Crash&Burn: Σύνδρομο Hollywood

Με την ανακοίνωση μιας νέας στήλης στο Busted.gr, εξετάζουμε το “σύνδρομο Hollywood” που μαστίζει την μοντέρνα gaming βιομηχανία με ένα όχι ιδιαίτερα χαρούμενο ύφος.

Ένας μικρός πρόλογος για την νέα στήλη στην οποία σας καλωσορίζω! Το “Crash&Burn” δημιουργήθηκε με σκοπό να μπορώ να εκφράζω την άποψή μου για “καυτά” θέματα του gaming σε λίγο πιο χαλαρό ύφος, ενώ παράλληλα δεν θα χάνεται η σοβαρότητα του κάθε θέματος. “Crash and burn” είναι μια έκφραση που σημαίνει — εν ολίγοις — ότι κάτι πήγε εντελώς μα εντελώς χάλια. “Τρακάρισε και κάηκε”. Σημαίνει όμως και “καλή τύχη”, όντας μια φράση που χρησιμοποιούσαν πιλότοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να αντικρούσουν τον νόμο του Murphy. Κι αφού εδώ και μια δεκαετία υιοθετώ το ψευδώνυμο “Crash” στην πόλη μου, στους φίλους αλλά και online, τι καλύτερο από το να συνδέσω τα δύο, τη φράση με αυτό; Μετά τις λίγες αυτές γραμμές, προχωρούμε στο πρώτο άρθρο της στήλης!

ΠΡΟΣΟΧΗ: πιθανά spoilers, σημειώνονται πριν το σημείο.

Ακολουθεί αληθινός μονόλογος που έκανα στο μυαλό μου:

– “Πω πω, τι γαμάτο σκηνικό! Α κάτσε… Είναι από εκείνο το τρέιλερ. Ωπ! Καινούριο όπλο! Για να δω πώς λειτ– το θυμάμαι τελικά, κι αυτό ήταν στο άλλο τρέιλερ. Καλά, ας ξαναφτιάξω την ομάδα για να προχωρήσω γιατί στο τρείλερ είδα ότι κάπου εδώ υπάρχει boss.”

Και κάπως έτσι, σε μερικά δευτερόλεπτα, η “κάψα” μου να παίξω εκείνο το παιχνίδι έφυγε. Δεν θα το ονοματίσω, διότι δυστυχώς δεν πρόκειται για ένα συγκεκριμένο, αλλά για πολλά ανά τα χρόνια. Φταίει, βλέπετε, που πολλοί θέλουν ένα μεγάλο κομμάτι από την “πίτα” που ονομάζεται gaming κοινό. Κι αυτό οφείλεται στο ότι πλέον μιλάμε για μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, με το κάθε Call of Duty και FIFA να καταρρίπτει ρεκόρ πωλήσεων όχι μόνο στο αντικείμενό του, αλλά και σε διαφορετικά μέσα όπως οι ταινίες. Κι όπως όλοι γνωρίζουμε, όπου υπάρχει χρήμα, υπάρχει και φθόνος — τραβιέται όπως ο Γουΐνι στο μέλι… για να μην πω αυτό που μου ήρθε πρώτο στον νου.

Παράλληλα και προς έκπληξη κανενός γεννιέται και η επιθυμία να κυριαρχείς στο προσκήνιο. Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό; Φυσικά, μένοντας στην μνήμη όλων για όσο καιρό χρειαστεί. Κι αυτό με τη σειρά του μας φέρνει στην ουσία του σημερινού θέματος: το ότι η σκηνή έχει γίνει Hollywood, και δεν εννοώ τις καλές κι επιτυχημένες ταινίες που παράγει εκείνο το “εργαστήριο”, αλλά για όλα τα υπόλοιπα, τα κακά, που χαλάνε την εικόνα του χόμπι στα μυαλά πολλών που το ακολουθούν ίσως κι από τη γέννησή του.

