Busted.gr

Αναγνώστη μου τις καλοκαιρινές μου καλημέρες ή καλησπέρες (αναλόγως του πότε το διαβάζεις, δεν είμαστε και της ακρίβειας άνθρωποι τόσο, είπαμε!) και να σε χαιρετήσω από το μαγευτικό νησί της Χίου που ναι μεν διακοπάρω αλλά πάνω από όλα βάζω το καθήκον μου στην επιστήμη της κριτικής κοινώς: ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΘΑΝΩ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ!!

Αφού λοιπόν βγήκε αυτό από τη μέση, εδώ να θέσω ένα θεματάκι περί των κριτικών μου, κάνοντας μου τις κλασσικές αυτοπάσες… Εχμ! Τεστ 1-2, 1,2. Ακούγομαι; Λοιπόν άκου πως έχει αγαπητέ μου ή αγαπητή μου στην κριτική. Υπάρχει κάτι που λέγεται υποκειμενικό και αντικειμενικό. Το υποκειμενικό είναι όταν ο καθένας μας την έχει δει Μπακογιαννόπουλος και αναλύει μέσα στο μυαλό του ό,τι βλέπει απέναντι στην οθόνη, ενώ αντικειμενικό είναι πως η γη γυρίζει και δεν είναι επίπεδη (που ακόμα και αυτή η πραγματικότητα έχει αποτελέσει αντικείμενο αμφισβήτησης). Έτσι λοιπόν με αυτό το απλό παράδειγμα ήθελα να καταδείξω πως ΜΑΤΙΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΤΙ και αν δε συμφωνείς με τα όσα λέω μετά χαράς, απλά μην πρήζεις τα μάτια των υπολοίπων με το να πουλάς πνεύμα και μπινελίκια λιμενεργάτη (τουλάχιστον εκείνος έχει έναν σοβαρότερο λόγο να τα ρίχνει) και ό,τι θες σε προσωπικό μήνυμα… Άλλωστε αρθρογραφώ ΕΓΩ και όχι ΕΣΥ :-Ρ Πως σου φάνηκε; Αλλά πέρα από την πλάκα, δεν είναι πως έχασα κάποιον ύπνο, αλλά βρε αγάπες μου εκτός αν έχετε μετοχές σε στούντιο παραγωγής και λοιπά, ηρεμήστε λιγάκι… Το ποτήρι ίδιο είναι, απλά ο ένας το κοιτάζει από τα αριστερά και ο άλλος από τα δεξιά που λέει κάποιος λόγος. Πείτε ό,τι γουστάρετε απλά αν θέλετε να με κάνετε ένα με το χώμα και φίδι (όπως συγκεκριμένα μου ‘πε ένα παλληκαράκι κάποια στιγμή) το inbox μου περιμένει, εκτός αν είστε πώς να το πω… attention whores οπότε εντάξει εκεί πάσο, ρίχ’τε μου δημόσια τα εσώψυχα σας. Σας αγαπάω το ίδιο να ξέρετε :-Ρ

Aaaaaaanyway στο θέμα μας. Βγήκε που λες στη σέντρα και ετοιμάστηκε για τον αγώνα η σειρά The Defenders που θα ένωνε τους χαρακτήρες του Netflix Series Universe (η ορολογία μόλις εφευρέθηκε και Netflix παρακαλώ δεν κάνει τίποτα, δίνω τσάμπα τα δικαιώματα) έτσι για να κάνουν σαματά και πανικό σαν παλιό καλό hip-hop live. Πιστό λοιπόν το συνδρομητικό κανάλι στο όλο one release έβγαλε όλα τα επεισόδια μαζεμένα και όλοι εμείς οι διψασμένοι για ξύλο και real life μελάνι καθίσαμε αναπαυτικά και κλικάραμε στο tor… εεεεε ήθελα να πω στην προφανώς πληρωμένη συνδρομή μας όπως ο φίλος Αντώνης (οι καπιτάλες γνωστοί μου φαίνονται :-Ρ). Αφού λοιπόν σνίφαρα μονοκοπανιά τα επεισόδια ωσάν τον Μαραντόνα τις γραμμές του γηπέδου (παλιά σαν ανέκδοτο ακουγόταν πιο ωραίο ομολογουμένως) ήρθα για να σου δώσω τα υπέρ και τα κατά του πονήματος. Ήταν αναγνώστη μου καλό; Έφτασαν τα 8 επεισόδια για να μεταφέρουν επαρκώς τη μαγεία του χρωματισμένου χαρτιού στη μικρή μας οθόνη; (καλά κάποιοι είστε και λεφτάδες, παίζει να το είδατε σε home theater :-Ρ) Τελικά πως γίνεται το ραγού; (δείτε και λίγο Χάρυ Κλυν, όλα εγώ πια;) Είμαι ο Γιώργος, έχω λάβει τα κλασσικά μέτρα ασφαλείας, έχω αρκετό σίδερο σπίτι για παν ενδεχόμενο, οπότε ξεκινάμε. Συνεργείο ησυχία παρακαλώ, δώστε το μπαστούνι στον Matthew επιτέλους και…. ΔΡΑΣΗ!

