The Last Guardian

Ο πνευματικός διάδοχος των ICO και Shadow of the Colossus, εννέα ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη ανεπίσημη αποκάλυψη του, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, είναι επιτέλους κοντά μας. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά όμως για το πως φτάσαμε στο σήμερα. Πόσοι από εσάς θυμόσαστε το ICO που κυκλοφόρησε το 2001 στο PlayStation 2 και σημειώνει βαθμολογία στο metascore 90 ή πόσοι το Shadow of the Colossus, που κυκλοφόρησε το 2005 επίσης στο PlayStation 2 με βαθμολογία metascore 91; Μιλάμε για δύο παιχνίδια της Team ICO που συγκαταλέγονται στους καλύτερους τίτλους της προ-προηγούμενης γενιάς κονσολών αλλά όταν είχε βγει το πρώτο ήμουν σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών και το δεύτερο σε ηλικία δεκαοχτώ. Ηλικίες βαθιά χαραγμένες και σημαδεμένες μέσα μου από το gaming οπότε το συναισθηματικό δέσιμο που έχω με τα παιχνίδια εκείνης της εποχής και συγκεκριμένα με αυτά τα δύο είναι τεράστιο.

Όταν λοιπόν με το καλό έφτασα τα είκοσι, το 2007, γίνεται η πρώτη κουβέντα σε ένα event της Sony στη Γερμανία, που αφορούσε το Motrostorm, από έναν υπάλληλο της εταιρείας ότι η ομάδα δουλεύει σε ένα νέο τίτλο και όπως είναι λογικό ξεσπά ντελίριο ενθουσιασμού από τη μία με την έναρξη ενός παιχνιδιού φημών και από την άλλη απόλυτης σιωπής από την ομάδα ανάπτυξης. Το 2008 είχαμε τα πρώτα σημάδια και από την Team ICO, ανοίγοντας στην ιστοσελίδα της θέσεις εργασίας, δείχνοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο ότι κάτι κινείται ενώ ο εμβληματικός πρόεδρος της Sony, Shuhei Yoshida, μέσα από κάποιες αινιγματικές δηλώσεις υποδεικνύει ότι ο επερχόμενος τίτλος θα αποτελέσει κυκλοφορία για το PlayStation 3. Φτάνουμε λοιπόν στο 2009 όπου στην E3 εκείνου του έτους έχουμε την επίσημη αποκάλυψη του The Last Guardian, συνοδευμένη με trailer, το οποίο ανέσυρα και μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

Το αμέσως επόμενο διάστημα της επίσημης ανακοίνωσης του The Last Guardian, άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες και πληροφορίες γι’ αυτό, απόρροια του μεγάλου hype που είχε δημιουργηθεί. Όμως το The Last Guardian ήταν απών από την E3 του 2010 αλλά τα σύννεφα διαλύθηκαν πριν καν δημιουργηθούν με την ανακοίνωση της ημερομηνίας κυκλοφορίας του στα τέλη της χρονιάς, στα πλαίσια του TGS. Ως ημερομηνία κυκλοφορίας του είχε οριστεί το γενικό Holiday 2011. Άνω τελεία για παύση και αναστοχασμό καθώς γράφω αρκετή ώρα το back story του παιχνιδιού και αντιλαμβάνομαι ότι βρισκόμαστε ακόμη, σχεδόν έξι ολόκληρα χρόνια μακρυά από το σήμερα. Συνεχίζοντας την ιστορική αναδρομή, το 2011 δεν ήταν καλή χρονιά τόσο για την Team ICO όσο και κατ’ επέκταση για το The Last Guardian. Τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιά, ο άνθρωπος κλειδί, σκηνοθέτης και σχεδιαστής των προαναφερθέντων τίτλων, Famito Ueda, αποχωρεί ξαφνικά από τη Sony, δεσμευμένος όμως από συμβόλαιο προκειμένου να τελειώσει το The Last Guardian. Η αποχώρηση του σηματοδοτεί και την έναρξη περαιτέρω αποχωρήσεων κι άλλων βασικών στελεχών και σχεδιαστών από την ομάδας ανάπτυξης, “χτυπώντας πίσω” όπως είναι λογικό από τα σχέδια που κάνανε μέχρι τότε. Ήταν και η στιγμή που αρκετοί άρχισαν να πιστεύουν πως το The Last Guardian ίσως τελικά δεν κυκλοφορήσει ποτέ.

