Spider-Man: Into the Spider-Verse

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν η Sony. Η Sony λοιπόν, ήθελε να κάνει το δικό της σύμπαν ταινιών Marvel, αφού έβλεπε ότι η τελευταία με το Marvel Extended Universe, έβγαζε τρελό χρήμα. Μετά λοιπόν, την απόπειρα με τον Venom που ενέκριναν, η οποία δεν της βγήκε στο βαθμό που ήθελε εν τέλει, η εταιρεία σκεφτόταν επίσης τι θα έκανε με τον Spider-Man. Και τότε ξαφνικά το πνεύμα της Marvel μπήκε στην Sony και έτσι, εγένετο Spider-Man: Into the Spider-Verse, μια animated ταινία, πάνω στον αγαπημένο μας Άνθρωπο-Αράχνη. Ωστόσο εδώ παρατηρείτε μια αλλαγή; Μήπως έχει αλλάξει κάτι; Ναι, έχουμε!

Ίσως εδώ να μην έχουμε να κάνουμε με τον Peter Parker, αλλά με τον Miles Morales. Ναι, ο Miles Morales, ο αγαπημένος μας δεύτερος Spider-Man, αποκτά την δικιά του ταινία, μετά την εστίαση των προηγούμενων χρόνων στον πιο γνωστό Spider-Man, τον Peter Parker. Φυσικά, και ο αγαπημένος Peter Parker βρίσκεται εκεί, ωστόσο εδώ, αναλαμβάνει έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο, αλλά ας μην προτρέχω. Ας πω πρώτα μερικά λόγια για την πλοκή. Ο Miles Morales (Shameik Moore), είναι ένας έφηβος, όπου σε μια εκδρομή του σχολείου του, τσιμπιέται από μία αράχνη, η οποία του δίνει υπέρ-δυνάμεις. Έτσι, γίνεται ο Spider-Man. Ωστόσο, ο Kingpin (Liev Schreiber) απελευθερώνει ένα portal σε διαφορετικές διαστάσεις, με αποτέλεσμα, ο ήρωας μας να μαθαίνει την ύπαρξη και άλλων ηρώων σαν και αυτόν, συμπεριλαμβανομένου και του Peter B. Parker (Jake Johnson), ο οποίος, θα αποτελέσει τον μέντορα του Miles.


Για αρχή, να πω, πόσο υπέροχη ήταν η ταινία; Ίσως είναι η καλύτερη ταινία με πρωταγωνιστή τον Άνθρωπο-Αράχνη που έχω δει ποτέ μου. Κάτι που έλειπε πιστεύω από τον Spider-Man για να τον κάνει 100%…Spider-Man είναι η comic-book αίσθηση. Όλες οι προηγούμενες εισαγωγές (με εξαίρεση τα Spider-Man 3 & Amazing Spider-Man 2, που ήταν απογοητευτικά), συμπεριλαμβανομένου και του Homecoming από το MCU, ήταν δυνατές ταινίες, ωστόσο τόσο πολύ “down to earth”, που ένιωθες ότι σου έλειπε κάτι. Στο Into the Spider-Verse ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν. Το χιούμορ της ταινίας, η δράση, η σκηνοθεσία, όλα θυμίζουν ένα comic-book και φροντίζει να ταξιδέψει το κοινό και να τους αντιμετωπίσουν ως μέρος της ιστορίας και ως μικρούς αναγνώστες, μιας comic-book ιστορίας.


Και αυτό σε μεγάλο βαθμό, οφείλεται στον πρωταγωνιστή μας, τον Miles Morales. Στην πρώτη του εμφάνιση, σε feature film, o Shameik Moore, φροντίζει ο Miles να κλέψει την παράσταση. Και αυτό, επειδή ο νεαρός, έχει πολλά διαφορετικά στοιχεία, που δεν μας θυμίζουν σε καμία περίπτωση τον Peter Parker. Σίγουρα, έχει την εξυπνάδα και την καλή καρδιά που έχει και ο Pete, ωστόσο, δεν είναι αυτό το μικρό γλυκό “σπασικλάκι” που θα είναι άριστος μαθητής στο σχολείο του. Ο Miles θα προτιμήσει να ακούσει hip-hop παλιάς σχολής μαζί με τον εγκληματία θείο του (Mahershala Ali) και να την κοπανήσει από το σχολείο του. Παρ’όλα αυτά η καρδιά του και η εξυπνάδα του, δείχνουν εξαρχής, ότι το παιδί θα εξελιχθεί σε έναν ήρωα και όχι σε έναν εγκληματία. Ο Miles αντιπροσωπεύει την νέα γενιά ηρώων, που είναι outcasts σε σύγκριση με τους κλασσικούς σούπερ-ήρωες και η ταινία κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μας παρουσιάσει ένα δυνατό origin story για τον Miles. Αν είστε φαν του συγκεκριμένου θα γίνετε ακόμη περισσότερο σε αυτήν την προσπάθεια της Sony, ενώ αν δεν είστε, ετοιμαστείτε να υποστηρίξετε τον μικρό Morales όσο ποτέ άλλοτε.