Η ιστορία της σειράς ξεκινάει ένα διάστημα μετά από τα γεγονότα του Iron Fist και μάλιστα το όλο plot συνδέεται πιο άμεσα με τον χαρακτήρα. Συγκεκριμένα ο Danny (Finn Jones ή αλλιώς ο αδικοχαμένος Sir Loras το τρελό αγόρι) έχει βγει στη γύρα μαζί με την πλέον side kick εεε ήθελα να πω αναπόσπαστο κομμάτι του Collen (Jessica Henwick) να βρουν την eeeevil οργάνωση Hand και να την κάνουν να πληρώσει για όλα, σαν τους Έλληνες επιχειρηματίες μετά από έλεγχο του ΣΔΟΕ. Ίσως ένα ζευγάρι γυαλάκια και το μπλοκάκι για τις παραβάσεις να του έδινε κάτι παραπάνω, αλλά δεν έχουν χιούμορ στα στούντιο παραγωγής. Ταυτόχρονα βλέπουμε το aftermath από τη φυλάκιση του Luke Cage (Mike Colter) (που μη σας μπερδεύει το επίθετο, μιας σαν τον Πανταζή στο γνωστό τραγούδι, δεν φυλακίζεται ποτέ) να βγαίνει από τη μπουζού και να επιστρέφει στο Harlem για να στρώσει την κατάσταση. Επίσης βλέπουμε και τον Daredevil (Charlie Cox) να έχει κρεμάσει τη στολή αλλά να παραμένει ο σκληρός πλην τίμιος και ταλαντούχος δικηγόρος που μη δει λαμογιά από εταιρεία, ξυπνά ο Marx μέσα του και βίβα πόπολο θα τους φάμε! Αλλά όλα κι όλα στα μέσα του πάντα παραμένει αυτό το αρκουδάκι της αγάπης. Τέλος, έχουμε το κλείσιμο του καρέ με την κυρία Jones (Krysten Ritter) να παραμένει το ίδιο αλκοολική όπως οι μελλοντικοί Α.Α (πήγαινε βρε κούκλα μου σε καμιά τέτοια ομάδα, δεν είναι ντροπή επιτέλους) να παραμένει λίγο καλύτερη σκύλα από τη Σωσώ στη σειρά Εγκλήματα, με την κλασσική φιλοσοφία «οκ μέχρι ένα σημείο καλή, απλά τον πισινό μου να μην ενοχλεί και όπου θέλει ας είναι». ΑΛΛΑ παραμένει το λαγωνικό της παρέας, πράγμα που θα παίξει κάποιο ρόλο για να συνδεθούν στη συνέχεια κάποια πράγματα. Έτσι λοιπόν ξεκινά η σειρά Defenders με τους ήρωες να είναι σαν το στίχο «άααααλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη» (ε είμαι που είμαι σε αυτά τα μέρη, ας κάνω το reference) και φαινομενικά να μη ξέρουν καν πως ένα στενό πιο πάνω (που λέει και πάλι κάποιος λόγος) βρίσκεται ο ένας δίπλα στον άλλον.