Το 2012, ύστερα από βροχή ερωτήσεων και πιέσεων, ο Shuhei Yoshida, αρκείται να να δηλώσει πως “η ομάδα συνεχίζει να κάνει πρόοδο αλλά αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες” ενώ ο τίτλος ήταν απών και από εκείνης της χρονιάς την Ε3. Παράλληλα είχαν αρχίσει να διαδίδονται φήμες πως η Sony αναζητά βοήθεια από τα υπόλοιπα first party studios, με καταλληλότερο υποψήφιο να αναδεικνύεται η Sony Santa Monica, προκειμένου να βοηθήσει στην ολοκλήρωση του παιχνιδιού. Όμως το μεγάλο πλήγμα έρχεται το Σεπτέμβριο, όταν γίνεται γνωστό ότι η ιδιοκτησία της Sony στο trademark του The Last Guardian έληξε. Αν και ένα μήνα μετά είχε γίνει γνωστό ότι το καθεστώς ιδιοκτησίας είχε ανανεωθεί, πολλοί είχαν ήδη πιστέψει πως η ταφόπλακα είχε μπει για τα καλά στο The Last Guardian.

Στις αρχές του 2013 έχουμε την επίσημη ανακοίνωση από την Sony του PS4. H ιαπωνική εταιρεία πιέζει την ομάδα ανάπτυξης, παρά τη θέληση του Ueda, να μεταφερθεί ο σχεδιασμός του παιχνιδιού στη νέα κονσόλα. Μάλιστα επιστρατεύεται και ο σχεδιαστής του PS4, Mark Cerny, να βοηθήσει σε αυτή τη μετάβαση. Από εκεί και πέρα για το υπόλοιπο έτος αλλά και για το επόμενο, 2014, είχα την απόλυτη σιωπή και σιγή ασυρμάτου. Πολλοί, συμπεριλαμβανομένου κι εμένα του ίδιου, πιστέψαμε ότι το The Last Guardian δεν πρόκειται τελικά να κυκλοφορήσει ποτέ. Όμως στην E3 του 2015, η Sony με μία κίνηση ματ, ανακοινώνει επίσημα ότι το παιχνίδι έρχεται στο PS4 με ημερομηνία κυκλοφορίας το 2016, συνοδεύονταν την ανακοίνωση από ένα gameplay trailer. Το παιχνίδι δεν έμοιαζε σύγχρονο αλλά μία βελτιωμένη εκδοχή του PS3 εαυτού του αλλά εδώ που τα λέμε, λίγους ενόχλησε. Παραθέτω και το εν λόγω trailer προκειμένω να συγκρίνετε με τα μάτια σας τις δύο εκδοχές.

Ένας χρόνος πέρασε, φτάνοντας στο 2016, η ημερομηνία κυκλοφορίας είχε οριστεί για τον Οκτώβριο αλλά τελικά αναβλήθηκε για το τέλος του έτους, ποιος δεν το περίμενε όμως. Στις 07 Δεκεμβρίου όμως το The Last Guardian, ακόμα και εάν πέρασε από μία σειρά επεισοδίων που ούτε ο αγαπητός κ. Φώσκολος θα σκαρφιζόταν, κυκλοφορεί κανονικά και με το νόμο, αποκλειστικά στο PS4, χωρίς πλέον αναβολές και ματαιώσεις. Φανταστείτε πως ένιωσα όταν πήρα στα χέρια μου πριν λίγες ημέρες το αντίτυπο το παιχνιδιού μέσα από το Press Kit για τις ανάγκες του Review. Πραγματικά σας μιλώ, δεν το πίστευα!

Πιθανώς θα αναρωτηθείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά και ο λόγος πιστέψτε με είναι απλός. Αν κατανοήσετε την πορεία του παιχνιδιού και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μέχρι να καταλήξει στα ράφια των καταστημάτων θα καταλάβετε σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τι έχετε να αντιμετωπίσετε. Τις τελευταίες μέρες που ανέβασα μία φωτογραφία από το ομολογουμένως πανέμορφο Press Kit καθώς και όσοι με βλέπατε στο PSN να παίζω το The Last Guardian, με ρωτούσατε συχνά: “Δημήτρη, τι λέει; καλό;”, “Να το αγοράσω; αξίζει τελικά;” κ.ο.κ. Η αλήθεια είναι πως δυσκολευόμουν να απαντήσω και όχι μόνο γιατί δεσμευόμουν από το εμπάργκο της εταιρείας μέχρι και σήμερα αλλά γιατί η κριτική του παιχνιδιού σε σύντμηση μιας φράσης είναι αρκετά πολύπλοκο και πολυσύνθετο θέμα. Οπότε είναι καλό να γνωρίζουμε, πριν καταλήξουμε, εξολοκλήρου την φύση του παιχνιδιού.

