Busted.gr

 «Ωμό» και στιβαρό, το Tekken 7 δίνει τέλος στην βεντέτα των Mishima, φέρνοντας την σειρά στις νέες κονσόλες με χάρη και αυτοπεποίθηση, αλλά και κάτι να λείπει.


Θυμάμαι τον εαυτό μου, παιδάκι ακόμα, να προσπαθεί να παίξει Tekken 3. Δεν ήταν τόσο δύσκολο στο να το μάθεις, όμως για να πάρεις τα περισσότερα από αυτό, έπρεπε πραγματικά να αφιερωθείς τόσο στον χαρακτήρα σου, όσο και στους υπόλοιπους, μιας και θα τους έβρισκες αντιμέτωπους. Από τότε, δοκίμασα αμέτρητα fighting παιχνίδια, όμως κανένα δεν μου έδωσε το «καλωσόρισμα» του Tekken. Το γεγονός ότι ο καθένας έχει την επιλογή να παραμείνει στα απλά ή να εξασκηθεί σε σημείο αυτοματοποίησης, είναι επιβεβαίωση του διαχρονικού συστήματος μάχης στο οποίο βασίζεται το Tekken.

Η ευκολία του ερχόταν από τον χειρισμό: τέσσερα κύρια πλήκτρα, ένα για κάθε χέρι κι ένα για κάθε πόδι, και φυσικά, το D-Pad για κατεύθυνση.  Αυτή η απλότητα, μεταφέρεται και στο Tekken 7, δίνοντάς μας ένα απολαυστικό, «βαρύ» fighting game που στέκεται επάξια δίπλα στα καλύτερα της γενιάς.

Μπορείς να παίζεις σαν να βρίσκεσαι σε 2 διαστάσεις, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για 3D fighter, και να αποδώσεις καλά. Μπορεί ποτέ να μην μάθεις τι είναι το juggling, αλλά να μην νιώθεις αποτυχημένος σε κάθε γύρο καθώς βάζεις… «ξύλο» και στις τσέπες.

Η χαρά που πήρα όταν, παίζοντας ως King, μου  «έβγαιναν» combos από παλιότερους τίτλους και παλιότερες εμφανίσεις του χαρακτήρα, δεν περιγράφεται.  Με λίγα λόγια, η γνώση που απέσπασα από τα παλιότερα παιχνίδια, με βοήθησε να ενσωματωθώ γρηγορότερα στο Tekken 7, παρότι το Tekken 6 βρέθηκε στις κονσόλες μας πριν 5 χρόνια. Ήταν η επιβεβαίωση πως η εξάσκηση κάνει τον καλό μαχητή, και ήμουν έτοιμος να ανακαλύψω ξανά το Tekken.

Οι βασικές του φιλοσοφίες και μηχανισμοί παραμένουν απλοί: οι χαρακτήρες κινούνται σε 3 διαστάσεις, με βασικό σκοπό να σπάσουν την άμυνα του εχθρού με κλωτσιές/μπουνιές σε 3 ύψη, και λαβές. Μέσα σε όλα, μπορείς να υπολογίζεις και παράγοντες όπως τοίχοι στους οποίους πετάς τους εχθρούς σου για έξτρα ζημιά (ή τους χρησιμοποιείς ως «πάτημα» για την αρχή ή συνέχιση ενός combo), όπως και επιθέσεις που κρατούν τον εχθρό στον αέρα για combos (juggling), και τα νέα screws: επιθέσεις που κάνεις σε εναέριους εχθρούς για να τους «βιδώσεις» στο πάτωμα, κερδίζοντας τον χρόνο αυτό για να συνεχίσεις ή να ξεκινήσεις ένα combo.

Ανέκαθεν, το juggling ήταν ύψιστης σημασίας στο Tekken, παρότι εξαιρετικά δύσκολο να διατηρηθεί και να συμβαίνει σε σταθερή βάση — καταστροφικό όμως, όταν συνέβαινε, καθώς στην καλύτερη  σε διέκοπτε, ή στην χειρότερη, έλεγες αντίο σε μεγάλο μέρος του HP σου. Προς (ευχάριστη) έκπληξή μου, πλέον τα μεγάλα juggling combos φθίνουν σε δύναμη όσο μεγαλώνουν σε διάρκεια/hits, όμως αντίστοιχα μείωσε και την ταχύτητα του sidestepping, κάνοντας δυσκολότερη την αποφυγή επιθέσεων περνώντας γρήγορα σε πλαϊνή μεριά.

