ξαναζεί την ίδια μέρα και αυτομάτως το μυαλό μου πήγε σε μία αναμενόμενη roguelike προσέγγιση βάζοντας με σε σκέψη. Η αλήθεια είναι πως με τα roguelike παιχνίδια που απλά στηρίζονται στον πυρήνα πεθαίνεις και ξαναρχίζεις χωρίς να προσπαθούν να πειραματιστούν στέκομαι συνήθως επιφυλακτικός (για να μην πω αρνητικός) αλλά στο Deathloop διαπίστωσα μετά από τις πρώτες ώρες μαζί του πως έχουμε να κάνουμε με μία διαφορετική προσέγγιση που όσο απλή φαίνεται αρχικά τόσο σύνθετη καταλήγει μετέπειτα. Πάμε όμως να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή και να αποτυπώσω τις εντυπώσεις μου όσο πιο ευδιάκριτα γίνεται.

Αρχικά η κεντρική οθόνη του Deathloop μας εμφανίζει δύο επιλογές «Break the loop» και «Protect the loop», με την δεύτερη επιλογή να μην είναι διαθέσιμη από την έναρξη καθώς το παιχνίδι μας οδηγεί (και καλά κάνει) στο να ξεκινήσουμε την προσπάθειά μας με το να σπάσουμε τον κύκλο, την λούπα. Εδώ λοιπόν ξεκινάμε την περιπέτεια μας με τον Colt Vahn, ξυπνώντας χωρίς καμία ανάμνηση από ένα «όνειρο», όπου δολοφονείται από μία άγνωστη γυναίκα, σε μία παραλία του νησιού Blackreef (τοποθετημένο μάλιστα αισθητικά κάπου στη δεκαετία του εξήντα δίνοντας έναν ιδιαίτερο και όμορφο τόνο). Από εκεί, ακολουθώντας διάφορα μηνύματα, ακόμα και από εκδοχές του ίδιου μας του εαυτού, αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε σε μία χρονική λούπα την οποία και πρέπει να σπάσουμε. Πως όμως θα το κάνουμε αυτό, το μαθαίνουμε λίγο αργότερα, όταν δηλαδή εξοντώσουμε και τους οχτώ Visionaries σε διάστημα μίας ημέρας που έχουμε μέχρι να ξαναρχίσει η λούπα. Μέσα σε όλο αυτό έχουμε και την προσωπική μας αντίπαλο, την Julianna Blake που στρέφει εναντίον μας τόσο του Visionaries όσο και τους ακόλουθούς τους (και εχθρούς που συναντούμε) Eternalists ενώ και η ίδια φυσικά βρίσκεται κατά διαστήματα στο κυνήγι εναντίον μας. Η Julianna μπορεί να παιχτεί τόσο από την AI όσο από πραγματικούς παίκτες, επιλέγοντας αυτό που προανέφερα ως Protect the loop από το μενού, με αποστολή ακριβώς αυτό που περιγράφεται, να εμποδίσει τον Colt από τον σπάσει τη λούπα του Blackreef όπου έχει κολλήσει.

Αν παρόλα αυτά πεθάνουμε πριν καταφέρουμε να εξοντώσουμε τους στόχους μας κατά τη διάρκεια της μία ημέρας που έχουμε περιθώριο μέχρι να μηδενίσει η λούπα τότε γυρνάμε ξανά στην αρχή της. Όμως και εδώ οφείλω να δώσω τα εύσημα στην Arkane Studios για τη σκέψη που έβαλε στο παιχνίδι της καθώς ναι μεν επιστρέφουμε αλλά διατηρούμε μνήμες και κάποια όπλα. Ακόμη όμως και το να πεθάνουμε μία φορά δεν αρκεί για να απογοητευτούμε καθώς έχουμε στη διάθεση μας διπλή ευκαιρία κάνοντας μας ένα ελαφρύ rewind. Το πως δικαιολογούνται αυτά όμως το ανακαλύπτουμε με ωραίο τρόπο μέσα στο παιχνίδι. Επίσης, δεν είναι τόσο αγχωτικό και περιοριστικό όσο μπορεί να ακούγεται καθώς υπάρχει ελευθερία και φυσικά χρόνος να κάνουμε τη δουλειά μας, με την κάθε ημέρα να χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ) και μπορούμε να κινηθούμε με σχετική ελευθερία στις τέσσερις περιοχές του νησιού (Updaam, Karl’s Bay, Fristad Rock και The Complex) – αν και μέσα σε αυτές κινούμαστε έτσι όπως το ένιωσα περισσότερο γραμμικά παρά ελεύθερα. Σε ποια χρονική περίοδο θα εμφανιστούμε σε ποια περιοχή παίζει σημαντικό ρόλο καθώς κάποιοι Visionaries εμφανίζονται σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους ενώ όπως καταλαβαίνετε όσο νυχτώνει τόσο «αγριεύει» το πράγμα με τους λοιπούς εχθρούς και αυξάνει τη δυσκολία. Τώρα, για να πετύχουμε το σκοπό μας, να συλλέξουμε πληροφορίες (που στο παιχνίδι πληροφορία σημαίνει δύναμη) και να εξοντώσουμε τους αντιπάλους μας μπορούμε να κινηθούμε είτε stealth είτε να εφορμήσουμε με τα όπλα μας γεμάτα (που και ποικιλία υπάρχει και διαβάθμιση αυτών), να χρησιμοποιήσουμε gadgets αλλά και διάφορες δυνάμεις. Arkane είναι αυτή άλλωστε και αν δεν υπήρχαν επιρροές από τα Dishonored και Prey θα ήταν «αμαρτία». Να μην ξεχάσω να αναφέρω πως από το σημείο και έπειτα που δίνεται η δυνατότητα, να συλλέγετε Residiuum (κυρίως από πτώματα αντιπάλων και διαφόρων άλλων μέσων) καθώς θα σας φανεί πολύ χρήσιμο στο να ανακτήσετε όπλα, δυνάμεις και perks κατά τη διάρκεια της λούπας, δείχνοντας με ακόμα ένα τρόπο πως η Arkane θέλησε να ξεφύγει και να αποστασιοποιηθεί από την αυστηρή λογική των roguelike, που θυμίζει αρχικά ο τίτλος στην πρώτη ανάγνωση. Το πιο «μελανό» σημείο του τίτλου για μένα, γι’ αυτό και το άφησα για το τέλος είναι η AI των αντιπάλων που η αλήθεια είναι πως είναι αρκετά κακή κάτι που επηρεάζει σε κάποιο βαθμό τη γενικότερη εμπειρία αντιμετώπισης τους αλλά εξισορροπείται ως κάποιο σημείο από του διαφορετικούς και απολαυστικούς μερικές φορές τρόπους προσέγγισης που μπορούμε να επιλέξουμε.

