Η πιο όμορφη Raiding εμπειρία μου στο World of Warcraft (μάθημα ζωής)

Oι όμορφες στιγμές του Gaming

Πριν από αρκετό καιρό σας είχα εκμυστηρευτεί την ιστορία μου για το πώς ξεκίνησα να παίζω Warcraft. Ήρθε η ώρα να γράψω για την πιο όμορφη Raiding εμπειρία μου στο World of Warcraft. Όπως είχα πει και στο προηγούμενό μου άρθρο η εμπειρία μου στο Warcraft ξεκίνησε από τα πρώτα βήματα της Blizzard στο παιχνίδι, από την εποχή του Vanilla. Παρότι είχα ξεκινήσει από νωρίς λόγο χρόνου, ποτέ δεν κατάφερα να γίνω αυτό που λέμε Hardcore player. Είχα φτάσει σε ένα πολύ καλό PVP επίπεδο με τον τότε Undead Mage, όμως από Raids κλπ ήμουν κάτι σαν melted cheese. Αφού είχαν περάσει αρκετά expansion όπου το PVP ήταν το μόνο που με ενδιέφερε και μετά από μία 8μηνη αποχή μεταξύ Lich King και Cataclysm, ένας πολύ καλός μου φίλος με έπεισε να επιστρέψω στο κόσμο του Azeroth αλλά οργανωμένα σε ένα πολύ καλό PVE Guild. Μόλις άκουσα PVE, μου σηκώθηκε η τρίχα γιατί (δε θέλω να ακουστώ snob αλλά θεωρούσα έως τότε τους pve players λίγο βουτυρόπαιδα). Όμως είπα να δοκιμάσω. Πάντα πίστευα ότι η ομορφότερες στιγμές στη ζωή είναι οι στιγμές που επιτυγχάνεις συνεχώς. Έσφαλα. Αυτό μου έμαθε η παρακάτω εμπειρία που θα σας διηγηθώ. Ήμασταν μία φοβερή παρέα περίπου 20 ατόμων.

Αγαπούσαμε το Warcraft όμως πιο πολύ αγαπούσαμε το κλίμα το οποίο είχε δημιουργηθεί. Το Guild λεγόταν Blood Brothers και απαρτιζόταν από άτομα από όλο τον κόσμο. Έλληνες, Τούρκοι, Νοτιοαφρικανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί. Όμως ο στόχος μου ήταν το progress. Έτσι έλεγα μέχρι τότε. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μπω στο raid group της ομάδας η οποία θα επιχειρούσε να επιβιώσει στη καυτή λάβα των Firelands. Firelands, τι είναι αυτό πάλι. Μπήκαμε όλοι στο team speak και τα παιδιά γελούσαν, έλεγαν αστεία, περνούσαν τέλεια. Ήμουν ο μόνος που ήταν σοβαρός, ξινός σαν το λεμόνι στην αρχή γιατί το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να ρίχνουμε bosses. Πρώτο boss και πέφτει η αράχνη μετά αρκετή ώρα μάχης. Συνεχίζουμε στον Shannox ή κάπως έτσι τέλος πάντων και τρώμε wipe. Πρώτη μάχη νέκρα. Τα παιδιά συνέχιζαν τα αστεία, και τις πλάκες όπως και τα δε πειράζει πάμε ξανά. Να μη σας τα πολυλέω μετρήσαμε περίπου 40 wipes τη πρώτη εβδομάδα στο δεύτερο boss. Έτσι έληξε η πρώτη εβδομάδα. Είχα ξενερώσει.

Τη δεύτερη εβδομάδα έγινε το ίδιο, όμως άρχισε σιγά σιγά να μου αρέσει η ιδέα της παρέας. Άρχιζα να μπαίνω και γω στο κλίμα. Τη Τρίτη εβδομάδα καταφέραμε και φτάσαμε στον Majordomo που νομίζαμε μέχρι τότε ότι ήταν το τελευταίο boss. Όμως επί 2 εβδομάδες μετρήσαμε πάνω από 80 wipes. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πεθαίναμε. Παρότι μου άρεσε η παρέα σκεφτόμουν ίσως του να φύγω από το guild. Όμως κάθισα και σκέφτηκα. Τι έχει περισσότερο σημασία. Το να κερδίσεις στο παιχνίδι, ή η παρέα σου που μπορεί να μην ήταν η καλύτερη του κόσμου στο raiding, όμως περνούσες τέλεια μαζί τους. Είπα θα μείνω και who cares, ένιωθα ότι είχα αλλάξει. Πήγαμε στα Firelands ξανά αυτή τη φορά με τον Αντώνη αλλαγμένο κατά πολύ. Γέλαγα, έλεγα και γω αστεία. Ήμουν ένας άλλος Αντώνης.  Με τη πρώτη καθαρίσαμε όλα τα bosses και φτάσαμε στον Majordomo που μας είχε ρημάξει για καιρό. Πρώτη προσπάθεια wipe. Δεύτερη προσπάθεια wipe. Την Τρίτη όμως έγινε κάτι το συγκλονιστικό. Νικήσαμε. Και στο teamspeak έγινε χαμός. Ποτήρια να σπάνε από χαρά, εγώ θυμάμαι πήρα το κουτί της πίτσας και το πέταξα από το μπαλκόνι, άκουγα κραυγές χαράς από μέσα, ο ένας είχε φρικάρει τόσο που μας έλεγε διάφορες βλακείες.

Ένιωσα τόσο μεγάλη δικαίωση και για κάποιο λόγο κατάλαβα ότι στη ζωή αυτό που μένει στο τέλος είναι η προσπάθεια. Μπορεί αν πήγαινα σε ένα άλλο guild πιο έμπειρο να τελειώναμε το firelands αμέσως, όμως με τίποτα δεν αλλάζω τη στιγμή αυτή. Η χαρά και η ικανοποίηση της προσπάθειας αλλά και της φοβερής παρέας είναι αυτό που κάνει το Warcraft μοναδικό. Μοναδικό από 100 διαφορετικές πλευρές. Που να ξέραμε ότι υπήρχε και ο Ragnaros μετά. Άλλες 2 εβδομάδες wipes αλλά who cares! Τον ρίξαμε και αυτόν. Έπεσε και το mount! Αυτή ήταν η ομορφότερη μου εμπειρία που μου έμαθε πολλά. Ποτέ μην προδώσεις τη παρέα σου για χρήματα, δόξα ή οτιδήποτε άλλο, γιατί στη ζωή αυτό που μένει είναι η αγάπη. Να είστε όλοι καλά!

Μην ξεχάσετε να μας ακολουθήσετε στα παρακάτω Social MediaBusted είστε!

More Stories
Blapshemous