Busted.gr

Σαν καλό κρασί, το Pro Evolution Soccer 2018 ωρίμασε σε σχέση με πέρυσι στα βασικά στοιχεία, όμως σε άλλα, η μπάλα… χάνεται ξανά.

Αν έπρεπε να περιγράψω το Pro Evolution Soccer 2018 με παίκτες, οι επιλογές θα ήταν οι εξής:

Στο gameplay, είναι ο Cristiano Ronaldo, ο άνθρωπος που, στις καλές του ημέρες, «κρύβει» την μπάλα. Στα γραφικά, είναι ο David Beckham, για προφανείς λόγους.  Στα δικαιώματα, είναι ο Philippe Coutinho, αυτός που ήθελε να κάνει κάτι παραπάνω, αλλά δεν τον άφηναν. Και στην παρουσίαση, είναι ο Mesut Ozil, που ενώ «λειτουργεί», δεν είναι κι ό,τι καλύτερο για τα… μάτια.

Πέραν του χιούμορ (μη με φάτε ζωντανό), η φετινή εμφάνιση του PES 2018 είναι επιτυχής στα πολύ βασικά και σταθερά ανεπαρκής στα υπόλοιπα. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Το Pro Evolution Soccer 2017, ένα παιχνίδι για το οποίο έδωσα επίσης την άποψή μου πέρυσι, ήταν η καλύτερη, πιο «φορμαρισμένη» εκδοχή της σειράς για όσο τη θυμάμαι, και σαφώς αναβαθμισμένη σε σχέση με πρόσφατες προηγούμενες προσπάθειες. Χτίζοντας πάνω σε αυτό, το PES 2018 κάνει μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές στο gameplay που δεν χαλούν την ταυτότητά του κι αντίθετα, βελτιώνουν το αποτέλεσμα.

Ελαφρώς αργότερος ρυθμός, είναι η βασική διαφορά για φέτος, που οδηγεί σε πιο στρατηγικά σχεδιασμένους αγώνες και λιγότερη στιγμιαία δράση και σκέψη – χωρίς να σημαίνει πως, με τους κατάλληλους παίκτες ή τακτικές, δεν μπορείς να επιτύχεις αστραπιαίο ποδόσφαιρο. Ο καλύτερος έλεγχος της μπάλας και η ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια πάσας είναι πράγματα που παρατήρησα από νωρίς, και που οφείλονται στην πτώση ταχύτητας, ενώ πλέον μπορείς να κάνεις προσποιήσεις με τον αριστερό μοχλό μόνο, αφήνοντας ελεύθερο το δεξί χέρι για σουτ και πάσες δίχως καμία καθυστέρηση.

Στον έλεγχο της μπάλας, πέρα από τις ντρίμπλες, συμπεριλαμβάνεται και η καλύτερη διεκδίκηση, όπου πλέον οι αποδέκτες ψηλής μπαλιάς μπορούν να τοποθετούνται καλύτερα και ρεαλιστικότερα με το σώμα τους, χωρίς οι καταστάσεις να σε πιέζουν προς μια γρήγορη, αψυχολόγητη πάσα – με έναν ικανό παίκτη, κοντρόλ και κατέβασμα είναι ευκολότερο να επιτευχθούν. Κι αντίστοιχα, η μπάλα συμπεριφέρεται πιο φυσικά σε κάθε συνθήκη, δίνοντας μια αξεπέραστη αυθεντικότητα σε κάθε σουτ, πάσα, δοκάρι, ή γκελ στο χορτάρι. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απίστευτες επιτυχίες που δεν περίμενες, όπως ένα «κι αν μπει;» σουτ από μακριά, ή σε παταγώδεις αποτυχίες, όπου απλώς δεν σε… θέλει η μπάλα. Εν ολίγοις, μιμείται την πραγματικότητα σε φανταστικό βαθμό.