Με μια λογική λοιπόν όπως στην ταινία Crash όπου ο καθένας έχει σχέση με τον άλλον, όπως και η μύγα με το γάλα (αν πίνεις το γάλα με μύγες μέσα, να το κοιτάξεις αναγνώστη μου, εκτός αν περιμένεις κάποια πριγκίπισσα ακόμα να σε φιλήσει) όλα θα συνδεθούν και θα οδηγήσουν στο γεγονός πως πίσω από όλα βρίσκεται το πενταμελές The Hand (νιάου νιάου στα κεραμίδια δεν κάνει προφανώς ο ρινόκερος, δε θα άντεχε η σκεπή) με κάποια από τα μέλη της πεντάδας (που όχι δε φέρνει ζαλάδα που λέγανε και οι ΖΝ) να έχουν κάνει μια εμφάνιση στις άλλες σειρές και την αποκάλυψη της αρχηγού που δεν είναι άλλη από την Alexandra (κατά κόσμο Sigourney Weaver που το πιάσατε το όνομα ε; ε; Αλεξάνδρα, διώχνει τους άντρες; Εντάξει ρε δεν είναι τόσο μπάζο το milf-άκι. Μήτσο σκάω από μόνος μου!). Ο χαρακτήρας της Alexandra τολμώ να πω πως είναι το ίδιο καλογραμμένος με εκείνον του Kilgrave και προφανώς υποστηρίζεται εξίσου καλά από την ηθοποιό. Το όλο λοιπόν plot της σειράς γυρνάει σαν καρουζέλ γύρω από το Hand και το ποια είναι τα απώτερα σχέδια που έχουν κάνει (βλέπε κάτι μεγάλες τρύπες στο Daredevil, το όλο πακετάρω για κάποιον λόγο την Electra (Elodie Yung) και όσα αποκαλυφθήκαν στο Iron Fist για την ύπαρξη διαφορετικών ομάδων στο Hand). Και ξεκινάμε το πανηγύρι… Δε θα σου πω προφανώς πολλά για την πλοκή, αλλά πάμε να δούμε μια γενική κριτική.

Γενικά το σενάριο για τα δικά μου μάτια και αυτιά, εξελίχθηκε σε 2 διακριτές φάσεις. Στα 3-4 πρώτα επεισόδια που ήταν ένα τεράστιο revision (που κάναμε και τότε που δίναμε αγγλικά) για το τι είχαμε στις σειρές και ένα κάπως σκορποχώρι για το main plot και στα υπόλοιπα επεισόδια που αποτελούσαν το κυρίως ζουμί. Εδώ να σου πω την αλήθεια μου (που είναι και η μοναδική όπως έχεις καταλάβει :-Ρ) είναι που έφαγα το πρώτο μου ξενέρωμα. Οι δημιουργοί της σειράς υποθέτω θέλησαν να εισάγουν και το παντελώς άσχετο κοινό στο όλο σύμπαν των σειρών με το να κάνουν άμεσα ή έμμεσα αναφορές στην πλοκή τους, τους λόγους ύπαρξης κάθε χαρακτήρα και πάει λέγοντας. Με μόνο 8 επεισόδια για να πεις μια «νέα» ιστορία, αυτό προσωπικά το θεώρησα κάπως περιττό, όχι απαραίτητα ανούσιο, απλά το μέγεθος της πρόθεσης (γιατί το μεγάλο μέγεθος δεν μετράει πάντα στην πραγματική ζωή) ήταν κάπως υπέρ του δέοντος και νομίζω πρέπει να κούρασε κάπως όσους είχαν δει τις άλλες σειρές.