Επομένως, η σοφότερη (κατ’ εμέ) στρατηγική πλέον απαιτεί γρήγορες, μικρές σε σκέλος επιθέσεις που «τιμωρούν»  λάθη του αντιπάλου σου, κάτι που πηγάζει, ξανά, από την έμφαση στην απλότητα που χαρακτηρίζει τα γενικά συστήματα  του gameplay. Μπορείς, βέβαια, να εκμεταλλευτείς του damage boost από το χτύπημα σε τοίχο, και ό,τι χάσεις σε ζημιά από ένα μακρύ combo, να το κερδίσεις οδηγώντας τον αντίπαλό σου προς τον τοίχο. Τέτοια γεγονότα σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνουν από υπολογισμούς, κι αυτό είναι που κάνει  την γρήγορη σκέψη και κρίση καλύτερη από κάθε δυνατή μπουνιά ή κλωτσιά: το γεγονός ότι είναι τόσο παιχνίδι μυαλού, όσο και ξύλου.

Ένα εντελώς νέο κομμάτι του είναι ίσως η πιο τρανή απόδειξη της προσβασιμότητας που χαρακτηρίζει το παιχνίδι: τα Rage Arts. Όταν η μπάρα HP σου οδεύει προς τα τελευταία ψηφία, ενεργοποιείται η κατάσταση Rage στον χαρακτήρα σου, κατά την οποία αποκτάς δυνατότερες επιθέσεις όπως και την δυνατότητα να εκτελέσεις μια special, δυνατή, κινηματογραφική επίθεση ως τελευταία ευκαιρία να ισορροπήσεις λίγο το ζύγι του αγώνα, ή να τον λήξεις. Δεν λειτουργεί πολύ διαφορετικά από ότι οι εκάστοτε Ultra/Super επιθέσεις των Street Fighter, Mortal Kombat και Injustice, πέραν του γεγονότος ότι απαιτεί χαμηλό HP. Βέβαια, πέραν του προφανούς ορίου χρήσης σε κρίσιμες καταστάσεις, δεν είναι μια κίνηση που χαλάει την ισορροπία του παιχνιδιού, καθώς είναι, ουσιαστικά, άλλη μια κίνηση στο moveset του χαρακτήρα — αν μάθεις να ξεχωρίζεις τις κινήσεις του καθενός, θα μάθεις και να αποφεύγεις ή να αμύνεσαι στα Rage Arts, με την δυνατότητα να ανταποδώσεις το χτύπημα με μια τελειωτική επίθεση.

Το θέμα είναι: πως τα μαθαίνεις όλα αυτά; Για εμένα, ανέκαθεν, ο καλύτερος τρόπος να μάθω τον χαρακτήρα μου και τα συστήματα, ήταν μέσω του Arcade Mode ή του Story Mode, για να έχω πραγματικούς αντίπαλους και πραγματικές συνθήκες, αντί για ένα απλό Practice. Όλα τα παραπάνω, και κάποια επιπλέον, υπάρχουν στο Tekken 7, όμως υπάρχει ένα «αλλά» σε κάθε περίπτωση.

Για παράδειγμα, το Arcade όντως βρίσκεται εκεί εξ αρχής, αλλά αποτελείται από μόλις 5 γύρους (μαζί με το τελικό boss), ενώ το στάνταρ είναι οι 8-10 γύροι, αναλόγως τον τίτλο — παλιότερα Tekken έφταναν και τους 10 γύρους. Οι 5 είναι πολύ σύντομοι, ανεξαρτήτως δυσκολίας, κάτι που προσωπικά δεν μου άρεσε όμως σίγουρα θα εκτιμηθεί από όσους δεν θέλουν να «μακρηγορούν». Το νέο Treasure Battle είναι ένα επίσης single player mode στο οποίο, όπως μαρτυρά ο τίτλος, παλεύεις για θησαυρούς. Πιο συγκεκριμένα, δίνεις ατέλειωτες μάχες στην σειρά και όσο νικάς, κερδίζεις treasure chests, τα οποία σου δίνουν αντικείμενα για τον χαρακτήρα σου — μαλλιά, ρούχα, αξεσουάρ, χρωματιστές αύρες και ένα σωρό άλλα. Θα το χαρακτήριζα κάπως ανούσιο σε περίπτωση που δεν ασχολείσαι καθόλου με την εμφάνιση του χαρακτήρα σου, όμως θα δώσω συγχαρητήρια για το γεγονός ότι τα treasure chests δεν αγοράζονται με πραγματικά χρήματα. Εδώ φτάσαμε, εν έτη 2017, να σημειώνεται αυτό ως κάτι θετικό!