Παίζοντας κόντρα στην νοημοσύνη του παιχνιδιού, παρατήρησα θετικά κι αρνητικά. Αρχικά, οι αντίπαλοι αμυντικοί, δυστυχώς δύσκολα θα κάνουν κάποιο φάουλ ακόμη και στις χαμηλότερες δυσκολίες, και δεν μιλάω καν για τάκλιν παρά για ένα απερίσκεπτο φράγμα. Αντίθετα, παρά τα εκπληκτικά animations που διαθέτουν όλοι οι παίκτες ανεξαρτήτου… φήμης, ορισμένες φορές ο διαιτητής είναι ιδιαίτερα πρόθυμος να σφυρίξει φάουλ σε διεκδικήσεις που ο παίκτης σου μετά βίας μπορεί να κριθεί ένοχος.

Από την άλλη, άκρως θετική είναι η ανάπτυξη νοημοσύνης στους τερματοφύλακες, οι οποίοι είχαν την… τιμητική τους πέρυσι, όμως φέτος συμπεριφέρονται ακόμη πιο φυσικά – χαρακτηριστικό μου παράδειγμα, όταν ο Karius (Liverpool ντε, η μεγάλη ομάδα!) πήδηξε στο «παραθυράκι» για να αποκρούσει ένα σουτ-πύραυλο, και μη έχοντας ισορροπία κατά την προσγείωση, έβγαλε την μπάλα εκτός με την άκρη του ποδιού για να αποφύγει τυχόν… παρατράγουδα με τον αντίπαλο επιθετικό που ερχόταν κατά πάνω της. Ήταν μια στιγμή τόσο πραγματική, που ακόμη κι όταν έβλεπα την ροή των κινήσεων στο replay, δεν πίστευα πως αυτά γίνονται σε ένα παιχνίδι.

Η διάθεση να επιδεικνύονται, βέβαια, συχνά μπορεί να αποβεί μοιραία, καθώς μια απλή μπαλιά που αποκρούεται ή μπλοκάρεται εύκολα, μετατρέπεται σε βουτιά που θα ζήλευε ο Aquaman – και αυτό είναι το καλό σενάριο. Σε περιπτώσεις στημένης μπαλιάς, όπου ο συνωστισμός στην μεγάλη περιοχή είναι δεδομένος, μια λάθος εκτίμηση του τερματοφύλακα γίνεται εύκολα λάθος χειρισμός και οι τόσοι επιτιθέμενοι είναι εν δυνάμει σκόρερ με ευκολία, μάλιστα, που θα κάνει μερικά χειριστήρια να πετάξουν προς πάσα κατεύθυνση. Τα καλά νέα είναι πως, κατά κύριο λόγο, μπορείς να στηριχθείς στον τερματοφύλακά σου (δεδομένου πάντοτε και του rating που φέρει).

Σταθερά αποκαρδιωτικό, βέβαια, παραμένει το πόσο «μέντιουμ» μπορούν να γίνουν οι αντίπαλοι στην δυσκολία “Legend”, την δυσκολότερη επιλογή. Συχνά-πυκνά, «φθηνές» πάσες θα βρουν τέλεια τον συμπαίκτη που έψαχναν, οι διεκδικήσεις κάθε είδους γίνονται πεντακάθαρα και ο μόνος τρόπος να σταματήσει το παιχνίδι για φάουλ είναι αν «σαλέψεις» και επιτίθεσαι σε αντίπαλους για να λυτρωθείς. Είναι κυρίως πρόκληση το να παίζεις σε αυτό το επίπεδο, όμως αρκούν μερικές άσχημες στιγμές αδικίας για να χαλάσουν την ροή και την καλή διάθεση.

