Aquaman

H DC έχει αποτύχει η αλήθεια είναι να προσφέρει μέχρι στιγμής, ένα ποιοτικό κινηματογραφικό σύμπαν, αντάξιο του-καλά αναπτυγμένου-Marvel Cinematic Universe, αφού η σκοτεινή και πιο ρεαλιστική προσέγγιση που έχει πάρει για τους δικούς της υπέρ-ήρωες, είχε ως αποτέλεσμα μέτριες και κακές ταινίες, με εξαίρεση το Wonder Woman, το οποίο αποτελεί και την καλύτερη ταινία του περιβάλλοντος της DC, για τον απλό λόγο, ότι λαμβάνει χώρα σε φυσιολογικά και ρεαλιστικά πλαίσια, αφού η Wonder Woman είναι μια ηρωίδα που αντιμετωπίζει πολλά γεγονότα της πραγματικότητας, όπως τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που είδαμε στο πρώτο πόνημα με πρωταγωνίστρια την Πριγκίπισσα της Themiscyra.

Μετά την Wonder Woman, λοιπόν και το χλιαρό Justice League, που ναι μεν ανάπτυξε χαρακτήρες, ωστόσο ο βαρετός Batman, οι αδύναμοι κακοί και το CGI στόμα του Henry Cavill, aka Superman, aka Geralt of Rivia, A.K.A του καλύτερου ανθρώπου στον κόσμο, την έκαναν μια μέτρια προσθήκη, σειρά είχε το Aquaman. Ο Aquaman θεωρείται πάντα, από τους “κομπάρσους” της DC. Είναι να φανταστείτε, σαν και αυτά τα παιδιά, που έρχονται για μπάλα και θα είναι πάντα ο παίκτης που επειδή δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, προτιμά να κάθεται “περιπτεράκι” στην επίθεση, χωρίς να κάνει και πολλά πράγματα. Οπότε το να έχει την δικιά του ταινία θα ήταν περίεργο. Χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο στο ρήμα, γιατί όταν έχεις τον πιο εμπορικό σκηνοθέτη των τελευταίων χρόνων, τον James Wan, στο τιμόνι, τότε όλα είναι δυνατά.


O Jason Momoa, λοιπόν, μετά την πρώτη παρουσία του στο Justice League, η οποία συνοδεύτηκε με μπόλικο ξυλίκι με την τρίαινα και με επιφωνήματα, όπως “Alright” και “Booyah“,  τώρα φέρνει τον χαρακτήρα του ως Aquaman, σε μια ταινία, που επιτέλους, τα πάντα έχουν να κάνουν με αυτόν. Λίγα λόγια για την πλοκή λοιπόν. Ο Arthur Curry, ο οποίος αν θυμάστε από το Justice League (που δεν γίνεται να μην το θυμάστε, αφού ο Bruce Wayne σε 4-5 trailer αυτό έλεγε) μπορεί και μιλάει στα ψάρια, γεννιέται από τον έρωτα του πατέρα του Thomas και της μητέρας του Atlanna, η οποία είναι βασίλισσα στην Ατλαντίδα.

Εκείνη, εμπιστεύεται τον μικρό στον βοηθό της, όπου εκείνος τον εκπαιδεύει να γίνει ικανός πολεμιστής. Αρκετά χρόνια μετά και αφού η Ατλαντίδα τον έχει απαρνηθεί και αφού έχει ήδη γίνει η αποτυχημένη εισβολή του Steppenwolf στην Γη, ο Arthur θα πρέπει να αντιμετωπίσει ξανά το παρελθόν του, όταν θα δεχτεί να βρει, την Τρίαινα του Atlan, προκειμένου να πάρει επάξια την θέση του, ως βασιλιάς της Ατλαντίδας. Για να το κάνει αυτό ωστόσο, θα πρέπει να ξεπεράσει το εμπόδιο ατόμων που θέλουν να τον βγάλουν από την μέση.


Τώρα ήρθε η ώρα για κριτική. Η ταινία είναι πολύ καλή και μπορούμε να πούμε ότι είναι καλό για την DC, αφού μετά το χλιαρό Justice League, χρειαζόταν μια μεγάλη επιτυχία. Και οι δύο άνθρωποι που συμβάλλουν τα μέγιστα στο να γίνει αυτή η ταινία καλή είναι ο James Wan και ο Jason Momoa. O Wan, που έχουμε συνηθίσει να μας προσφέρει τρόμο, εδώ αλλάζει περιβάλλον και ταυτόχρονα αλλάζει και τρόπο σκηνοθεσίας. Εδώ έχουμε ωραία εικονογραφία, με πανέμορφα πλάνα και ταυτόχρονα, βλέπουμε χαρακτήρες με παιχνιδιάρικη διάθεση, με όρεξη για χιούμορ αλλά και για σοβαρότητα, όποτε χρειάζεται. Έχουμε ένα πολύ ωραίο opening, το οποίο μας δείχνει την υποβλητική ατμόσφαιρα που θα έχει η ταινία, που μας θυμίζει το opening της παιδικής ταινίας Up, χωρίς να αναλύσω περισσότερα. Ταυτόχρονα, η εικόνα όπως τόνισα πριν, είναι γεμάτη πλάνα από θάλασσα, από περιβάλλοντα με άμμο, δάση, μικρά σπίτια, δίνοντας μας έναν πλουραλισμό από φωτογραφικό υλικό, που μας θυμίζει πολύ έντονα ντοκιμαντέρ.

