Από το «Always Online» του Xbox One στο σήμερα. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα;
Δεν έχουνε περάσει παρά μόνο 2 χρόνια σχεδόν από την ανακοίνωση της Microsoft και του τμήματος Xbox , με καπετάνιο τον «ανεκδιήγητο» Don Mattrick, περί «Always Online» που έμελλε να χαρακτηρίσει το next big thing της εταιρείας τότε, του Xbox One. Να υπενθυμίσω τι μας λέγανε εν τάχει, ότι το Xbox One θα απαιτεί τουλάχιστον μία φορά μέσα στο 24ωρο να βρίσκεται εντός σύνδεσης στο internet προκειμένου να πραγματοποιεί ελέγχους συστήματος ώστε να αποφευχθούν περιστατικά «πειρατείας» ενώ μπαίναμε σιγά σιγά και στη νοητική διαδικασία πως έπρεπε να ξεχάσουμε τα παιχνίδια από «δεύτερο χέρι».
Παράλληλα, αποτελέσαμε μάρτυρες μία εκστρατείας της «οσίας παρθένας» Sony που εκμεταλευόμενη επιτυχημένα την αυτοχειρία της Microsoft προωθούσε ότι τέτοιου είδους μαλαγανιές δεν έχουν θέση στο δικό της στρατόπεδο. Τα παιχνίδια θα δίνονται χέρι με χέρι σε όποιον το επιθυμεί ενώ η κονσόλα της, PS4, θα μπορεί να παίζει τα παιχνίδια της σε οποιοδήποτε απομακρυσμένο χωριό και κατσάβραχο του κόσμου χωρίς την απαίτηση του «Always Online» που η δαιμονοποιημένη Microsoft είχε βαλθεί να θέσει σε εφαρμογή.
Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Σύσσωμη η παγκόσμια gaming κοινότητα έστρεψε σαν άλλος Oliver Queen aka Arrow τα βέλη της προς την Microsoft και το Xbox One αναγκάζοντας την τελευταία σε άτακτη υποχώρηση παίρνοντας πίσω τα σχέδια της και στέλνοντας τον Mattrick , μέσω Zynga, σπίτι του. Ο θετικότερος αντικαταστάτης του, Phil Spencer, προσπαθεί ακόμη και σήμερα να μαζέψει «τα σπασμένα» άλλα όλοι βλέπουμε ότι το PS4 έχει αφήσει δύο στροφές πίσω σε πωλήσεις και αποδοχή το Xbox One.
Το θέμα όμως και το έναυσμα του παρόντος άρθρου προκύπτει από ένα ερώτημα που θα ήθελα να θίξω και κατά το δυνατόν να προβληματίσω δημιουργικά. Μετά από τα χρόνια που περάσανε και ο καθένας σχεδόν έχει πλέον στο σαλόνι ή στο δωμάτιό του από ένα PS4 ή Xbox One ή και τα δύο, τελικά, πόσο Offline είμαστε;
Μήπως είμαστε όσο Offline νιώθουμε γιατί η πραγματικότητα είναι ολίγον τι διαφορετική; Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε την επίθεση της Lizard Squad σε PlayStation Network και Xbox Live όπου με το που παρουσιάστηκαν τα πρώτα προβλήματα, η ίδια παγκόσμια gaming κοινότητα που αναφέρθηκε λίγες σειρές πριν ξεκίνησε σύσσωμη και δια βοής τι γκρίνια με πανό «Γιατί πληρώνουμε μία διαδικτυακή υπηρεσία, που δεν δουλεύει και είναι τόσο ευάλωτη σε επιθέσεις χάκερ;». Μιλάμε για την ίδια κοινότητα που απέρριψε τις πολιτικές της Microsoft για «Always Online» αλλά δέχθηκε σαν «αμάσητη καραμέλα» την υποχρεωτική συνδρομή σε PlayStation Plus και Xbox Live Gold για να μπορεί να χαρεί κάποιος διαδικτυακό multiplayer. Η ίδια κοινότητα που επειδή δεν λειτουργούσαν οι online υπηρεσίες έλεγε ότι «εντάξει γιορτές είναι, ας βγούμε και λίγο από το σπίτι μας, δεν θα παίζουμε συνέχεια βιντεοπαιχνίδια». Οπότε για να καταλάβω, επειδή οι κονσόλες ενώ συνδεόταν στο δίκτυο αλλά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν διαδικτυακά, οι gamers απλά απείχαν από το gaming. Και το offline gaming τι απέγινε; Θα ερωτηθώ χωρίς να πάρω ποτέ απάντηση.