Με λίγα λόγια, μέσα στο γήπεδο, το κάθε λεπτό είναι διασκεδαστικό και απρόβλεπτο, προσομοιώνοντας το πραγματικό ποδόσφαιρο σε βαθμό που δεν έχω ξαναδεί σε παιχνίδι. Και δικαίως, θα πω ότι και φέτος το PES 2018 έχει το καλύτερο gameplay μεταξύ των δύο ανταγωνιστών – με επιφύλαξη πάντοτε, καθώς ο άλλος… παίκτης έρχεται στα τέλη του μήνα και ίσως αποδειχθώ λάθος, όμως δεν είναι σενάριο που βλέπω πιθανό. Τα τελευταία χρόνια, το Pro Evolution Soccer σταθερά χωλαίνει σε άλλους τομείς.

Το πρώτο και κυριότερο είναι το θέμα των δικαιωμάτων σε ομάδες και πρωταθλήματα, όπου ακόμη υπάρχουν ανεξήγητα πράγματα – όπως ότι η Juventus είναι η μοναδική ομάδα της Serie A της οποίας η Konami δεν διαθέτει τα δικαιώματα. Δίχως να γνωρίζω εις βάθος τα νομικά και τεχνικά ζητήματα των συμφωνιών, υποθέτω πως δεν είναι αδύνατο να μοιράζονται δικαιώματα μεταξύ των δύο παιχνιδιών, κάτι που ήδη γίνεται σε πρωταθλήματα όπως της Γαλλίας. Οι παίκτες σε PS4 και PC μπορούν να λύσουν το πρόβλημα δικαιωμάτων μέσω των τόσων επιλογών σε option files από τρίτους, όμως οι υπόλοιπες πλατφόρμες δεν διαθέτουν αυτή τη δυνατότητα, οπότε είτε τα πάντα γίνονται χειροκίνητα, είτε… Man Red εναντίον Liverpool!

Αντίστοιχα, αρκετή δουλειά χρειάζεται στα μενού που για άλλη μια χρονιά κυνηγούν ένα μεγαλοπρεπές design στη θέση ενός λειτουργικού σχεδιασμού, και παράλληλα οι χρόνοι φόρτωσης μεταξύ μενού συχνά είναι μεγαλύτεροι από τους χρόνους μεταξύ μενού και αγώνα, ιδιαίτερα στα μενού του myClub. Μιλώντας γι’ αυτό, παραμένει κατ’ εμέ αρκετά απλό και προσβάσιμο από παίκτες κάθε επιπέδου, προσφέροντας αγώνες εναντίον Η/Υ ή παικτών για να εξυπηρετεί κάθε επίδοξο μάνατζερ. Οι αλλαγές σε σχέση με το περυσινό myClub δεν είναι μεγάλες, και παραμένει ευχάριστο κι ανταποδοτικό ανεξάρτητα από τις ώρες που αφιερώνει ο καθένας, καθώς το χτίσιμο ομάδας είναι ένα κομμάτι, και η επαρκής διαχείριση και απόδοση στο τερέν είναι το άλλο, εξίσου σημαντικό μέρος του.

Ένα κλασικό mode που επιστρέφει και φέτος είναι το Master League, όπου φτιάχνεις τον προπονητή-χαρακτήρα σου, διαλέγεις ομάδα και, τυπικά, κυνηγάς την κορυφή σε κάθε διοργάνωση, με διαχειριστικά θέματα όπως budget μεταγραφών και πληρωμών, ικανοποίηση μετόχων, διαχείριση αποδυτηρίων και επίτευξη πολύ συγκεκριμένων στόχων να είναι το παιχνίδι που παίζεις έξω από το γήπεδο. Φυσικά, μέσω των συμφωνιών της Konami, οι διοργανώσεις Champions League και Europa League προσφέρονται με κάθε επισημότητα, λειτουργώντας αυτόνομα (και ως μέρος του Master League) για όσους δεν ενδιαφέρονται να εμπλακούν σε μεγάλες, χρονοβόρες σεζόν – ή απλώς θέλουν να βλέπουν το «σεντόνι» σε κάθε σέντρα.

