Υπάρχουν παιχνίδια που τα θυμάσαι γιατί ήταν καλά και υπάρχουν παιχνίδια που τα θυμάσαι γιατί σε έκαναν να χαθείς μέσα στον κόσμο τους. Για μένα, το Assassin’s Creed IV: Black Flag ανήκε πάντα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν απλώς ακόμη ένα Assassin’s Creed. Ήταν το παιχνίδι που με έκανε να αφήνω στην άκρη την κεντρική ιστορία μόνο και μόνο για να ανοίξω πανιά, να κυνηγήσω εχθρικά πλοία και να χαθώ στην Καραϊβική για ώρες. Ίσως γι’ αυτό χάρηκα περισσότερο από όσο περίμενα όταν η Ubisoft ανακοίνωσε και επίσημα, γιατί το ξέραμε από πρίν να πω την αλήθεια, το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced. Αντί να προσπαθήσει να αλλάξει την ταυτότητα ενός παιχνιδιού που θεωρείται μέχρι σήμερα από πολλούς ένα από τα καλύτερα της σειράς, αποφάσισε να το εκσυγχρονίσει, να διορθώσει όσα είχαν γεράσει και να παρουσιάσει ξανά μια από τις πιο αγαπημένες περιπέτειες του Edward Kenway στη σημερινή γενιά. Και ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου, σεβάστηκε αυτό που έκανε το Black Flag τόσο ξεχωριστό.
Η ιστορία παραμένει ουσιαστικά η ίδια, κάτι που προσωπικά θεωρώ σωστή επιλογή. Ο Edward Kenway δεν ξεκινά ως Assassin ούτε ως ήρωας που θέλει να σώσει τον κόσμο. Είναι ένας πειρατής που κυνηγά το εύκολο χρήμα, τη δόξα και μια καλύτερη ζωή, μπλέκοντας άθελά του στη διαμάχη ανάμεσα στους Assassins και τους Templars. Αυτός είναι και ο λόγος που τον θεωρώ γενικά ως ενδιαφέροντα πρωταγωνιστή. Δεν είναι ο κλασικός αλάνθαστος χαρακτήρας, είναι εγωιστής, παρορμητικός, κάνει λάθη και πολλές φορές πληρώνει τις επιλογές του. Βλέπεις όμως σταδιακά πώς αλλάζει μέσα από τους ανθρώπους που γνωρίζει και τα γεγονότα που ζει. Το παιχνίδι καταφέρνει να δώσει χώρο και στους υπόλοιπους χαρακτήρες, με ιστορικές μορφές όπως ο Blackbeard, ο Charles Vane, η Anne Bonny και ο Benjamin Hornigold να δένουν εξαιρετικά με τη μυθοπλασία της σειράς. Γενικότερα χωρίς η αφήγηση να είναι top notch, επενδύει στις σχέσεις των χαρακτήρων και στις συνέπειες των αποφάσεών τους, χωρίς να χρειάζεται υπερβολές ή αναμενόμενες ανατροπές.
Αυτό όμως που εξακολουθεί να κάνει το Black Flag μοναδικό είναι το gameplay του. Θυμόμουν ότι ήταν διασκεδαστικό αλλά είχα ξεχάσει πόσο εύκολα σε απορροφά. Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις απέκτησα ξανά τον έλεγχο του Jackdaw ήταν να αφήσω στην άκρη την επόμενη αποστολή και να αρχίσω να εξερευνώ. Να επιτίθεμαι σε εμπορικά πλοία, να κυνηγάω στόλους, να μαζεύω πόρους για αναβαθμίσεις και να ψάχνω μικρά νησιά που κρύβουν μυστικά. Αυτό είναι το μεγαλύτερο προτέρημα του παιχνιδιού. Δεν σε πιέζει ποτέ να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη πορεία, σου δίνει έναν ολόκληρο κόσμο και σε αφήνει να τον ζήσεις με τον δικό σου ρυθμό.
Οι ναυμαχίες φυσικά εξακολουθούν να είναι απολαυστικές. Η αίσθηση όταν ανταλλάσσεις κανονιοβολισμούς με ένα μεγαλύτερο πλοίο, να προσπαθείς να το ακινητοποιήσεις και στη συνέχεια να περνάς στο boarding για μάχη σώμα με σώμα παραμένει μοναδική. Παρότι η βασική φιλοσοφία δεν άλλαξε, το Resynced βελτιώνει αρκετές μικρές λεπτομέρειες στον χειρισμό και στην απόκριση, κάνοντας τις συγκρούσεις πιο ομαλές και πιο ευχάριστες. Επίσης, το Jackdaw αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αφού οι αναβαθμίσεις του επηρεάζουν τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις δυσκολότερες ναυμαχίες.
Στην ξηρά, το παιχνίδι εξακολουθεί να βασίζεται στη γνωστή φόρμουλα της σειράς όμως οι αλλαγές που έγιναν στο remake κάνουν αισθητή διαφορά. Το parkour είναι πιο ομαλό αν και μερικές φορές λίγο buggy, το stealth αποκτά μεγαλύτερο βάθος χάρη στις νέες κινήσεις και στη βελτιωμένη συμπεριφορά των εχθρών και έχουμε και ανανεωμένη μάχη από εκείνη την… τύπου μάχη που είχαμε στο προηγούμενο, είναι διασκεδαστική πλέον και σε φάση «bring it on», «φέρτε κι άλλους!» αλλά και πάλι basic. Δεν μεταμορφώνει το παιχνίδι σε κάτι εντελώς διαφορετικό αλλά αφαιρεί πολλές από τις μικρές ενοχλήσεις που θυμόμουν στην αρχική έκδοση.
Ο τεχνικός τομέας είναι ίσως ο μεγαλύτερος λόγος ύπαρξης του Black Flag Resynced και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η δουλειά που έγινε από τη θεία Ubi. Δεν πρόκειται απλώς για μια υψηλότερης ανάλυσης εκδοχή του αρχικού παιχνιδιού. Η Καραϊβική δείχνει πιο ζωντανή από ποτέ, το νερό είναι εντυπωσιακό ενώ οι αντανακλάσεις και ο νέος φωτισμός δίνουν άλλη αίσθηση τόσο στις ήρεμες στιγμές της εξερεύνησης όσο και στις μεγάλες ναυμαχίες. Τα νησιά έχουν αποκτήσει πολύ πιο πυκνή βλάστηση, τα χρώματα είναι πιο φυσικά και τα περιβάλλοντα γεμίζουν με λεπτομέρειες που δύσκολα πρόσεχες στην αρχική έκδοση. Ιδιαίτερα στο Nassau και στην Havana έχουμε ζωντάνια, με περισσότερο κόσμο, καλύτερα εφέ και σημαντικά βελτιωμένα μοντέλα χαρακτήρων.
Το μεγαλύτερο κέρδος, όμως, είναι ότι όλος αυτός ο… εκσυγχρονισμός δεν έγινε σε βάρος της απόδοσης. Στο PS5 Pro που πέρασα και περνάω τον περισσότερο χρόνο μου με το παιχνίδι η εμπειρία είναι εξαιρετική. Αξιοποιεί το PSSR για καθαρότερη εικόνα σε υψηλή ανάλυση, ενώ ο ανανεωμένος φωτισμός και οι τεχνικές ray tracing που χρησιμοποιούνται σε αντανακλάσεις και φωτισμό κάνουν αισθητή διαφορά χωρίς να επηρεάζουν τον ρυθμό. Δεν πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι της γενιάς και για να το παρομοιάσω θα φέρω σαν παράδειγμα το Assassin’s Creed Shadows, όμως καταφέρνει να φέρει ένα παιχνίδι του 2013 πολύ πιο κοντά στα σημερινά τεχνικά δεδομένα χωρίς να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του. Ο ήχος εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού. Τα τραγούδια του πληρώματος επιστρέφουν και για άλλη μία φορά και έπιασα τον εαυτό μου να μην κάνω fast travel μόνο και μόνο για να ταξιδεύω με το Jackdaw ακούγοντάς τα. Παράλληλα, το DualSense αξιοποιείται διακριτικά αλλά σωστά αν και θα μπορούσε να δώσει ακόμα περισσότερα πράγματα αν αξιοποιούνταν στο έπακρο.
Μετά από αρκετές ώρες θαλλασοταραχών και πειρατικών περιπετειών, συνειδητοποίησα ότι το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced πέτυχε ακριβώς αυτό που ήθελα από ένα remake. Δεν προσπάθησε να ξαναγράψει την ιστορία ούτε να αλλάξει την ταυτότητα ενός αγαπημένου μου παιχνιδιού. Πήρε τα γερά θεμέλια του Black Flag, διόρθωσε τις αδυναμίες που είχε αφήσει πίσω του ο χρόνος και το έντυσε με έναν σύγχρονο τεχνικό μανδύα. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να του κάνω. Σε μια εποχή που αρκετά παιχνίδια της σειράς έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση στο μέγεθος του χάρτη και στα RPG στοιχεία, το Black Flag εξακολουθεί να μου θυμίζει τις ωραίες στιγμές που πέρασα μαζί του. Για τον Edward Kenway, για τις ναυμαχίες, για την αίσθηση της εξερεύνησης και για εκείνες τις στιγμές που άφηνες τον άνεμο να σε οδηγήσει χωρίς να σε νοιάζει ποιος είναι ο επόμενος στόχος. Επομένως ναι, η νέα έκδοση είναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, ο καλύτερος τρόπος να το ζήσει κάποιος είτε για πρώτη είτε για δεύτερη φορά σαν και του λόγου μου.
Ευχαριστούμε τη Ubisoft για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