assassins-creed-unity_1

Λόγω της δουλειάς μου κυρίως (κι εν μέρει λόγω της τρέλας μου με το gaming), πρέπει να μην χάνω τίποτα από τις εξελίξεις, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει “ξερά” spoilers. Έλα όμως που ο όρος “spoiler” έχει μάλλον χαθεί κάπου ανάμεσα στα τσουβάλια με τα λεφτά! Η έκπληξη που είχα σαν παιδί κι έφηβος δεν υπάρχει πλέον σε πάρα πολλές κυκλοφορίες, αφού από την στιγμή που θα πιάσω το παιχνίδι στα χέρια μου ο εκδότης θα μου έχει “ταΐσει” ένα τεράστιο — συχνά το σημαντικότερο — κομμάτι του μέσω τρέιλερ, screenshots ή ανακοινώσεων. (Spoilers για Assassin’s Creed: Unity ακολουθούν:) Με συγχωρείς που δεν ενθουσιάστηκα με την ξαφνική μετάβαση στον Β’ Παγκόσμιο, Ubisoft. Ίσως φταίει που το είχα δει πολύ πριν παίξω το παιχνίδι μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Λυπάμαι που ορισμένες “βαριές” στιγμές σου δεν με άγγιξαν όσο θα έπρεπε, Mass Effect 2, γιατί οποιοδήποτε βάρος της στιγμής είχε χαθεί κάπου ενδιάμεσα στο τριακοστό δεύτερο και πεντηκοστό τρέιλερ που μου έδειχναν και ξαναέδειχναν την εν λόγω σκηνή.

Στο μπάτζετ φυσικά περιλαμβάνονται κι όλα αυτά, ως διαφημιστικό υλικό. Ανέβηκαν λοιπόν και τα κόστη ανάπτυξης ενός παιχνιδιού, και φυσικά κανείς δεν κάνει λόγο για αυτά τα τεράστια έξοδα που συμπεριλαμβάνουν ηθοποιούς-ονόματα και άφθονο διαφημιστικό υλικό. Αναρωτιέμαι, με όλη τη διαφήμιση που έχει λάβει το Destiny, τι ποσό ακριβώς δαπανήθηκε καθαρά στην ανάπτυξη του (επιεικώς μετριότατου ως κακού για τα δεδομένα του κατασκευαστή) παιχνιδιού και τι ποσό δαπανήθηκε σε εκδηλώσεις και διαφημιστικές καμπάνιες; Σε ποιες βάσεις να επενδύσω τα 70€– συγγνώμη, 69,99€ — που με κόπο απέκτησα — σε έναν παραγωγό που δεν ξέρει τι να κάνει με μισό δις στα χέρια του; Πώς να εμπιστευτώ μια εταιρία που δεν σκέφτεται ούτε στο ελάχιστο να καθυστερήσει μια κυκλοφορία (λόγω εορτών προφανώς) παρά την άθλια κατάσταση του τίτλου αυτού; “Συγγνώμη” έχουμε ακούσει πάρα πολλά, και κυρίως σε περιόδους που αυτός που απολογείται βλέπει την ζημιά να έρχεται, κι αυτόματα το βάρος της λέξης γίνεται πολύ μικρότερο. Αμφιβάλλω αν σε 2-3 χρόνια θα θυμάται η Ubisoft το μισοτελειωμένο Unity, ή η Activision την προβληματισμένη κυκλοφορία ενός άδειου Destiny και τα επαναλαμβανόμενα “στραβοπατήματα” με τα updates και τις αλλαγές που αυτά φέρνουν.