Κάπως μονοδιάστατο πλέον, στην μετά-The Journey εποχή που έφερε το FIFA 17, παραμένει το Become a Legend, όπου δημιουργείς τον ποδοσφαιριστή σου και τον χειρίζεσαι από την αρχή έως το τέλος της καριέρας του, ελέγχοντας κάθε του κίνηση όμως πάντοτε υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της εκάστοτε ομάδας. Δεν είμαι φίλος των role-playing στοιχείων σε modes και παιχνίδια που δεν ταιριάζουν, όμως θεωρώ πως το Become a Legend θα μπορούσε να επωφεληθεί από αυτά. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το «στραβοπάτημα» του Wayne Rooney, που για τα… μάτια μιας Αγγλίδας σε ένα μπαρ κινδυνεύει ο γάμος του, και παράλληλα η Everton (νυν ομάδα του) δεν ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη με την συμπεριφορά του εκτός του γηπέδου. Τέτοια σενάρια δεν είναι απίθανα, όπως πολλές φορές έχει αποδειχτεί, οπότε γιατί να μην υπάρχουν τέτοιες επιλογές σε ένα mode που υποτίθεται ότι ενσαρκώνεις τον ποδοσφαιριστή που ονειρευόσουν πάντα να είσαι;

Στα άκρως θετικά κατατάσσεται το νέο 3v3 co-op mode, όπου τρεις παίκτες σε κάθε ομάδα παίζουν για την νίκη, και είναι (σχεδόν) τόσο διασκεδαστικό όσο το να κάθεσαι με τον κολλητό σου στον καναπέ και να παίζετε παρέα. Μη γνωρίζοντας τους συμπαίκτες σου, το ρίσκο του κάθε αγώνα είναι μια πρόκληση που συναρπάζει όταν όλα τα κομμάτια του «παζλ» κάθονται σωστά, και πασχίζεις να συνδυαστείς μαζί τους τόσο όσο κι εκείνοι με εσένα. Είναι απλό, δίχως πολλά «λιπαρά», κι απλώς μου άρεσε πάρα πολύ όσο ασχολήθηκα μαζί του και προβλέπεται να με απασχολήσει για ακόμη περισσότερο στο μέλλον.

Η ποιότητα δικτύου που χρησιμοποιεί το PES 2018 είναι επίσης σαφώς βελτιωμένη, σε σημείο που ακόμη και με την κάτω του μετρίου ταχύτητα σύνδεσής μου, δεν αντιμετώπισα ποτέ πρόβλημα καθυστέρησης ή προσωρινής/ολικής διακοπής του αγώνα, κάτι που συνέβαινε κάποιες φορές σε παλαιότερες εκδόσεις. Αν μη τι άλλο, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για όσους σκοπεύουν να ασχοληθούν με το myClub ή απλούς online αγώνες.

Ο τεχνικός τομέας του παιχνιδιού γενικότερα, είναι ένα μικρό θαύμα. Απαράμιλλη ποιότητα ήχου και εφέ γηπέδου, σε σημείο που σε προκαλεί να απενεργοποιήσεις τον σχολιασμό, συνδυάζεται με τα τρομερά γραφικά της FOX Engine και τα λεπτομερέστατα animations για να δημιουργηθεί μια ρεαλιστική εικόνα που, δίχως υπερβολές, κάποιες στιγμές περνιέται για πραγματικός αγώνας. Τα πρόσωπα τον παικτών, ακόμη και σε κίνηση, δεν φαίνονται «ξύλινα» κι ανέκφραστα, ιδίως στους πιο διάσημους εξ αυτών, που περάστηκαν στο παιχνίδι με προηγμένες τεχνικές σάρωσης. Στα πολύ άσχημα παραδείγματα βέβαια, άγνωστων παικτών σε μικρές ομάδες, τα ανακριβή πρόσωπα που χρησιμοποιούνται έχουν έναν αέρα JRPG που δεν μπορώ να εξηγήσω – είναι ίσως η «κατάρα» του PES, να έχει κάποιο αρνητικό για κάθε θετικό στον τομέα των γραφικών, όπως το «κέρινο» δέρμα σε παλαιότερες εκδόσεις.