Μιλάμε για την ίδια κοινότητα, που επιβραβεύει εταιρείες και τρέχει να αγοράσει και να προ-παραγγείλει ημιτελή παιχνίδια όπως το Assassin’s Creed Unity για παράδειγμα περιμένοντας υπομονετικά να λάβει online τα επερχόμενα patches με σκοπό να θεωρήσει ότι πιάσανε τόπο τα χρήματά της. Την ίδια κοινότητα που αποδοκιμάζει παιχνίδια που δεν διαθέτουν online multiplayer mode υποχρεώνοντας πολλές φορές την εκάστοτε εταιρεία να στριμώξει ένα αντίστοιχο mode ακόμη και αν αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στην εμπειρία του κυρίως single player παιχνιδιού. Μιλάμε για την ίδια κοινότητα, που υιοθετεί και συντηρεί κάθε είδους DLCs και Season Passes που απαιτούν φυσικά σύνδεση στο δίκτυο για να είναι προσβάσιμα.
Κάπου εδώ έρχομαι να προβληματίσω λίγο περισσότερο. Πόσοι άραγε από εμάς από τη στιγμή που προμηθευτήκαμε τη νέα μας next gen κονσόλα, δεν έχουμε κάνει κάποιο από τα δεκάδες software updates που έχουν κυκλοφορήσει και διορθώνουν bugs/errors(!) και προσθέτουν νέα χαρακτηριστικά; Έαν κάποιος προμηθεύτηκε κονσόλα και δεν την σύνδεσε ποτέ στο internet, δεν αναβάθμισε κανένα software και κανένα παιχνίδι, τελικά πόσο playable είναι; Πόσα από αυτά τα χαρακτηριστικά που πλήρωσε αδρά για μία κονσόλα νέας γενιάς μπορεί να εφαρμόσει; Φυσικά, να μην παραλείψω να αναφέρω πως οι πρώτες τουλάχιστον παρτίδες Xbox One, μιλάμε για κάποια εκατομμύρια, απαιτούν αυστηρά σύνδεση στο δίκτυο την πρώτη φορά που θα λειτουργήσουν για να απαλλαγούν από την «Always Online» φύση τους. Αν δεν το κάνετε τότε σας αξίζουν συγχαρητήρια γιατί μόλις αγοράσατε ένα μεγάλο σουβέρ για τα ποτήρια σας αξίας μόλις μερικών εκατοντάδων ευρώ.
Που καταλήγουμε λοιπόν, στο ότι εφόσον δεν μπόρεσε το «Always Online» να γίνει υποχρεωτικό μετατράπηκε σε αναγκαίο και οι δύο αυτές έννοιες δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους. Το χειρότερο είναι ότι όλοι εμείς δείχνουμε να το καταπίνουμε σαν «αμάσητη καραμέλα» χωρίς καν να μας κάθεται στο λαιμό. Είτε γιατί μας βολεύει είτε γιατί τις περισσότερες φορές δεν μας νοιάζει. Τι μπορούμε να κάνουμε όμως; Το σημείο του μη αναστρέψιμου πιστεύω το έχουμε προσπεράσει προ πολλού, άλλωστε αποτελεί και μέρος της θεωρίας της εξέλιξης αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σταματήσουμε να επιδοκιμάζουμε προσπάθειες που αξίζουν μέχρι και το τελευταίο λεπτό που δαπανούμε, είτε χρόνου είτε χρήματος, απο την άλλη όμως να αποδοκιμάζουμε σθεναρά και μαζικά προσπάθειες και πολιτικές εταιρείων που δεν συνάδουν με την ασχολία, το χόμπυ, το πάθος μας. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν γιατί τον άλλο μήνα λήγει η αναγκαία για να παίζω online συνδρομή μου στο PlayStation Plus και πρέπει να αναζητήσω στα καταστήματα κάποια από τις εξαντλημένες προπληρωμένες κάρτες του PlayStation. Υπάρχουν και τα capital controls βλέπετε και προπληρωμένη PlayStation Card στην αγορά δεν υπάρχει ούτε για δείγμα.
