Captain Marvel

Πριν την τελική μάχη των Avengers με τον Thanos και πριν καν ξεκινήσει η Phase Four του Marvel Cinematic Universe, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να έχουμε την πρώτη κινηματογραφική παρουσία της Captain Marvel. Η πολύ-αναμενόμενη ταινία, τέσσερα χρόνια, αφότου ανακοινώθηκε στην Comic-Con του San Diego, έχει πλέον βγει στους κινηματογράφους και εννοείται πως σαν καλός και κλασσικός geek, δεν θα μπορούσα να λείπω από την πρεμιέρα.

Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα και πολλά από την εν λόγω ταινία, αφού στην ουσία, στο μυαλό πολλών, όταν πήγανε στο κινηματογράφο, είναι να δούνε περισσότερο, την σκηνή μετά τα credits, όπου θα βλέπαμε το εάν θα συναντούσε η πρωταγωνίστρια τους άλλους Avengers για να τους πει πως μπορούν να σώσουν τους φίλους τους. Αλλά, τελικά κατάφερε και με κέρδισε, χωρίς να είναι κάτι το εντυπωσιακό ή να είναι μια ταινία που θα μου έμενε αξιομνημόνευτη. Αλλά αρκετά, με τις εικασίες. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το review μας. Τελικά άξιζε η ταινία με γυναίκα πρωταγωνίστρια για πρώτη φορά στα χρονικά του MCU; Η απάντηση παρακάτω.

Να πούμε λίγα λόγια για την πλοκή λοιπόν. To 1995, η Vers, ένα μέλος της Starforce,  υποφέρει συνεχώς από εφιάλτες, σχετικά με μια ηλικιωμένη γυναίκα. Ο Yon-Rogg που είναι μέντορας της, προσπαθεί να την βοηθήσει να το ελέγξει αυτό. Κατά την διάρκεια μιας επίθεσης, η Vers πιάνεται αιχμάλωτη από μια ομάδα Skrulls, ωστόσο όταν δραπετεύει, προσγειώνεται στην Γη, πράγμα που ενδιαφέρει πολύ την S.H.I.E.L.D, η οποία φέρνει τον Nick Fury & τον Phil Coulson κοντά της, για να μάθουν ποια είναι και τον σκοπό που ήρθε στην Γη.

Η πλοκή πάνω κάτω κινείται από αυτόν τον συγκεκριμένο άξονα και η αλήθεια είναι ότι δεν μας απογοητεύει. Είναι ένα καλογραμμένο σενάριο, το οποίο κάνει πολύ καλά την δουλειά του. Να μας συστήσει στην ηρωίδα μας και να δούμε τι την κάνει τόσο δυνατή και γιατί αυτή η γυναίκα είναι απαραίτητη για την παρουσία της στο Avengers: Endgame. Πράγμα που σημαίνει ότι το μεγαλύτερο της asset, είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο της μειονέκτημα. Γιατί θα υπάρξουν άτομα που θα δουν την ταινία, για να δουν όντως την Captain Marvel και υπάρχει και μια άλλη κατηγορία, η οποία θα θέλει να την δει, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την παρουσία της στο Avengers: Endgame. Πολλοί κριτικοί αναρωτήθηκαν με ποιο σκεπτικό θα πάει ο κόσμος να δει την ταινία. Εγώ προσωπικά, πήγα με το πρώτο σκεπτικό και δεν απογοητεύτηκα.

Στην ταινία, βλέπω μια Brie Larson (που έχει και Oscar παρακαλώ) η οποία είναι ότι πρέπει να είναι η Captain Marvel. Δυναμική, αποφασιστική, γεμάτη αυτοπεποίθηση και ταυτόχρονα και ευαίσθητη, δείχνοντας μας όλες τις αρετές που έχει και ένας άλλος ήρωας του MCU, παλιάς κοπής. Κάποιος με το όνομα Captain America (κρατήστε αυτήν την λεπτομέρεια, γιατί οι Russo Brothers, μας είπαν να το θυμόμαστε αυτό για το Endgame). Ωστόσο, επειδή έχει όλα αυτά τα χαρίσματα, δεν σημαίνει ότι τα αποκτάει αμέσως. Στην ταινία, την βλέπουμε μπερδεμένη, την βλέπουμε ότι δυσκολεύεται πραγματικά να προσαρμοστεί στο πόσο δυνατή είναι και προσπαθεί να το κοντρολάρει. Σταδιακά θα γίνει η γυναίκα, που είδαμε στο πιο πρόσφατο trailer του Endgame, να μην φοβάται ούτε το σφυρί του Thor.

Επίσης, βλέπουμε μια διαφορετική πλευρά των Nick Fury & Phil Coulson. Δεν βλέπουμε, αυτούς τους γερασμένους και έμπειρους πράκτορες της S.H.I.E.L.D, αλλά δύο ανθρώπους που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με κάτι διαφορετικό και κάτι έξω από τον ίδιο τους τον κόσμο και σταδιακά μέσα στην ταινία θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα που γνωρίζουμε σήμερα. Ο Jude Law, επίσης ως Yon-Rogg κάνει μια σπουδαία ερμηνεία, κάνοντας το δικό του κομμάτι στην ταινία. Αν και επειδή ακριβώς υπάρχουν πολλοί κακοί χαρακτήρες, μερικές φορές υπάρχουν τα προβλήματα σύγχυσης και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο κύριος κακός, η κύρια απειλή δηλαδή για την οποία πρέπει να ανησυχήσουμε παραπάνω. Αυτό ξεκαθαρίζεται στην ταινία, κάποια στιγμή, ωστόσο όχι με τόσο πειστικό τρόπο.

Οι σκηνές δράσεις είναι κλασσικές αξίες Marvel, με όμορφες χορογραφίες και άμεση αξιοποίηση των δυνάμεων του χαρακτήρα της Carol Danvers (oops SPOILERS). Ο ρυθμός στο πρώτο μισάωρο είναι αργός και σταδιακά αποκτάει τον γρήγορο ρυθμό που έχει κάθε ταινία του MCU. Το soundtrack επίσης βοηθάει αρκετά στο να μπούμε στο περιβάλλον που εξελίσσεται το Captain Marvel και μας δίνει κάποιες επικές στιγμές. Ωστόσο εγώ, θέλω να σταθώ σε δύο αρνητικά τα οποία παρατήρησα. Και δεν θέλω να πείτε ότι έχω προκατάληψη απέναντι στην ταινία, επειδή έχει να κάνει με γυναίκα πρωταγωνίστρια και ούτε τίποτα. Είναι αντικειμενικότατα τα γεγονότα και εν τέλει υποκειμενικό το review.

Το πρώτο που θα σταθώ και έχει να κάνει σχετικά με το πως βλέπουμε τον χαρακτήρα της Vers, είναι ότι δεν εντοπίζουμε πουθενά και δεν μπορούμε να νιώσουμε το “εσωτερικό ταξίδι” που κάνει η πρωταγωνίστρια μας, προκειμένου να γίνει αυτό που θα δούμε στο Endgame. Σίγουρα, βλέπουμε ψήγματα του χαρακτήρα της να βγαίνουν στην επιφάνεια, ωστόσο δεν βλέπουμε αυτό που συνήθως παρατηρούμε στις πρώτες ταινίες της Marvel σχετικά με έναν καινούργιο ήρωα. Όπως στο πρώτο Thor, ο χαρακτήρας της Natalie Portman, κάνει αυτήν την εσωτερική αναζήτηση, προκειμένου να αποδεχτεί τον Thor σταδιακά, να αποδεχτεί ότι υπάρχει ζωή έξω από την Γη. Το βλέπεις αυτό. Ο T’Challa, στο Black Panther, βλέπεις ότι περνάει κάποια προβλήματα προκειμένου να γίνει ο βασιλιάς με την “σιδερένια γροθιά” που βλέπουμε στο Infinity War. Λίγη παραπάνω προσοχή ρε Marvel! Αν δεν υπήρχε η Brie Larson, να το σώσει με την ερμηνεία της, τα πράγματα θα ήταν πιο αδιάφορα.

Και τώρα πάμε στο δεύτερο, για το οποίο θα ακούσω πολλά. Το είπα και παραπάνω, αλλά “η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως” λέγανε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Η πολιτικοποίηση στις ταινίες της Marvel. Πρέπει να σταματήσει. ΟΚ, το να περνάς πολιτικά μηνύματα και κοινωνικά μηνύματα, κομψά και με σεβασμό προς τα αντίστοιχα counterpart comic books, είναι OK. To Iron Man 2 το έκανε, το Captain America: Civil War το έκανε. It’s cool! Αλλά εδώ, η πολιτικοποίηση ξεπερνάει τα όρια. Καταλαβαίνω, από την μία ότι το #MeToo movement, έχει ανεβάσει το φεμινισμό στα ύψη και σίγουρα οι γυναίκες πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες με τους άντρες. Όλα καλά μέχρι εδώ. Και επίσης, καταλαβαίνω την Marvel, τι θα πέρναγε από τα “κοπάδια”, αν θα έβαζε άντρα πρωταγωνιστή στην ταινία (γιατί ο original Captain Marvel λέγεται Mar-Vell και είναι άντρας) ή αν θα έβαζε την πρωταγωνίστρια της σε μια στιγμή αδυναμίας.

Αλλά εδώ, έχουν μια τρομερή ηθοποιό σαν την Brie Larson, η οποία μπορεί να δείξει γυναικείο δυναμισμό, το έχει κάνει στο Room (του 2015, δείτε το), να το παίζει “αντράκι”, μόνο και μόνο να προβάλλει τις “αρετές” τις οποίες πρεσβεύει η σύγχρονη φεμινίστρια γυναίκα. Να αντιμιλάει στους άντρες και να το παίζει μαγκάκι. OK, εκεί στην Marvel, chill λίγο. Δεν είναι πολιτικό μανιφέστο του φεμινισμού, είναι ταινία comic book. Στο original comic book της Captain Marvel, δεν υπάρχουν τέτοια μηνύματα. Αντιθέτως, βλέπουμε έναν αποφασιστικό χαρακτήρα, χωρίς τα κομμάτια της κόντρας με τους άντρες, να θέλει να πάρει τις δικές της αποφάσεις. Ένα δίκαιο counterpart του Steve Rogers, aka Captain America (εγώ σας είπα να το συγκρατήσετε). Ο Rogers στο MCU δεν έχει δείξει ποτέ να αντιμιλάει με άσχημο τρόπο ως προς τον Fury ή τους άλλους Avengers, παρά μόνο όταν οι αρχές του αμφισβητούνται. Αυτός είναι δυναμικός χαρακτήρας παιδιά! Εδώ, δεν παρατηρούμε τις αρχές, γιατί πολύ απλά, ο χαρακτήρας της Vers, έχει δομηθεί βιαστικά.

Για να ολοκληρώσω και να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Το Captain Marvel είναι καλή ταινία. Είναι ένα ωραίο πρόγευμα για το Endgame και μας συστήνει τον χαρακτήρα της Carol Danvers στο MCU. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν ταυτιζόμαστε σε πολλά πράγματα με τον χαρακτήρα (και σε αυτά που ταυτιζόμαστε, το πετυχαίνει η Larson με την ερμηνεία της) και της φανερής πολιτικοποίησης, που προβάλλει, νιώθω ότι η ταινία είναι κάπως flat και όχι σίγουρα αυτό που περιμέναμε από το μακρινό 2014, για την πρώτη female-lead προσπάθεια του MCU.

More Stories
Το Gears 5 θα έχει στοιχεία Open-World και θα τρέχει σε 4K με 60 καρέ