Για τον Ελληνικό σχολιασμό, δυστυχώς, δεν έχω το σθένος να μιλήσω. Παραμένει σχεδόν ίδιο με το περυσινό και προπέρσινο παιχνίδι, τόσο σε επίπεδο προτάσεων, όσο και σε προσπάθεια. Είναι αρκετά τίμια επιλογή όταν όλα τυχαίνει να γίνονται σωστά, όμως πολλές φορές, ξαφνικές κραυγές ονομάτων ή απότομες αλλαγές τόνου στην ίδια πρόταση με κάνουν να φλερτάρω με τη σίγαση ήχου. Ο Αγγλικός σχολιασμός είναι κάπως καλύτερος, όμως παραμένει μονοδιάστατος και με ανεξήγητες εξάψεις, αμαρτίες τις οποίες κάνουν και οι αντίστοιχοι Έλληνες, Χρήστος Σωτηρακόπουλος και Γιώργος Θαναηλάκης. Ευελπιστώ του χρόνου να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στο κομμάτι αυτό, καθώς το gameplay έχει εξελιχθεί σε απίστευτο σημείο, κι ο σχολιασμός δεν μπορεί να το συνοδεύσει επαρκώς με καμιά προσπάθεια.

Κλείνω λοιπόν, με μια σύνοψη και μια παρατήρηση. Το Pro Evolution Soccer 2018 είναι αδιαμφισβήτητα το κορυφαίο κεφάλαιο της σειράς για όσο μπορώ να θυμηθώ, με μικρές αλλά σημαντικές βελτιώσεις σε σημεία-κλειδιά. Από την άλλη, τα ίδια σημεία που «πλήγωναν» το περυσινό παιχνίδι, παραμένουν σχεδόν απείραχτα εδώ, και μιλάω για τα όσα συμβαίνουν έξω από το γήπεδο. Η Konami έχει το gameplay στο… «σακί» πλέον, οπότε είναι αδικαιολόγητο το να μην ασχολείται επαρκώς με τα της παρουσίασης του παιχνιδιού, την ανάπτυξη των modes, την ολική αναδόμηση του σχολιασμού και ούτω καθεξής. Παρόλα αυτά, δεν γίνεται να αμφισβητήσω πως όταν η μπάλα βρίσκεται εν κινήσει, ξεχνάω τα πάντα κι απλά απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο παιχνιδιού.

Κι εδώ αναρωτιέμαι: μήπως φτάσαμε στο σημείο που οι αθλητικοί τίτλοι δεν μπορούν να αναπτυχθούν τόσο ώστε να δικαιολογήσουν το αντίτιμό τους, χρόνο με το χρόνο; Αυτή είναι μια ερώτηση που θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε ένα ολόκληρο, ξεχωριστό άρθρο, όμως νομίζω πως αξίζει να βρίσκεται στο μυαλό οποιουδήποτε επίδοξου αγοραστή.

Πλατφόρμα που χρησιμοποιήθηκε για review: Xbox One
Είδος: Sports
Κυκλοφορεί για: PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox 360, Xbox One, PC
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 15/09/2017
Διάθεση για την Ελλάδα: Zegetron
Εκδότρια εταιρία: Konami
Εταιρία ανάπτυξης: PES Productions

9.3 ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ

The Good

  • Ρεαλιστικό gameplay
  • Οπτική απεικόνιση
  • Αρκετό περιεχόμενο για online και offline παιχνίδι

The Bad

  • Πολλές ελλείψεις σε δικαιώματα
  • Τα μενού και η παρουσίαση χρειάζονται δουλειά
9.3 ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

Related Posts

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr