Μemories… don’t ever die!
Aναμνήσεις, ένα χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους που μέσω των συναισθημάτων άλλοτε φέρνει γέλιο στα χείλη μας άλλοτε δάκρυα και κάποιες φορές θυμό. Αναμνήσεις ωραίες μπορούν να υπάρξουν από αγαπημένα μας πρόσωπα, από προσωπικά αντικείμενα, απο φωτογραφίες απο καποιες στιγμές που περνάμε έντονα για κάποια χρονική στιγμή. Πολλές φορές σε όλους μας έχει τύχει το φαινόμενο να θυμηθούμε εκφράσεις ή στιγμές αγαπημένων προσώπων που πλέον δεν βρίσκονται κοντά μας και να τύχει να συγκινηθούμε ή να χαμογελάσουμε αντίστοιχα. Προχθές ψάχνοντας στα προσωπικά μου αντικείμενα βρήκα την retail έκδοση του Gran Turismo 2. Ξαφνικά εκείνη την ώρα θυμήθηκα όλες τις αναμνήσεις με το συγκεκριμένο παιχνίδι και το πόσες ώρες είχα ασχοληθεί με αυτόν τον τίτλο. Τα συναισθήματα βεβαίως απίστευτα… και ήταν η στιγμή που όλα πέρασαν μπροστά απο τα μάτια μου… Κάλιστα θα μου πείτε που κολλάει ο πρόλογος που ανέφερα μόλις τώρα και που θέλω να καταλήξω. Θα δείτε παρακάτω τον προβληματισμό μου και πως έμμεσα κολάει αυτός ο πρόλογος.
Στα τέλη της προηγούμενης γενιάς παιχνιδομηχανών δειλά δειλά άρχισαν να ξεπροβάλουν οι ψηφιακές εκδόσεις των αγαπημένων μας παιχνιδιών. Οι υπηρεσίες σαφώς άρχισαν να βελτιώνονται οι σκληροί δίσκοι όπως είδαμε να αρχίζουν να αναβαθμίζονται και απο τις εταιρείες αλλά και απο τους χρήστες ατομικά. Στην τωρινή γενιά πλέον βλέπουμε περαιτέρω βελτιώσεις οι χωρητικότητες σαφώς αυξάνονται και ολοένα και πιο πολλοί τίτλοι ξεπροβάλουν στα αντίστοιχα Store της εκάστοτε εταιρείας. Βεβαίως μέσα σε όλα αυτά άρχισε να ξεπροβάλλεται έντονα και το ερώτημα το οποίο το ακούω και το βλέπω ολοένα και περισσότερο την σύγκριση δηλαδη μεταξύ της Retail έκδοσης ή αυτής της ψηφιακής. Για να το πούμε και πιο απλοικά Digital VS Retail Version.
Η βιομηχανία όπως πολλοί έχουν εκφράσει και μέσα στο group μας στο Facebook αλλά και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις είναι ότι σπρώχνει την κατάσταση προς την digital πλευρά να το πούμε. Άμεσο παράδειγμα οι εορτές όπου οι προσφορές ειναι πάρα πολλές και όλοι έχουμε μπει στο δίλλημα ώστε να αγοράσουμε κάτι αυτές τις ημέρες από τα αντίστοιχα Store. Κάποιος βεβαίως μπορεί να μου πει ότι με μια καλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα βρούμε και εκεί προσφορές που σαφώς τα ηλεκτρονικά καταστήματα δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Άλλο ένα επιχείρημα που μου έχουν πει κάποιοι σε συζητήσεις είναι ότι πως τις ετήσιες κυκλόφορίες τις προτιμούν digital μιας και ο τίτλος κάθε χρόνο αλλάζει. Ίσως κάποια απο αυτά τα επιχειρήματα όντως να είναι σωστά για ορισμένους ή απλά εντελώς άχρηστα για κάποιους αλλους. Βέβαια οι fan των retail εκδόσεων μπορούν να προβάλλουν το επιχείρημα των capital controls που ήταν άλλο ένα παράδοξο στην Ελλάδα το καλοκαίρι που μας πέρασε και υφίσταται ακόμη φυσικά και σήμερα και έχει δυσκολέψει τις αγορές μέσω ίντερνετ. Κάλιστα μπορούν να πουν ότι η retail έκδοση έχει άλλη αίσθηση και πως ο καθένας καμαρώνει την συλλόγη του σε ένα μικρό έπιπλο ή σε μια μικρή βιβλιοθήκη σε μια άκρη του δωματίου του. Ξέρετε οι προβληματισμοί ίσως που γεννιούνται να είναι πολλοί.
Σίγουρα η τωρινή γενιά των νέων παιδιών που τώρα μπαίνει στον κόσμο του gaming ίσως να έχει μεγαλύτερη επαφή με τις digital εκδόσεις παιχνιδιών. Θα λειτουργούν ίσως χωρίς συναίσθημα και πολύ απλά θα αγοράζουν τον τίτλο μόνο και μόνο να ικανοποιηθούν για κάποιες μέρες ή να φτάσουν στα όρια του εθισμού. Εγώ πάλι αρχίζω και σκέφτομαι με μία άλλη λογική πως οι εταιρείες και οι publishers ίσως μια μέρα σταματήσουν τις retail εκδόσεις για τους λόγους τους οποίους θα μας πασάρουν κάποια στιγμή και εμείς ίσως τους δεχθούμε χωρίς καμία αντίδραση.
‘Ισώς εμείς οι μεγαλύτεροι να ανηκαμε σε μία άλλη γενιά πιο ρομαντική και πιο συναισθηματική όπου υπήρχε ένα δέσιμο με τα προσωπικά μας αντικέιμενα τα φυλάγαμε και κάποιες φορές μαλώναμε στα προαύλια του σχολείου ώστε να μη τα χαλάσουν κάποιοι φίλοι μας .Σίγουρα δεν ήμασταν η γενιά του facebook και της διαδικτύωσης . Ζωντανή απόδειξη από αυτό που λέω είναι προχθές όταν ο Dimitris Karamanidis μας έδειχνε το gaming room (i love it), κράτησα την στιγμή όταν έδειχνε στον φακό της κάμερας την αγαπημένη του κασέτα και όπως είπε ο ίδιος πέρνουσε ατέλειωτες ώρες με το αγαπημένο του παιχνίδι. Προφανώς οι αναμνήσεις που έχει είναι τεράστιες.
Ποιος θα ξεχάσει τις στιγμές που φυσούσαμε τις κασσέτες του Gameboy από σκόνη ώστε να μπορούν να παίξουν και πάλι..
Αν συμβεί το αντίθετο ίσως πάψουν και οι αναμνήσεις που μας προσφέρουν μέχρι στιγμής οι retail εκδόσεις, αυτήν την χαρά που στεκόμαστε μπροστά είτε από ένα έπιπλο ή μια βιβλιοθήκη και καμαρώνουμε την συλλογή μας σχηματίζοντας εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο ευτυχίας. Κακά τα ψέμματα το feeling είναι πολύ διαφορετικό απο το να έχεις απλά ένα παιχνίδι στον σκληρό δίσκο και που κάποτε ξέρεις ότι ίσως δεν θα υπάρχει στο store της εκάστοτε εταιρείας. Άλλοι πάλι ίσως βρουν λανθασμένη την άποψη μου…
Ας προβληματιστούμε λοιπόν και περιμένουμε με ενδιαφέρον τα σχόλιά σας και τις απόψεις σας.
