Υπάρχουν παιχνίδια που παίζεις, ολοκληρώνεις και ξεχνάς. Υπάρχουν όμως και εκείνα που μένουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη σου. Για όσους μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’90, το gaming δεν ήταν απλώς ένα χόμπι. Ήταν τρόπος ζωής. Ήταν οι ατελείωτες ώρες μπροστά σε μια CRT τηλεόραση, οι κασέτες και τα CD που άλλαζαν χέρια μεταξύ φίλων και η αγωνία μέχρι να επιστρέψεις από το σχολείο για να συνεχίσεις το αγαπημένο σου παιχνίδι.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την πρώτη φορά που γνώρισε τον κόσμο των Pokémon; Το Pokémon Red και το Blue δεν ήταν απλώς παιχνίδια για το Game Boy. Ήταν μια ολόκληρη εμπειρία που μας έκανε να ανταλλάσσουμε Pokémon με το Link Cable, να ψάχνουμε μυστικά σε κάθε γωνιά του χάρτη και να ονειρευόμαστε πως μια μέρα θα γινόμασταν κι εμείς Pokémon Masters. Ήταν η εποχή που οι συζητήσεις στα διαλείμματα του σχολείου περιστρέφονταν γύρω από τον Mew, τον MissingNo και τις αμέτρητες θεωρίες που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα, πολύ πριν υπάρξουν το YouTube ή τα social media.
Λίγα χρόνια αργότερα, το Metal Gear Solid στο πρώτο PlayStation απέδειξε ότι τα videogames μπορούσαν να αφηγηθούν ιστορίες αντάξιες μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Ο Solid Snake έγινε ένας από τους πιο εμβληματικούς ήρωες του gaming και η μάχη με τον Psycho Mantis παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο ευρηματικές στιγμές στην ιστορία των videogames. Για πρώτη φορά, ένα παιχνίδι δεν μας εντυπωσίαζε μόνο με το gameplay του, αλλά και με τους χαρακτήρες, τη σκηνοθεσία και τη συγκινητική του αφήγηση.
Η δεκαετία του ’90, όμως, ήταν γεμάτη διαμάντια. Το Crash Bandicoot έγινε η μασκότ μιας ολόκληρης γενιάς παικτών, το Spyro the Dragon μας ταξίδεψε σε πολύχρωμους κόσμους, το Resident Evil μας σύστησε τον τρόμο της επιβίωσης, ενώ το Final Fantasy VII απέδειξε ότι τα RPG μπορούσαν να προσφέρουν ιστορίες που δύσκολα ξεχνιούνται. Παράλληλα, τίτλοι όπως το Tekken 3, το Gran Turismo, το Tomb Raider, το Silent Hill και το The Legend of Zelda: Ocarina of Time έθεσαν νέα πρότυπα και επηρέασαν ολόκληρη τη βιομηχανία.
Το πιο όμορφο στοιχείο εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο τα ίδια τα παιχνίδια. Ήταν ο τρόπος που τα ζούσαμε. Δεν υπήρχαν ενημερώσεις, DLC ή online οδηγοί. Ανακαλύπταμε τα μυστικά μόνοι μας, σημειώναμε cheats σε τετράδια, αγοράζαμε gaming περιοδικά για walkthroughs και καλούσαμε τους φίλους μας σπίτι για να παίξουμε μαζί στην ίδια οθόνη. Το multiplayer είχε γέλια, πειράγματα και… διαφωνίες για το ποιος κρατάει το καλύτερο χειριστήριο.
Σήμερα το gaming βρίσκεται στο απόγειό του, με φωτορεαλιστικά γραφικά, τεράστιους ανοιχτούς κόσμους και τεχνολογίες που κάποτε έμοιαζαν επιστημονική φαντασία. Κι όμως, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι οι σύγχρονες παραγωγές, δύσκολα μπορούν να αντικαταστήσουν εκείνο το μοναδικό συναίσθημα της πρώτης εξερεύνησης στο Kanto, της πρώτης αποστολής με τον Solid Snake ή της πρώτης νίκης απέναντι σε έναν φίλο στο Tekken.
Ίσως τελικά η νοσταλγία να μην αφορά μόνο τα παιχνίδια. Αφορά την εποχή που τα ζήσαμε. Την ανεμελιά των παιδικών χρόνων, τις φιλίες που χτίστηκαν μπροστά σε μια κονσόλα και τις στιγμές που απέδειξαν ότι τα videogames μπορούν να γίνουν κάτι πολύ περισσότερο από ψυχαγωγία. Μπορούν να γίνουν αναμνήσεις που μας συνοδεύουν για μια ολόκληρη ζωή.