Όταν είδα ότι το Deathloop θα κυκλοφορήσει στις κονσόλες αποκλειστικά αρχικά στο PS5 λογικά θεώρησα ότι τεχνικά θα είχαμε να κάνουμε με έναν κατ’ εξοχήν «next gen» τίτλο. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που το Deathloop δείχνει πολύ όμορφο και σε κάποιες ότι θα μπορούσε να δείχνει ακόμα πιο ωραίο. Να το πω όμως πιο «ωμά» θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές δεν δικαιολογεί την κυκλοφορία του ως αποκλειστικά «next gen» τίτλο παρόλο που και καλογυαλισμένο είναι και υπάρχουν και επιλογές γραφικών για καλύτερη ποιότητα γραφικών με λιγότερα fps αλλά και αυτήν που επέλεξα, την λεγόμενη performance που προσφέρει 60fps. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να παρεξηγηθώ ότι το Deathloop δείχνει άσχημο, κάθε άλλο, απλά θεωρώ ότι με τις ανάλογες υποχωρήσεις θα μπορούσε να σταθεί και στις απερχόμενες κονσόλες. Ηχητικά τώρα τα πράγματα είναι σε πάρα πολύ καλό επίπεδο ενώ απολαμβάνω κάθε φορά τα voice overs των Colt και Julianna και τις συζητήσεις που κάνουν συνήθως μέσω ασυρμάτου. Επίσης έχει αξιοποιηθεί και το DualSense σε κάποιο βαθμό, κυρίως με το ηχείο του και το haptic feedback αλλά η αλήθεια είναι πως έχω δει πολύ καλύτερες χρήσεις του εξαιρετικού αυτού controller έως τώρα από άλλους τίτλους. Σε κάθε περίπτωση η όποια αξιοποίησή του όμως είναι παραπάνω από καλοδεχούμενη.

Σαν γενική αποτύπωση το Deathloop μπορεί στα πρώτα λεπτά να με προβλημάτισε, κυρίως γιατί άλλα περίμενα αλλά με διέψευσε ευχάριστα. Η Arkane Studios φάνηκε ότι δούλεψε πάνω στο να προσφέρει έναν τίτλο που θα είναι διαφορετικός από αυτό που φαίνεται αρχικά, με τα όποια σφάλματα που μπορεί να έκανε στην προσπάθεια κυρίως στο να ενσωματώσει όλες τις ιδέες της και να της εξηγήσει στον παίκτη χωρίς να τον μπερδέψει. Θεωρώ πως κάποιος που ξέρει τι να περιμένει από το Deathloop δεν θα αργήσει να τον κερδίσει και να τον βάλει στον κόσμο του προσπαθώντας να σπάσει τη λούπα (ή και αργότερα να την προστατέψει ως Julianna).

Ευχαριστούμε την AVE για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.

Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted

ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ
Ωραίες ιδέες στη λογική της λούπας
Ωραίοι χαρακτήρες
Κάποιες στιγμές ιδιαίτερα όμορφο
Gameplay
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ
Κακή AI
Κάποιες αστοχίες στην ενσωμάτωση των ιδεών της Arkane
8
ΥΠΕΡΟΧΟ