Θεωρώ πως η σειρά The Defenders στο όλο character development είχε κάποια σκαμπανεβάσματα και ατοπήματα και θα εξηγηθώ στα ίσια σαν μονομαχία με την ανατολή του ηλίου. Θα φέρω σαν παράδειγμα τους χαρακτήρες Luke Cage και Iron Fist. Τον πρώτο τον είδαμε για παράδειγμα να μην χαμπαριάζει ένα σύμπαν που έπεφτε πάνω του στη σειρά του, ενώ εδώ έτρωγε τις ανάποδες και την άκουγε κάπως πιο πολύ από όσο θα περίμενε κανείς… Θα μου πεις αναγνώστη μου «χοντρέ είσαι βλαμμένος και πάλι, επειδή οι αντίπαλοι του στη σειρά ήταν άνθρωποι». Δεκτό, απλά θυμηθείτε όμως λίγο ποσό πολύ αγέρωχα είχε το βλέμμα όταν τον μπιφτέκιζαν. Επίσης ας πούμε (εδώ ένα μικρό spoiler προειδοποιώ) στη σειρά (The Defenders εννοώ) μέσα τρώει γεμάτο ένα full μπουκέτο από Iron Fist, το ξεπερνά σχετικά αβίαστα, ενώ μετά πιο κάτω η Electra (που οκ προφανώς έχει level up) τον ξαπλώνει πιο εύκολα και από υπνωτιστή σε show μαγείας. Ναι τόσο παπάντζα για μένα. Ο Iron Fist, που αναφέραμε, έχει το προσωνύμιο LIVING WEAPON ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και μέσα έτρωγε ξύλο μέχρι και από τον βοηθό του κομπάρσου… Πρόσεξε εδώ κάτι: δεν είναι πως αναμένω την πιστότερη των μεταφορών και καρμπόν story lines και super powers από τα comics.

Τόσο βλαμμένος θέλω να πιστεύω δεν είμαι… ΑΛΛΑ όταν έχεις πασάρει κάτι τη μια φόρα και μετά το ξεχνάς ή δεν το πραγματώνεις όπως και όσο πρέπει, ε εκεί με χάνει κάπως. Ας πούμε, πάμε πάλι στον Iron Fist. Έχεις έναν χαρακτήρα που έχει γαλουχηθεί με πολεμικές τέχνες, κουβαλάει τη σοφία αιώνων μέσα από διδάγματα, ΕΧΕΙ ΣΦΑΞΕΙ ΔΡΑΚΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΕΟΤΗΤΩΝ και στη σειρά του ή ακόμα και εδώ, αντί να μοιράζει πόνο και kung-fu με στυλ και σοφά λόγια του Κομφουκίου (πάντα με γνώμονα τι θα περίμενες από ό,τι έχουμε δει στη σειρά, δε βάζω τα comics στη μέση) τον έχουν απλά ένα σχολιαρόπαιδο που πρώτα πράττει και μετά σκέφτεται με μόνο του κυρίως γνώρισμα να κάνει την γροθιά του πυγολαμπίδα και μόνο τότε να μετράει πραγματικά. Από την άλλη έχεις μόνο τον Daredevil να είναι ο καλυτέρα γραμμένος από τους τέσσερις (πράγμα που για μένα παραμένει και από τη σειρά του, που τη θεωρώ την καλύτερη από όλες μέχρι τώρα), ενώ τη Jessica Jones θεωρώ την πασάρουν υπέρ του δέοντος ρεαλιστική, ξεχνώντας πως έχει κι εκείνη υπερδυνάμεις και θυμίζοντας το αραιά και που μέσα στη σειρά. Οι επιλογές που έχουν γίνει στο cast πραγματικά δεν είναι κακές. Οι ηθοποιοί παίζουν τον ρόλο τους με αξιοπρεπέστατο τρόπο, απλά θεωρώ πως οι χαρακτήρες αδικούνται πολύ με τον τρόπο που γράφτηκαν στη σειρά… Ταυτόχρονα, ο μικρός αριθμός επεισοδίων δεν έδωσε τόσο πολύ πάτημα για να δούμε λίγο καλυτέρα τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως ο αγαπημένος μου Foggy (Elden Henson), που γενικά αν εξαιρέσεις αυτόν και την Misty Knight (Simone Missick) ή ο υπέρτατος Stick (Scott Glenn) που έπαιξαν πιο σημαντικό ρόλο, γενικά οι υπόλοιποι ήταν κάπως κομπάρσοι.