Το The Last Guardian ιστορικά αποτελεί την αφηγηματική αναδρομή ενός ηλικιωμένου άνδρα, ο οποίος περιγράφει την ιστορία του ως νεαρό αγόρι και για το πως βρέθηκε να ξυπνά σε μια άγνωστη τοποθεσία με το δέρμα του σημαδεμένο με ενός είδους τατουάζ που δεν είχε προηγουμένως και δίπλα σε ένα αλυσοδεμένο ζώο, με το όνομα Trico. Ένα ιδιαίτερο ζώο, βίαιο και ανθρωποφάγο, όπως περιγράφεται στην αρχή του παιχνιδιού που στην όψη μοιάζει αρκετά με το μυθικό τέρας της ελληνικής μυθολογίας, τον Γρύπα, που είναι συνδεδεμένος μάλιστα με τη Μινωική Κρήτη. Ο Trico μετά από τη πρώτη επεισοδιακή και χωρίς εμπιστοσύνη γνωριμία μας θα γίνει η πιο πιστή και αγαπητή συντροφιά μας στις περιπέτειες που θα ακολουθήσουν. Το δέσιμο που πρόκειται να νιώσετε ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες είναι αληθινό και σε κάποιο βαθμό εξωπραγματικό που συμβαίνει. Κάπου εδώ θα σας θέσω ένα ερώτημα. Είχατε ποτέ ή έχετε κατοικίδιο; Μήπως τυχαίνει το κατοικίδιο να ήταν ή να είναι σκύλος; Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης και στα δύο επιμέρους ερωτήματα τότε έχετε καταλάβει ακριβώς τι θα βιώσετε. Προσωπικά που είχα και που έχω σκύλο μετά από ένα σημείο, πατώντας το R1 που είναι και η εντολή για να καλέσεις τον Trico κοντά σου, παράλληλα με το animation του αγοριού, φώναζα κι εγώ, σχεδόν ασυναίσθητα, in real time το όνομα “Ίρις”, όπως λένε δηλαδή το σκύλο μου.

Στον πυρήνα του, το The Last Guardian, αν το δούμε με πιο κρύα ματιά είναι ένα παιχνίδι που στηρίζεται σε δύο απλά στοιχεία, στο platforming και στην επίλυση γρίφων, οι οποίοι γρίφοι μερικές φορές είναι απαιτητικοί και θα σας δυσκολέψουν. Βοήθειες και υποδείξεις για το πως θα πας από τη μια περιοχή στην άλλη δεν υπάρχουν παρά μόνο κάποιες αποσπασματικές αφηγήσεις του ηλικιωμένου αγοριού που αφηγείται την ιστορία και λειτουργούν ως hints. Οι αφηγήσεις μάλιστα αποτελούν και τις αποκλειστικές στιγμές όπου βλέπουμε και ακούμε αγγλικά στο παιχνίδι, πέρα από τα μενού.

Εκεί που χωλαίνει όμως το The Last Guardian και δείχνει την ηλικία του και όλα τα σημάδια από τις πληγές της μακροχρόνιας μετάβασης που περιέγραψα πιο πάνω είναι στο κομμάτι του platforming και ιδιαίτερα στην κίνηση και το animation του αγοριού, τα γραφικά θα τα αφήσω για επόμενη παράγραφο. Θα βρεθούν στιγμές που ο χειρισμός του αγοριού θα παίξει άρπα με τα νεύρα σας και η αλήθεια είναι πως θα χρειαστείτε χρόνο μέχρι να τον συνηθίσετε. Δεν αναφέρομαι μόνο στον καθεαυτό χειρισμό των πλήκτρων, όπως για παράδειγμα το άλμα είναι το Δ και όχι όπως στα περισσότερα σύγχρονα παιχνίδια το Χ και αν είστε κι εσείς σαν κι εμένα που θέλω να παίζω τα παιχνίδια έτσι όπως τα έφτιαξε ο δημιουργός τους χωρίς remaping των πλήκτρων τότε προσθέστε λίγο χρόνο ακόμη, αλλά και στην γενικότερη κίνηση την οποία θα μπορούσα να περιγράψω με μία λέξη, ρευστή. Από εκεί και πέρα στο στοιχείο του platforming μπορούμε να εντάξουμε και τον Trico, ο οποίος αν και δεν ελέγχεται άμεσα αλλά έμμεσα μέσω εντολών από εμάς υπακούει αληθοφανέστατα, οδηγούμενος πάντα από τα ζωικά ένστικτά του, όπως ακριβώς θα υπάκουγε και ο πιστός σας σκύλος στην πραγματικότητα. Το αξιοσημείωτο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πως η αλληλεπίδραση με τον Trico σε κάθε έκφανσή της λειτουργεί σχεδόν παραδειγματικά και σε σημείο που δεν θυμάμαι να με ενόχλησε κάπου ιδιαίτερα.

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να περάσουμε και στον οπτικοακουστικό τομέα του παιχνιδιού. Τα γραφικά του The Last Guardian λοιπόν είναι μία ακόμη απόδειξη της χρονιάς που ξεκίνησε να αναπτύσσεται με τη χρονιά που τελικά κυκλοφόρησε. Αν και τα videos και τα στιγμιότυπα που θα βρείτε και στον παρών κείμενο είναι διαφωτιστικά θα αρκεστώ να περιγράψω πως οπτικά δείχνει σαν έναν καλό remaster παιχνιδιού του PS3 που απλά δεν έτυχε να κυκλοφορήσει ποτέ στην αρχική κονσόλα. Αυτό σημαίνει όμως ότι δεν είναι καλά τα γραφικά του; Σε καμία περίπτωση από την στιγμή που πετυχαίνουν το σκοπό τους αλλά μην περιμένετε για παράδειγμα οπτική απεικόνιση επιπέδου Uncharted 4 και δεν νομίζω μεταξύ μας να είχε κάποιος αυτή την απαίτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση παιχνιδιού. Αν θέλουμε να περιγράψουμε λίγο την γενικότερη αίσθηση θα σας έφερνα σε αντιδιαστολή το Shadow of the Colossus με μία πιο ζωντανή χρωματική παλέτα και με έναν πιο “πράσινο” κόσμο. Οι φυλλωσιές και τα ψηλά χόρτα κινούνται στο άγγιγμα του αέρα, το εξαιρετικής λεπτομέρειας φτερωτό τρίχωμα του Trico επίσης ενώ γίνεται αξιοθαύμαστη χρήση του φωτισμού και της αντανάκλασης ιδιαίτερα στο νερό. Ηχητικά το παιχνίδι κινείται από την απόλυτη βουβαμάρα, εκτός των ηχητικών εφέ, σε περιοχές όπου απλά περιπλανούμαστε μέχρι να βρούμε τη λύση μέχρι την απόλυτη επική μουσικότητα όταν γίνεται κάτι ενδιαφέρον. Ωραίες εναλλαγές και μάλιστα σε ισορροπία. Όσον αφορά τα ηχητικά εφέ που προανέφερα θα ήθελα λίγο να σταθώ στο Trico, όπου οι ζωώδεις κραυγές του ειδικά σε περίπτωση που δείχνει να πονά μέσα στο παιχνίδι, σου ματώνουν την ψυχή.

Αυτό που επιθυμεί να κάνει στην τελική το The Last Guardian είναι να μας διηγηθεί μία πρωτότυπη ιστορία και να μας πλημμυρίσει με συναισθήματα που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι μπορούν να μεταδοθούν από ένα αντίστοιχο παιχνίδι. Αν προσπεράσουμε τα τεχνικά προβλήματα κυρίως του χειρισμού του πρωταγωνιστή τότε έχουμε να κάνουμε με μία ιδιαίτερη εμπειρία. Αναφέρομαι στη λέξη “προσπεράσουμε” γιατί δεν μπορώ να μην σταθώ με σεβασμό και κατανόηση στο ιστορικό υπόβαθρο του παιχνιδιού και σε όλα αυτά που πέρασε μέχρι να καταλήξουμε στην κυκλοφορία του, όπως σας περιέγραψα στην αρχή του κειμένου. Μπορεί η κυκλοφορία του The Last Guardian σε συνδυασμό με την ενδεχόμενη επιτυχία του να σημαίνει την έναρξη για κάτι ακόμα μεγαλύτερο και γιατί όχι, κάτι ακόμη καλύτερο και περισσότερο εναρμονισμένο με την εποχή του. Αρκεί να μην έχουμε ξανά την επανάληψη των επεισοδιών καθώς όπως σας είπα ξεκίνησα να μαθαίνω για το παιχνίδι στα είκοσι και πλέον έχω κλείσει τα εικοσιεννιά, αποτελεί τον ορισμό του “ήμουν νιος και γέρασα” αλλά ευτυχώς στο μεγαλύτερο του μέρος η υπομονή δεν πήγε στράφι. Τέλος, όσοι από εσάς έχετε στην κατοχή σας κάποιο κατοικίδιο ζωάκι ετοιμαστείτε για μοναδικές συγκινήσεις όσοι πάλι δεν έχετε κάτι μου λέει πως μετά το The Last Guardian ίσως σκεφτείτε να κάνετε ένα έμβιο δώρο στον εαυτό σας ενόψει Χριστουγέννων.

[vc_row][vc_column width=”1/2″][/vc_column][vc_column width=”1/2″]Πλατφόρμα που χρησιμοποιήθηκε για Review: PS4 Pro
Είδος Παιχνιδιού: Action-Adventure
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 07/12/2016
Κυκλοφορεί για: PlayStation 4
Διάθεση για την Ελλάδα: Sony Hellas
Εταιρεία Ανάπτυξης: SIE Japan Studio
Εκδότρια Εταιρεία: Sony Interactive Entertainment

editorschoice-busted[/vc_column][/vc_row]

More Stories
Σε νέο ΑΑΑ τίτλο για το PlayStation 5 εργάζεται η Luminous Productions της Square Enix