Αλλά γιατί να μείνουμε στην κυκλοφορία; Από πριν το σλόγκαν είναι “δώσε κι άλλο υλικό στον λαό”, που έχει τερματίσει το παιχνίδι οπτικά πριν καν το πιάσει στα χέρια του. Ας οργανωθούν πανάκριβες εκδηλώσεις κι εκθέσεις με ακριβοπληρωμένα ονόματα ποικιλίας από cosplayers ως δημοσιογράφους, οι οποίοι μάλιστα έχουν γίνει οι καλύτεροι φίλοι με αυτούς που “αύριο” θα πρέπει να κρίνουν αντικειμενικά μέσα από ένα “δίκαιο” review, το οποίο κατά προτίμηση θα γράφουν ανάμεσα σε ταμπέλες Doritos και Mountain Dew με φόντο κάποιο πασίγνωστο, επερχόμενο παιχνίδι. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να φωνάξεις “ουδετερότητα” από αυτό; Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα θα κατακρεουργήσουν ένα όχι και τόσο διάσημο παιχνίδι λόγω τεχνικών προβλήματων, κι αύριο θα απονείμουν Developer of the Year βραβεία στους δημιουργούς του The Elder Scrolls V: Skyrim, ενός τίτλου που αρνούταν να λειτουργήσει για δεκάδες χιλιάδες αγοραστές κι ακόμα αρνείται (3 χρόνια αργότερα)– μια εταιρία ανάπτυξης, παρεπιπτόντως, με προϊστορία σε παρόμοιες γκάφες (Fallout 3, Fallout: New Vegas).

another_bug_of_skyrim_by_zuckerspinne-d4hfset

Με ενοχλεί που πλέον ένα μεγάλο μέρος των παιχνιδιών της αγοράς υποθέτουν για λογαριασμό μου, και με “μπουκώνουν” οδηγίες πίσω από οδηγίες, για τυπικότητες όπως “πίεσε τον αριστερό μοχλό εμπρός για να προχωρήσεις”. Αλήθεια τώρα; Μιλάμε για πλήρη εξίσωση με το χειρότερο υλικό του Hollywood, όπου πολλά πράγματα είναι τόσο κακοφτιαγμένα, βιαστικά, με τόσο πρόχειρη σκέψη και μοναδικό σκοπό να εντυπωσιάσουν χωρίς να έχουν ουσία. “Αρπαχτή” αν θέλετε πείτε το, αφού εντυπωσιάζουν αρχικά, παίρνουν το μερίδιό τους κι ύστερα εξαφανίζονται μέχρι την επόμενη. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε μοντέρνο παιχνίδι που προσπερνά το βήμα “ρηχό κι άσκοπο tutorial μισής ώρας”, θα είχα περίπου 3 κουτσά ευρώ. Και θα απείχα 66,99€ από το επόμενο παιχνίδι που αποτελείται κατά 90% από υλικό για τρέιλερ και 10% από άψυχο γέμισμα χωρίς καμιά ουσία. Η διαφήμιση, στα μυαλά αρκετών σύγχρονων developer, είναι το να είναι το παιχνίδι τους 24 ώρες το 24ωρο “in your face”, πάντα μπροστά σου χωρίς διάλλειμα. Κι αλίμονο αν κάποιος κάνει το λάθος να μην προσθέτει ετησίως νέα κεφάλαια σε μια επιτυχημένη σειρά με ίδιο σκοπό — να είναι συνεχώς μπροστά σου — ανεξαρτήτως επιτυχίας… Guitar Hero και Tony Hawk, μην κλαίτε στο παρασκήνιο.

Όπως επίσης σιχαίνομαι το ότι πρέπει να ψάξω για να βρω αυτή τη μαγεία της ανακάλυψης που υπήρχε, αυτή τη χαρά που έπαιρνα όταν έβλεπα κάτι για πρώτη φορά, όταν έπαιζα με μανία για να δω τι θα συμβεί παρακάτω, κι όταν ανακάλυπτα νέα κόλπα και μηχανισμούς μήνες μετά την πρώτη φορά που έπαιξα ένα παιχνίδι, ή την περηφάνια των δημιουργών για το “μωρό” τους. Τι χαλαρά που ήταν τα πράγματα περίπου μέχρι τα μέσα προς τέλη της 7ης γενιάς! Τώρα, κάποιος που ακολουθεί τις εξελίξεις νιώθει αγχωμένος — “ανακοινώθηκε νέο The Elder Scrolls“, σκέφτεται, “θα δουλεύει ή να το αφήσω για 3-4 μήνες μετά την κυκλοφορία;”, εν μέσω “πόσα DLC σκοπεύουν να βγάλουν; Να πάρω το Season Pass; Μήπως γενικά να περιμένω μέχρι το καινούριο Battlefield του χρόνου για να κάνω ένα διάλλειμα φέτος;”

Δεν με κουράζει ακόμα το gaming, είμαι ευτυχισμένος και τυχερός που σχεδόν κάθε νέα κυκλοφορία την πιάνω στα χέρια μου, και κάθε φορά σκίζω το νάυλον με το ίδιο χαμόγελο πέντε χρονών παιδιού στο πρόσωπό μου. Αυτό που με κουράζει είναι η αντιμετώπιση των “γραναζιών” αυτής της βιομηχανίας — εμάς, των gamers. Με κουράζει που 5 και 10 μήνες πριν την κυκλοφορία ενός παιχνιδιού ανακοινώνονται Season Passes. Με κουράζει που δίνεται περισσότερη βάση στην βιαστική κυκλοφορία της αρχικής ημερομηνίας, ανεξαρτήτως της κατάστασης που βρίσκεται το προϊόν. Με κουράζει που έχω χρόνια να ξεκινήσω ένα παιχνίδι και να μην δω update διαθέσιμο από την πρώτη κιόλας εκκίνηση. Δεν ξέρω αν είμαι “ρομαντικός”, ή “γεροπαράξενος”, ή κολλημένος στο παρελθόν… Ξέρω πως πάντα, όπου μπλέκονται πολλά λεφτά, η κατάσταση ξεφεύγει και κάτι καταστρέφεται. Ή ακόμα χειρότερα, ξενερώνουν αυτοί που είχαν συνηθίσει κι είχαν αγαπήσει αυτό το κάτι. Κι εύχομαι οι “μεγαλοκαρχαρίες” να συνέλθουν και να επιστρέψουν στις ταπεινές τους ρίζες και μεθόδους, τότε που το gaming δεν απαιτούσε πωλήσεις εκατομμυρίων αντιτύπων για να βγάλει πίσω το μπάτζετ, και δεν μιλάμε καν για κέρδος.

Δεν θέλω να ταυτίζω το όνομα Ubisoft με το μαύρο χάλι που λέγεται Assassin’s Creed: Unity και ζητάει χρήματα για να μου ξεκλειδώσει σεντούκια, αλλά με το θρυλικό Rayman. Δεν θέλω να ταυτίζω το όνομα EA με το χαλασμένο SimCity (reboot), αλλά με το αγέραστο Bard’s Tale. Δεν θέλω να ταυτίσω την Microsoft με το ντροπιαστικό Halo: The Master Chief Collection, αλλά με τις εκπληκτικές καινοτομίες του Halo 2. Δεν θέλω να νιώθω πως όλοι με βλέπουν σαν πορτοφόλι με πόδια — το γνωρίζω ούτως ή άλλως –, αλλά να με βλέπουν σαν φίλο που του προτείνουν κάτι εκπληκτικό που δεν πρέπει να χάσει. Όταν υπάρχει διάθεση και εμπιστοσύνη, το πορτοφόλι ανοίγει ευκολότερα. Αλλά, ποιος είμαι εγώ να τα πω όλα αυτά; Του χρόνου με το νέο Call of Madden 4: Modern BattleFIFA Creed η πρόσφατη ιστορία θα επαναληφθεί για άλλη μια φορά.

More Stories
E3 2020: Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες διεξαγωγής