Εδώ είναι σα να ακούω να έρχεται από χιλιόμετρα η ατάκα «ναι χοντρέ, αλλά δεν είναι για αυτούς η σειρά και προφανώς θα τους δούμε λογικά να λάμπουν στις εκάστοτε σειρές» και άδικο δε θα σου δώσω, απλά να εξηγήσω γιατί το αναφέρω. Οι χαρακτήρες που εμφανίζονται σε μια πλοκή, θεωρώ πως πρέπει να έχουν κάποιον ρόλο και λόγο ύπαρξης. Ιδιαίτερα όταν το Netflix έχει επιλέξει να πασάρει κάπως street-level ιστορίες, που δεν έχουν σχέση με το όλο κοσμικό (εννοώ μεγάλης κλίμακας και όχι κάποιο γκαλά, εξυπνάκηδες) αίσθημα που έχουν τα κινηματογραφικά δρώμενα. Από αυτήν την άποψη λοιπόν, ο καθένας θα έπρεπε να μετράει και να βάζει ογκόλιθο και όχι απλά ένα πετραδάκι. Ειδικά αν έχεις δει πόσο ενδιαφέροντες μπορεί να είναι αυτοί οι χαρακτήρες στις δικές τους σειρές.

Θα επαναλάβω πως ο χρόνος και ο χώρος σε μόνο 8 επεισόδια δεν είναι αρκετός, απλά εδώ είναι ένα ακόμα σημείο που στέκομαι: Έδωσαν γενικά βάση σε κάπως ανούσια πράγματα, ενώ θα μπορούσαν να κάνουν κάπως πιο πολύπλοκη και όχι τόσο βιαστική την κυρίως πλοκή. Κυρίως επειδή ενώ στην αρχή μου το ξεκίνησαν σαν σκυταλοδρομία σαλιγκαριών, άρχισαν να μου πετάνε πράγματα κάπως βιαστικά, σα να ξανάπαιζα το Sonic the Hedgehog όσο προχωρούσε.

Εν ολίγοις το όλο σενάριο και χτίσιμο τις σχέσεις των χαρακτήρων δεν είχε τις τεράστιες ανατροπές και συχνά-πυκνά ο περιορισμένος χώρος και χρόνος που υπήρχε για ανάπτυξη δεν υπήρξε τόσο εποικοδομητικός. Πραγματικές ανατροπές υπήρξαν σε λίγα σημεία, που ακριβώς λόγω του περιορισμένου αριθμού επεισοδίων, δε ξέρω αν μπορώ να το καταλογίσω στα βαριά αρνητικά, απλά σίγουρα θα μπορούσε να δοθεί μεγαλύτερο βάρος σε άλλα πράγματα και όχι στο αργό reintroduction που ανέφερα και πιο πριν…

Όσο για τη σκηνοθεσία έχω ανάμικτα συναισθήματα και θα σου πω γιατί. Έχοντας δει το Luke Cage (που σκηνοθετικά το θεωρώ ίσως το καλύτερο από την άποψη φωτογραφίας και λήψεων. Απλά να θυμίσω την επική σκηνή με το πορτραίτο του Notorious πίσω από τον κακό) εδώ δεν είχαμε την ίδια μερακλοσύνη. Αποσπασματικά σίγουρα υπήρχαν πλάνα φωτιά (όπως ένα σημείο που ο Luke με τον Iron Fist είναι πλάτη με πλάτη, ίδια σκηνή από μια εικονογράφηση στα comics) αλλά γενικά δεν είχες τις μερακλοσύνες σε σημείο να τρέχουν σάλια. Από την άλλη βέβαια οι χορογραφίες στις σκηνές μάχης ήταν αρκετά καλές (ναι ακόμα και ο Iron Fist την πάλευε κάπως καλυτέρα ομολογουμένως, μιας και στη σειρά του μόνο αυτό δεν είδαμε) και έντονες, αλλά ίσως και υποκειμενικά μιλώντας πάλι, να τις ήθελα λίγο παραπάνω υπαρκτές μέσα. Είναι σχετικά μικρό το κακό, απλά είχαν τη δυνατότητα αν υπήρχαν σε μεγαλύτερο βαθμό, να έδιναν μια παραπάνω δυναμική στη σειρά και να σου βγάζαν το όλο «ήρεμα αλάνια το ‘χουμε να ‘ούμε». Όσο για τη μουσική της σειράς, ήταν μια χαρούλα. Κόλλαγε στις σκηνές που έπαιζε σαν χαλί από κάτω, συνόδευε όμορφα την εκάστοτε κλιμάκωση ή ηρεμία των σκηνών, χωρίς να σε τραβάει από ό,τι έβλεπες εκείνη την ώρα. Ειδικά προς το τέλος της σειράς σε μια σκηνή που ξεκίνησε να βαράει Wu-Tang ενώ έβλεπες πόνο και οδύνη στη μεριά των κακών, ε εκεί μέσα μου ξύπνησε ο μικρός thug lifer ομολογώ. Protect ya neck