Επίσης, φοβερός στην ταινία είναι και ο Peter B.Parker (ο λόγος που τονίζω το B; Θα το μάθετε στην ταινία) που τον υποδύεται ο Jake Johnson. O Peter Parker εδώ, δεν είναι ο κλασσικός σούπερ-ήρωας, που κρατιέται σε φόρμα, ακολουθεί το σωστό πρότυπο που πρέπει να είναι ένας σούπερ-ήρωας. Εδώ έχουμε έναν Parker με κοιλίτσα, ο οποίος προτιμά να κάθεται να πίνει milkshakes και να σώζει τον κόσμο παρά να παλεύει για έναν καλύτερο εαυτό του. Ωστόσο, θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του Miles και θα τον κάνει να μάθει πολλά πράγματα για τον εαυτό του, τα οποία δεν τα ήξερε. Φαίνεται ότι ο Peter έχει χρόνια κάτω από την στολή και εδώ βλέπουμε ότι οι ρόλοι αντιστρέφονται σε σχέση με το MCU. O Peter έχει τον ρόλο του δασκάλου και όχι του μαθητή. Και αυτό είναι που κάνει την ταινία να πετυχαίνει ακόμη περισσότερο. Δείχνει πολύ τον Spider-Man του Parker, χωρίς ωστόσο, να βγάζει την συγκέντρωση μας από αυτόν του Miles.


“Λάμπουν”, όπως καταλαβαίνετε, οι δύο πρωταγωνιστές μας και αποτελούν την “σπονδυλική στήλη” πάνω στην οποία χτίζει η ταινία τον χαρακτήρα του Miles. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι που πρέπει να δώσουμε credits. H Spider-Woman (Hailee Stenfield) μας δίνει επίσης κάποιες ωραίες στιγμές, όπως επίσης και ο Nicholas Cage (που δεν αποκαλύπτω τον ρόλο του, για έκπληξη). Όλοι φοράνε εδώ την μάσκα του Spider-Man. Ακόμη και ένα μικρό γουρούνι (John Mulaney), το οποίο είναι ξεκαρδιστικό ώρες ώρες. Όλοι οι Spider-Men που θα συναντηθούν αποτελούν μια δυνατή ομάδα, ωστόσο είναι εμφανές, ότι όλοι παίζουν το δικό τους κομμάτι, προκειμένου να αναδειχθεί ως ήρωας ο Morales, που αποτελεί και το main focus του πονήματος. 

Όμως, όπως κάθε ταινία, υπάρχουν και τα αρνητικά της. Και ένα από αυτά, είναι οι κακοί της. Η αλήθεια είναι ότι ο Liev Schreiber, που είναι και ο main κακός μας, κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μας φέρει τον Kingpin στην ζωή, σε αυτήν την ψηφιακή προσπάθεια. Ωστόσο εγώ δεν ένιωσα ποτέ και δεν είδα ποτέ τον Wilson Fisk σαν απειλή, παρά σαν ένα cameo κακού, το οποίο ήρθε να κάνει για λίγο την ζωή του Miles δύσκολη και μετά να αποχωρήσει. Υπάρχουν, επίσης και άλλοι κακοί στην ταινία, χωρίς να αναφερθώ σε ονόματα και μολονότι φωνητικά, γίνεται όμορφη δουλειά. δεν μπορείς να τους δεις σε καμία περίπτωση ως απειλή για τον Miles, αφού ξέρεις ήδη ότι η ταινία θέλει να τον αναδείξει ως πρωταγωνιστή Spider-Man. Σίγουρα, υπάρχουν σημεία που σε αγχώνουν, ωστόσο δεν είναι σημεία που θα σε κάνουν να ανησυχήσεις για τον πρωταγωνιστή σου. Υπάρχουν άλλα στοιχεία ωστόσο που σε κρατάνε στην ταινία.

Χιούμορ, δράση, διασκέδαση, μηνύματα. Όλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στην ταινία. Το χιούμορ ήταν φυσικό να υπήρχε, αφού ούτως ή άλλως μιλάμε για μια ταινία Spider-Man. O Miles και ο Peter προσφέρουν αστείες στιγμές, με τον Peter κάποιες φορές να αποτυγχάνει σε χιουμοριστικό βαθμό, να δείξει στον Miles, νέα κόλπα να μάθει ως ήρωας, ενώ ο Miles, έχει αυτήν την αμηχανία που έχουν όλοι οι μικροί έφηβοι της ηλικίας του. Ο Jefferson Davis-Morales (Brian Tyree Henry), ο πατέρας του Miles επίσης μας προσφέρει έναν ωραίο χιουμοριστικό διάλογο, ενώ όπως προανέφερα παραπάνω, ο John Mulaney, που παίζει το “Spider-Pig”, είναι μια ευχάριστη νότα σε ένα cast που σίγουρα δεν του λείπει η αίσθηση του χιούμορ. Κάποιες φορές, ωστόσο, μπορώ να πω ότι το χιούμορ, ξεπέρασε τα δικά μου γούστα, κάνοντας το κουραστικό, ωστόσο όχι στο βαθμό που να με κάνει να μην θέλω να δω άλλο την ταινία.

Αυτό, γιατί η δράση και η διασκέδαση που είχα, βλέποντας τη, με κράτησαν. Επειδή βλέπετε ότι το film είναι animated, μην κάνετε το λάθος που έκαναν και άλλοι, λέγοντας ότι η ταινία αυτή είναι καθαρά για παιδιά, γιατί δεν είναι. Μέσα στο cartoon αυτό, βλέπεις μπόλικη δράση, αίμα και θανάτους, καθιστώντας την, ικανή να την δει και ένας ενήλικας, από καθαρά άποψη action-film. Οι σκηνές μάχης γίνονται στα πλαίσια μιας comic-book ιστορίας κάτι που προκαλεί νοσταλγία, σε όλους εμάς, που καθόμασταν με τις ώρες μικροί και διαβάζαμε τα comic μας με τον Άνθρωπο Αράχνη ή που καθόμασταν στο ALTER και βλέπαμε Spider-Man. Οι σκηνοθέτες το είχαν πει άλλωστε ότι ήθελαν να συνδυάσουν τις “επιταγές” της σύγχρονης εποχής με την νοσταλγία που θα νιώσει το κοινό βλέποντας την ταινία και αυτό το πετυχαίνει, με αποτέλεσμα την προσωπική τέρψη και διασκέδαση του κοινού. Επίσης, να αναφέρω τα αμέτρητα easter eggs ως παράγοντα του κομματιού “νοσταλγία”. Από παλιές στολές, μέχρι και αστεία για το original comic-book. Όλα σε βοηθούν προκειμένου να βγάλεις το παιδί από μέσα σου.

Ρέει η δράση, μπόλικο το χιούμορ, ωστόσο και τα μηνύματα και οι δυνατές σκηνές της ταινίας δεν έλειψαν. Πρώτα από όλα, το δυνατό cameo του Stan Lee, που σου αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση, δεδομένου του ότι ο “Stan The Man” δεν είναι στην ζωή, και σε κάνει να βάλεις τα κλάματα (τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα) από την συγκίνηση που θα νιώσεις. Δεύτερον, οι στόχοι, αυτού του animated Spider-Man film, έτσι όπως τους κατάλαβα εγώ τουλάχιστον, είναι να σε κάνουν να πιστέψεις ξανά στην φαντασία και να θυμηθείς τα παλιά παιδικά σου χρόνια, κάτι που λείπει τον τελευταίο καιρό από τις ταινίες μας με σούπερ-ήρωες, έτσι δεν είναι; Προς θεού, δεν κάνω hate στην Marvel. Απλά προσπαθώ να πω ότι αλλιώς θα σου δώσει το φανταστικό μια animated κινηματογραφική προσπάθεια, σε σχέση με μια κανονική ταινία. Ο Miles αποτελεί τον πρωταγωνιστή που θες να δεις και αντιπροσωπεύει τους εφήβους της σύγχρονης και μη εποχής, που ψάχνουν να βρουν αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς, σαν προσωπικότητες, από όλους τους άλλους ανθρώπους.

Αυτό ήταν το Spider-Man: Into the Spider-Verse. Ένα ταξίδι, διάρκειας 117 λεπτών, σε μέρη της παιδικής μας αθωότητας, που νιώθαμε ότι δεν θα ξανά-επισκεφτούμε, που μας δίνει έναν δυνατό πρωταγωνιστή, τον Miles, ο οποίος γίνεται ο ήρωας που όλοι θέλουμε να τον δούμε να γίνει, έναν Peter Parker, που προσπαθεί και εν τέλει γίνεται ο “Mr Miyagi” του Morales, ακόμη και αν χρειάζεται να βρει και ο ίδιος ένα κομμάτι του εαυτού του, που είχε χάσει, προκειμένου να πετύχει να αφήσει στον μικρό πρωταγωνιστή μας, αυτά που θέλει και μια ταινία γεμάτη δράση, χιούμορ και μπόλικη διασκέδαση. Η προσπάθεια αυτή δεν έχει συγκεκριμένο κοινό ως αποδέκτες. Όλοι μπορούν να την παρακολουθήσουν. Το μόνο που χρειάζεται να φέρεις μαζί σου στο κινηματογράφο είναι η παιδική σου νοσταλγία και διάθεση. Όλα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το film και αυτό αποτελεί έναν φόρο τιμής, όχι μόνο στον Stan Lee, αλλά και στον ήρωα του Spider-Man.

(Υ.Γ: Αν ξεκινήσετε από την αρχή της κάθε παραγράφου και πάρετε το πρώτο γράμμα της πρώτης λέξης από κάθε μία από αυτές τις παραγράφους, πλην αυτής εδώ, θα ανακαλύψετε την μεγάλη έκπληξη που θα σας αποκαλύψει στο τέλος το Into the Spider-Verse. Good luck!)

More Stories
Gran Turismo Sport: Στόχος τα 60 fps και δυναμικά effects