Ταυτόχρονα, ο Jason Momoa, φαίνεται ότι απολαμβάνει τον ρόλο του ως Aquaman. Είναι η κινητήρια δύναμη του cast, είναι ο αρχηγός της ταινίας, είναι ο άνθρωπος που τον θες για πρωταγωνιστή. Η ενέργεια που βγάζει, η χρήση του σώματος του, το χιούμορ του, που ώρες ώρες φθάνει τα όρια της “καλτίλας” και φυσικά η bad-ass συμπεριφορά του, βοηθούν τον Aquaman, να γίνει από ένας generic δευτεραγωνιστής στα comics,  σε κάτι πιο ιδιαίτερο σε κινηματογραφικό επίπεδο. Και το υπόλοιπο cast ωστόσο, κάνει καλή δουλειά. Οι Nicole Kidman & Patrick Wilson είναι εξαιρετικοί στους ρόλους τους, με τον δεύτερο ιδιαίτερα, να παρουσιάζει τον Ocean Master ως τον κακό ζηλόφθονα αδερφό, που θα κάνει τα πάντα, για να στην βγει από πάνω.

Το introduction του Black Manta στο DCEU είναι καλό, αν και είναι αρνητικό, το γεγονός, ότι τον παρουσιάζουν τόσο σκληρό κακό στην αρχή της ταινίας και τελικά να μην καταλήγει να κάνει και πολλά. Μόνο μου αρνητικό στο cast, είναι η Amber Heard, στον ρόλο της Mera, η οποία, μολονότι, έχει χημεία με τον Momoa και φαίνεται στις σκηνές τους, υποκριτικά, δεν μπορεί να πλαισιώσει τους υπόλοιπους ηθοποιούς της και μοιάζει σαν ένα όμορφο πρόσωπο που να μην ξέρει τον ρόλο της σωστά.

Το βασικό στοιχείο που βοηθάει την ταινία να πετύχει είναι ότι φαίνεται ότι έχει επίγνωση της ταυτότητας της και του ρόλου της. Ξέρει ότι είναι μια super-hero κινηματογραφική ταινία, που δεν πρόκειται να αλλάξει την ζωή του θεατή, αλλά θα τον κάνει να περάσει καλά. Έτσι βλέπουμε φανταχτερές και όμορφες στολές,  τις σκηνές μάχης και ρομάντζου, που δανείζονται στοιχεία από το φανταστικό, τις υποθαλάσσιες σκηνές στην Ατλαντίδα, με τα κτήρια και τα πλάσματα που βρίσκονται στην φανταστική χαμένη πόλη, όλα αυτά τα στοιχεία, να συμβάλλουν σημαντικά στο να εγκαθιδρύσουν την ταυτότητα και τον τόνο που θα έχει η ταινία. Η “μαρβελοποίηση” της DC συνεχίζεται και εδώ και επιτέλους βλέπουμε την εταιρεία να μην παίρνει σοβαρά, σαν ταινίες Oscar, τα πονήματα της και να έχει υπερβολικά πλάνα και υπερβολικό χιούμορ, θέλοντας έτσι να δώσει έναν ανάλαφρο τόνο, σε ένα DCEU, που το έχει ανάγκη.

Στα αρνητικά, μπορώ να προσθέσω την μεγάλη διάρκεια της ταινίας. 143 λεπτά, είναι αρκετά τελικά, αφού υπάρχουν φορές, που με έπιασα να βαριέμαι να παρακολουθήσω, ενώ επίσης μπορώ να επισημάνω ότι δεν υπάρχουν κάποιοι αξιόλογοι αντίπαλοι για τον Aquaman, αφού τόσο ο Black Manta, όσο και ο Ocean Master, που είναι και ο βασικός μας κακός, μολονότι κάνουν δουλειά στο να γίνουν αντιπαθείς, εν τέλει, καταλήγουν να μοιάζουν σαν πρώτα boss fights στο God of War, που ενώ στην αρχή, μοιάζουν δύσκολα, άπαξ και βρεις το κόλπο, θα κερδίσεις εύκολα. Υπάρχουν φορές που το Aquaman, κάνει κοιλιά και βρίσκεις λίγα “κλισέ” που συναντάς σε τέτοιου είδους κινηματογραφικές προσπάθειες, ωστόσο πολύ γρήγορα, θα δεις κάτι διαφορετικό, που θα σε κάνει να τα ξεχάσεις.


Εν τέλει, το Aquaman, αποτελεί μια ευχάριστη εμπειρία, μια ταινία, που σίγουρα, μπορεί να μην ξεπερνάει την Wonder Woman, που ακόμα αποτελεί, την καλύτερη προσπάθεια του DCEU, ωστόσο σε κάνει να περνάς καλά και για τις δύο ώρες (και κάτι λεπτά) που θα παιχτεί στο κινηματογράφο. Σίγουρα, υπάρχουν αρνητικά, ωστόσο σιγά σιγά, όπως φαίνεται, η DC αρχίζει και τα ξεπερνάει και αρχίζει επιτέλους να δίνει την σωστή κατεύθυνση στο κινηματογραφικό της περιβάλλον. Επόμενη στάση λοιπόν, το Shazam. 

More Stories
Gran Turismo 6, PS3 – 39€