Το Styx: Blades of Greed είναι από εκείνες τις επιστροφές που δεν τους ακουλουθεί μεγάλο hype αλλά απευθύνονται, το πιθανότερο, σε συγκεκριμένο κοινό. Το στούντιο ανάπτυξης, Cyanide, δεν προσπάθησε να το κάνει mainstream, ούτε να το φέρει πιο κοντά στα σύγχρονα action games. Αντίθετα, επέλεξε να μας φέρει ένα καθαρό stealth παιχνίδι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μετά από χρόνια απουσίας λοιπόν, το νέο Styx έρχεται πιο φιλόδοξο από ποτέ, με μεγαλύτερες περιοχές και πιο ανοιχτή δομή, χωρίς όμως να πετάξει ό,τι έκανε τη σειρά αυτό που είναι. Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται από τα πρώτα λεπτά, είτε είσαι fan της σειράς και θα σε βάλει στον κόσμο του, είτε θα… σε χάσει.
Η ιστορία μας περιστρέφεται γύρω από το Quartz, έναν πολύτιμο και επικίνδυνο πόρο που έχει βάλει φωτιά σε έναν κόσμο ήδη σε ένταση, με ανθρώπους, elves και orcs να κοντράρονται για τον έλεγχό του. Ο Styx, όπως πάντα, δεν ενδιαφέρεται για το ποιος έχει δίκιο αφού θέλει απλά να το εκμεταλλευτεί. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό που κρατάει το παιχνίδι είναι περισσότερο ο ίδιος ο χαρακτήρας και το σαρκαστικό του ύφος, παρά η πλοκή παρόλο που στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε και για ένα απευθείας sequel του Styx που κυκλοφόρησε το 2017. Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία λειτουργεί, κυρίως όταν μπλέκει με τα μεγαλύτερα γεγονότα του κόσμου αλλά γενικά δεν είναι το στοιχείο που θα μας κρατήσει προσηλωμένους.
Το gameplay είναι ξεκάθαρα το δυνατό του χαρτί. Αν έχεις παίξει τα προηγούμενα Styx, ξέρεις τι σε περιμένει, κοινώς αποφεύγεις μάχες, κινείσαι στις σκιές, στήνεις παγίδες και εκμεταλλεύεσαι το περιβάλλον. Ο Styx παραμένει εύθραυστος καθώς αν σε πάρουν χαμπάρι και μπλέξεις σε κανονική μάχη, συνήθως έχεις χάσει. Και αυτό είναι που βάζει το αλατοπίπερο, δηλαδή δίνει ένταση και ενδιαφέρον. Το παιχνίδι σου δίνει εργαλεία για να βελτιώσεις και να εναλλάσεις την stealth προσέγγισή σου, όχι δύναμη. Για παράδειγμα, αντιπερισπασμοί, παγίδες και gadgets είναι εκεί για να σκεφτείς πώς θα περάσεις από το σημείο και όχι για το πως θα καθαρίσεις τα πάντα στην περιοχή. Αν και δεν είναι του στυλ μου μια τέτοια προσέγγιση δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν με ιντρίγκαρε.
Η μεγάλη αλλαγή λοιπόν στο Blades of Greed, μιας και δεν είναι το gameplay του παιχνιδιού, είναι η δομή. Αντί για πιο «μαζεμένες» αποστολές, έχουμε τρεις μεγάλες περιοχές που συνδέονται μεταξύ τους και λειτουργούν σχεδόν σαν semi-open κόσμοι. Κάθε περιοχή έχει συγκεκριμένη σχεδίαση, πολλαπλές διαδρομές, fast travels και σημεία που ανοίγουν όσο προχωράς και επιπλέον εκτίμησα τον πετυχημένο βαθμό verticality (sorry αλλά δεν ξέρω πως να το αναφέρω στα ελληνικά για να γίνει πιο αντιληπτό) που πέτυχε στο σχεδιασμό τους το στούντιο. Το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να επιστρέφεις σε μέρη με νέα εργαλεία και να βρίσκεις διαφορετικούς τρόπους να ολοκληρώσεις objectives. Εκεί είναι που φαίνεται και η Metroidvania επιρροή, εντάξει όχι με την απόλυτη ακρίβεια του όρου αλλά αρκετά για να δώσει βάθος στην εξερεύνηση. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όλο αυτό βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Δεν είναι κακό σαν ιδέα, αλλά μετά από αρκετές ώρες αρχίζει να φαίνεται η επανάληψη. Οι αποστολές αλλάζουν λίγο σε στήσιμο αλλά ο πυρήνας μένει ίδιος και είναι που το παιχνίδι χάνει λίγο από τη δυναμική του.
Στον τεχνικό τομέα, τα πράγματα είναι λίγο μοιρασμένα. Από τη μία, τα περιβάλλοντα είναι αρκετά καλοσχεδιασμένα, με πολλά επίπεδα, κρυφά περάσματα και γενικά ένας κόσμος που σε καλεί να τον εξερευνήσεις. Από την άλλη, υπάρχουν θέματα με κάποιες τεχνικές αστοχίες να το θέσω κομψά και περίεργες συμπεριφορές με την AI που εμφανίζονται πιο συχνά απ’ όσο θα ήθελα. Δεν είναι game-breaking προφανώς και γενικά το παιχνίδι στέκεται αξιοπρεπώς σαν ΑΑ τίτλος. Είναι και η φύση του παιχνιδιού, ειδικά όταν ένα stealth παιχνίδι βασίζεται στην ακρίβεια και στη συνεχή παρατήρηση, αυτά φαίνονται περισσότερο. Ο ήχος από την άλλη είναι από τα πιο σταθερά κομμάτια του παιχνιδιού. Το soundtrack δένει πολύ καλά με την ατμόσφαιρα και δίνει ένταση εκεί που πρέπει.
Ολοκληρώνοντας, το Styx: Blades of Greed είναι ένα παιχνίδι με ξεκάθαρη ταυτότητα και χαίρομαι να σας πω την αλήθεια που δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Είναι stealth μέχρι το κόκκαλο, με ό,τι καλό και κακό συναπάγεται αυτό. Αν σου αρέσει το είδος, θα βρεις εδώ ένα παιχνίδι που σου δίνει ελευθερία, επιλογές και πραγματική ένταση. Αν όχι, δύσκολα θα σε κερδίσει. Δεν είναι τέλειο αφού θα επέλθει η… επανάληψη, έχει κάποια τεχνικά θεματάκια χωρίς να επηρεάζουν τουλάχιστον εκεί που το έπαιξα και η ιστορία δεν έχει το βάθος που θα μπορούσε. Παρόλα αυτά όταν όλα «κουμπώνουν» και περνάς μια περιοχή χωρίς να σε δει κανείς, θυμίζει γιατί τέτοια παιχνίδια λείπουν σήμερα.
Ευχαριστούμε τις Nacon και AVE για τη διευκόλυνση πραγματοποίησης του Review.
Τι σημαίνουν οι βαθμολογίες στο Busted