Λοιπόν φτάσαμε προς το ταμείο και όχι δε θα αναγνωρίσω επιστροφές μετά, με ξέρετε. Ακούω την ερώτηση αναγνώστη μου «χοντρέ, ήταν καλή σειρά;». Θα σου απαντήσω πως ήταν ΟΚ προς το καλή. Ήταν η καλύτερη από Netflix; Ας σηκωθούν πάλι τσουγκράνες και πυρσοί, αλλά όχι δεν ήταν. Δε ξέρω αν την αδίκησαν τα λίγα επεισόδιά ή το υπερβολικά μεγάλο hype που είχαν χτίσει πάλι γύρω από την κυκλοφορία, αλλά πραγματικά την είδα με όσο το δυνατόν λιγότερη προκατάληψη. Η σειρά σίγουρα ήταν άνω του μετρίου στο σύνολο, αλλά γενικά δεν έδωσε ρε παιδί μου το όλο «Wow! Τι είπες τώρα» που έχεις δει ας πούμε στο Daredevil. Γενικά παρατήρησα πως μέσα θέλαν να κρατήσουν το όλο humble και lowlevel επίπεδο ηρώων, με το να μην έχουν το όλο uber των συναδέλφων τους στον κινηματογράφο, που οκ δεκτό και αυτό θα κάτσεις να δεις στην τελική. Απλά ο τρόπος με τον οποίο γίνεται έπεφτε σε κάποιες αντιφάσεις, συχνά αφαιρώντας πολύ από αυτό που είχε ήδη χτιστεί πιο πριν και πασάροντας μερικά πράγματα κάπως βεβιασμένα και χωρίς κάποιον προφανή λόγο σε κάποιες περιπτώσεις. Σίγουρα έδωσε insights για το όλο Hand, τον βαθύτερο λόγο ύπαρξης και με τέλος αρκετά καλό μπορώ να πω, αλλά γενικά πολλά πράγματα τα έβλεπες να έρχονται με συνοδεία κρουστών, ενώ η αρχική αίσθηση του βλέπω σε replay τον αγώνα και μετά το «τρεχάτε να τους πάρουμε» ίσως κάνει τον μέσο θεατή να πει κάτι πάει στραβά εδώ. Τελικά να κάτσεις να τη δεις αναγνώστη μου; Ναι δε θα σε παροτρύνω στο αντίθετο, μιας και οκ είναι και νεκρή περίοδος :-Ρ Για μια καλή σνίφα πριν το φθινόπωρο σίγουρα θα σε κάνει να περάσεις ευχάριστα την ώρα. Ήμουν ο Γιώργος, μόλις τελείωσα και τα σέβη μου από τη μαγευτική Χίο. Μέχρι το επόμενο άρθρο και τους λόγους να κάνετε μήνυση στον Δημήτρη που μου δίνει βήμα, τα σέβη μου σε όλους και όλες εκεί έξω!

Αν περιμένετε τρελά cameo, όπως είχε πέσει το κουτσομπολιό, εεεεε μην κρατάτε και τόσο μεγάλο καλάθι…

6.5

The Good

  • Βελτιωμένες και πιο έντονες σκηνές δράσης
  • Ο Daredevil είναι κορυφή πάλι
  • Αν και μέτρια, άνοιξε την όρεξη για το μέλλον στο Netflix
  • Μιας και δεν έχουμε κάτι σε super hero, θα το πεις ομολογουμένως μεθαδόνη

The Bad

  • Θύμησε μου, γιατί είχαμε την Jones μέσα;
  • Ο Iron Fist ΠΑΛΙ τρώει ξύλο αβίαστα!
  • Αργή αρχή και απότομο speed-άρισμα μετά
  • Ίσως να θέλαμε λίγο πιο περίπλοκο main plot
6.5

Related Posts

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr