Bumblebee

Πολλοί ήρωες των παιδικών μας χρόνων έχουν μεταφερθεί στον χώρο του κινηματογράφου. Άλλοι με επιτυχία, όπως το Star Trek & o Peter Pan και άλλοι με αποτυχία, όπως ο Max Steel, που έχει καταντήσει έκτρωμα με στολή για δεκάχρονα μωρά. Τα Transformers είχαν καταντήσει ακριβώς έτσι. Βασικά, δεν κατάντησαν μόνα τους έτσι. Τα κατάντησε ο Michael Bay, ο οποίος τόσο απλά και ωραία, κατάφερε να καταστρέψει, ότι πιο όμορφο υπήρχε πάνω στα μεγάλα αυτά ρομπότ. Επειδή ένα φεγγάρι, ο Michael Bay έτυχε να σκηνοθετήσει με ωραίες εκρήξεις, δύο cult ταινίες δράσης (The Rock, Armageddon), έτσι απλά, τον βάλαμε υπεύθυνο να σκηνοθετήσει ταινία με τίτλο Transformers. Τι έκανε ο Μιχαλάκης λοιπόν;

Πήρε τα Transformers και φρόντισε όλα, ΜΑ ΌΛΑ όμως, ακόμη και ο μοναδικός Bumblebee, για την ταινία του οποίου θα μιλήσουμε σήμερα, να έχουν ένα “καγκούρικο” αίσθημα, κάνοντας τα αμάξια που θα ζήλευε και το Need for Speed. Λες και χρειαζόμουν εγώ μέσα στην αίθουσα προβολής, να έχω τον κλασσικό κάγκουρα, πωρωμένο με τα αμάξια, να μου λέει “Α, το βλέπεις αυτό; Κοίτα τι εξάτμιση έχει, κοίτα εκεί, μπορείς να βάλεις μια μπουκάλα νίτρο, ένα τεράστιο ηχείο, ε θα του έβγαζα τα καθίσματα και θα του έβαζα αγωνιστικά, ου τέλειο. Θα το πούλαγα και τρία χιλιάρικα, μεταχειρισμένο μετά, για να πάρω καλύτερο.”. Με λίγα λόγια, εστίασε περισσότερο στο πως ήταν ως αμάξια τα ρομπότ, έχοντας ένα άθλιο design για τα ίδια καθώς και στους ανθρώπους που αλληλεπιδρούσαν με αυτά, παρά στην ιστορία που είχαν να σου πουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Γιατί αν δεν το έχετε πάρει πρέφα, πρωταγωνιστές είναι τα Transformers. Αν δεν το καταλαβαίνετε, μην ψάξετε μακριά, το λέει ο τίτλος.

Ωραία. Και αφού ξέσπασα λοιπόν, για τα πέντε άθλια Transformers, τα οποία, πήγα, σαν μαζόχα, και είδα, έτσι, ελπίζοντας μπας και αλλάξει κάτι, αλλά κάθε φορά που πήγαινα, γύρναγα σπίτι, αγκαλιάζοντας σε εμβρυική στάση τον Optimus Prime μου, κλαίγοντας και αφού επίσης σας εξήγησα με τι σκεπτικό και με τι ψυχολογία πήγα στο Bumblebee, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την ταινία, που νιώθω ότι επιτέλους, βάζει το Transformers franchise σε μια σωστή πορεία, μπας και ξεφύγουμε επιτέλους από την πολλή επιρροή και καταστροφή του Michael Bay, μολονότι και αν εδώ, πάλι πάει να βάλει το “χεράκι” του ο Μιχάλης της καρδιάς μας.

Ας πούμε, όμως, μερικά λόγια για την πλοκή πρώτα. Η επανάσταση των Autobots, κατά των Decepticons, στον πλανήτη Cybertron, δεν πάει καλά. Ο Optimus Prime, λοιπόν, αποφασίζει να στείλει τον B-127 (aka Bumblebee) στον πλανήτη Γη, προκειμένου να προετοιμάσει εκεί το έδαφος για την νέα βάση των Autobots. Εκείνος, κατεβαίνει στον κόσμο αυτό, κατά τo 1987, όπου, αντιμετωπίζει διάφορους εχθρούς και υπό την κάλυψη της μεταμόρφωσης του σε ένα αμάξι (θα πω μετά ποιο καλέ), γνωρίζει ένα κορίτσι, την Charlie, μαζί με την οποία θα αντιμετωπίσουν τα εχθρικά Decepticons, που βρίσκονται στην Γη, για να τον εξολοθρεύσουν, αλλά και τον στρατιωτικό Jack Burns και τον Sector 7, οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με μια εχθρική φιγούρα.

Παιδιά, επιτέλους, μια ταινία Transformers, ήταν όπως πρέπει. Αρχικά, ναι, θα το πω. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο Bumblebee μεταμορφώνεται σε ένα Wolkswagen Beetle του 1967. Επιτέλους, σε έναν μικρό σκαραβαίο. Έτσι πρέπει ρε παιδιά, όχι μια καγκούρικη Chevrolet Camaro (όχι φυσικά του 1977, που θα είχε και μια νοσταλγική αίσθηση, εννοείται νέο μοντέλο) που καταστρέφει ότι πιο όμορφο είχε ο χαρακτήρας αυτός. Ο Bumblebee ήταν σκόπιμα σκαραβαίος. Για να τον νοιώσουμε πιο οικείο, εμείς τα τότε παιδιά και πιο “ανθρώπινο”. Και η ταινία από την πρώτη στιγμή, το πετυχαίνει αυτό. Τα όσα περνάει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας ο πρωταγωνιστής μας, τα βιώνουμε και εμείς οι ίδιοι και τον πονάμε εμείς οι ίδιοι. Δεν είναι ένας χαρακτήρας, που απλά, είναι για να υπάρχει εκεί. Είναι αστείος, παράγει συγκινητικά συναισθήματα, έχει συναίσθηση της αποστολής που έχει αναλάβει και ταυτόχρονα, νοιάζεται, για το νέο αυτό φύλο, για αυτόν, των ανθρώπων και προσπαθεί να το προστατεύσει.

Σίγουρα, όμως, πρέπει να δώσω πολλά μπράβο και στους Hailee Stenfield & John Cena, που έκαναν εξαιρετική δουλειά. Σε δύο ανθρώπους, εστιάζει πλήρως η ταινία και είναι αυτοί οι δύο. Τα δύο αντίπαλα άκρα. Η μία, είναι γενναία, αποφασιστική και συναισθηματικά τραυματισμένη, από ένα γεγονός στην ζωή της, που την κάνει συμπαθητική. Ο άλλος, είναι ένας στρατιώτης, που, όντας άνθρωπος, που βρίσκεται στα ’80s, κάνει τα πάντα να προστατεύσει την πατρίδα του από τον αντίπαλο. Οι πραγματικοί κακοί, επιτέλους, είναι οι Decepticons και ήρωας επιτέλους, είναι ο Bumblebee. Περιμέναμε 11 χρόνια, έντεκα ολόκληρα χρόνια, προκειμένου να δούμε μια ταινία Transformers, όπου όλο το focus, είναι πάνω, στα ρομπότ, αλλά ευτυχώς η αναμονή άξιζε. Όλα στην ταινία αυτή, άξιζαν.

Και όλα οφείλονται στους Travis Knight (σκηνοθέτης) και Christina Hodson (σεναριογράφος). Σε αντίθεση, με τον Michael Bay και οι δύο τους, ήξεραν με τι έχουν να κάνουν και το κυριότερο. Και οι δύο ήταν τεράστιοι geek fans των Transformers. Οπότε, ήξεραν ποιο είναι το συστατικό κλειδί στην επιτυχία της ταινίας. ΝΟΣΤΑΛΓΊΑ. Πολύ απλό σαν λέξη, μα τόσο δύσκολο να το πραγματοποιήσεις. Ειδικά, σε ένα movie franchise, που έχει καταπονηθεί, από την action-blockbuster προοπτική του Michael Bay. Εδώ, τα πράγματα είναι πιο απλά και κυρίως πιο “αθώα”.

Τα designs τόσο των Autobots, όσο και των Decepticons, είναι πιο απλά, ξεφεύγοντας από την “καγκούρικη” προοπτική και θυμίζοντας περισσότερο την Generation 1 των Transformers. Επίσης, το να δίνουμε επιτέλους, συναίσθημα στα ρομπότ, ήταν μια κίνηση-ματ. Τα ρομπότ πονάνε, χαίρονται, απογοητεύονται, λυπούνται και προσπαθούν να προσαρμοστούν σε έναν νέο πλανήτη και εμείς ταυτιζόμαστε με τον πρωταγωνιστή μας. Γιατί τα Transformers, κύριε Bay & κυρία Hasbro, δεν θέλαμε να τα αντιμετωπίζουμε ως αποκτήματα, αλλά ως φίλους που θέλουμε να τους  βοηθήσουμε στις αποστολές τους. Για αυτό εν τέλει παίζαμε μικροί μαζί τους.

Η δράση επίσης είναι πολύ καλή, μολονότι, μερικές φορές, ένιωθα ότι είχε βάλει το χεράκι του, πάλι, ο Michael Bay, αφού είχαμε τις σκηνές όπου κυνηγιούνται για κάνα τετράγωνο (σε δρόμο) με μορφή αμαξιού, μετά πλακώνονται ως ρομπότ για λίγο και μετά πάλι τα ίδια. Ωστόσο, μολονότι είναι ώρες ώρες, επαναλαμβανόμενη, η δράση είναι καλή. Βλέπεις ξεκάθαρα ρομπότ να πλακώνονται και όχι να πετάνε το ένα το άλλο σε διάφορα σημεία. Αυτό δεν είναι δράση. Αυτό μου θυμίζει την λαϊκή, όπου ο πωλητής, πετάει τα σακιά με τις πατάτες το ένα πάνω στο άλλο, για να κάνουν στοίβα. Χιούμορ επίσης υπάρχει, κυρίως υπαρξιακό χιούμορ, όπου ο Bumblebee προσπαθεί να προσαρμοστεί, ωστόσο ένιωσα σε μερικά σημεία, ότι το παρατράβηξε το πράγμα (όλοι θυμόμαστε το αστείο με τα “μπαλάκια” στο Revenge of The Fallen)

Άλλο ένα θετικό της ταινίας, είναι η αίσθηση του “μαγικού φίλου” που υπάρχει στο σενάριο. Η Charlie καθώς και ο υπόλοιπος κόσμος, ακόμα προσαρμόζονται, στην παρουσία του Bumblebee και των υπόλοιπων ρομπότ και η κοπέλα αντιμετωπίζει τον κίτρινο φίλο μας, σαν ένα μαγικό φίλο από το διάστημα, θυμίζοντας μας έτσι ταινίες, όπως το E.T & το ο Mac και Εγώ.  Το σενάριο, ώρες, ώρες, μας παρουσιάζει κάποια side plots, όπως για παράδειγμα, τα νεύρα της Charlie με την μάνα της, για να καταλάβουμε περισσότερο τους χαρακτήρες, τα οποία, ναι μεν, δεν μας ενδιαφέρουν, ωστόσο κατανοούμε ότι είναι σημαντικά να υπάρχουν. Ωστόσο, κατά τα άλλα, είναι μια καλογραμμένη ταινία, που “υμνεί” τον Bumblebee και την απλότητα και τον κάνει τόσο μοναδικό, ενώ προετοίμασε το έδαφος για επόμενες ταινίες, που ελπίζουμε να είναι καλές. 


Η ταινία όταν πηγαίνεις στο σινεμά, περιμένεις να είναι αποτυχία, δεδομένου του παρελθόντος των προηγούμενων ταινιών με τα Transformers και την άσχημη μεταχείριση από τον Michael Bay. Ωστόσο, όταν ξεκινήσει η ταινία, θα ζήσεις πληθώρα συναισθημάτων με την νοσταλγία να είναι το νούμερο ένα που θα κυριαρχεί. Σίγουρα, υπάρχουν μερικά σημεία, που θα πεις “Όχι πάλι τα ίδια“, ωστόσο κατά κύριο λόγο, το Bumblebee αποτελεί την ταινία που όλοι οι fans των ρομπότ-αυτοκινήτων ζητούσαν από το 2007. Μια ταινία που θα τους κάνει πάλι να επιστρέψουν στις εποχές που καθόντουσαν και έπαιζαν μαζί τους αποστολές και τους ένιωθαν ως φίλους τους. Ναι, τόσο μαγικό συναίσθημα μου δημιούργησε το Bumblebee και είναι μια ταινία που πρέπει όλοι οι fans των Transformers να δουν. Αυτήν την φορά, αξίζει! 

More Stories
Κάτι “βαθύ” ετοιμάζει η Insomniac Games