Τελευταίο άφησα το κυριότερο: Story Mode. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως το Tekken είχε πάντοτε πλούσια ιστορία και φανταστικούς χαρακτήρες, για τα δεδομένα του είδους. Όταν, μικρός, συνειδητοποίησα ότι η οικογένεια Mishima αποτελείται από ημίτρελους φονιάδες, αισθανόμουν ότι τους αξίζει κάθε κλωτσιά όταν τους είχα αντίπαλους, ενώ όταν ενέδωσα στην… σκοτεινή πλευρά, ήταν απόλαυση να έχω τέτοια δύναμη στην κατοχή μου, παράλληλα αναλογιζόμενος αν ήμουν με τους καλούς, ή με τους κακούς.

Με λύπη μου λοιπόν, θα πω πως το Story δεν είναι αυτό που περίμενα, όχι μόνο από άποψη σεναρίου, αλλά και στο κομμάτι του ουσιαστικού παιχνιδιού. Αφηγητής της ιστορίας είναι ένας δημοσιογράφος που έχασε γυναίκα, κόρη και περιουσία σε μια από τις επιθέσεις των δύο υπερδυνάμεων, Zaibatsu Mishima και G Corp, στην μικρή πόλη του. Αποφασισμένος να βρει και να αποκαλύψει στον κόσμο την πολύπλοκη ιστορία των Mishima και των Kazama, ταξιδεύει από άκρη σε άκρη, συναντώντας χαρακτήρες του καστ, που προσφέρουν τα πράγματα από την δική τους οπτική και παράλληλα πηγαίνουν εμπρός την ιστορία — τις περισσότερες φορές, αυτοί είναι οι μαχητές που χειρίζεσαι στις μάχες του Story, καθώς ο δημοσιογράφος δεν πολεμά.

Για τους αμύητους, τα πρώτα λεπτά και οι πρώτες μάχες είναι μια γρήγορη ματιά στα όσα σημαντικά έγιναν στους προηγούμενους 6 τίτλους της σειράς, ξεκινώντας από τον πιτσιρικά Kazuya που ρίχτηκε στην βουνοπλαγιά από τον πατέρα του, Heihachi, έως την χαρακτηριστική σκηνή του Tekken 3 όπου ο Kazuya εγκαταλείπει τον Heihachi μέσα στην οικεία των Mishima, για να κατασπαραχθεί από τα ανδροειδή Jack. Από εκεί κι έπειτα, ασχολείται κυρίως με τα τρέχοντα ζητήματα της πλοκής, και για να κρατήσω spoiler-free το κείμενο, δεν θα επεκταθώ στο πώς προχωρούν ακριβώς — παρά μόνο θα πω ότι οι συγκρούσεις μεταξύ Kazuya και Heihachi, το ζουμί της ιστορίας, δεν με ξετρέλανε.

Παραδόξως, η ιστορία κινήθηκε σε καλά επίπεδα, δεδομένου του είδους, και παρά την δυσκολία του να κρατήσεις συμπαγή την ουσία όταν επί 7 παιχνίδια προσθέτεις κι αφαιρείς χαρακτήρες με δικές τους ιστορίες, καταφέρνει να μην σε μπερδεύει ανεπανόρθωτα, και μάλιστα να γίνεται αρκετά κατανοητή. Το μεγάλο παράδοξο, είναι πως απογοητεύτηκα πλήρως από τις μάχες.

Όταν το highlight της ιστορίας είναι η αναμέτρηση Akuma (από Street Fighter) και Heihachi, σε επίπεδο gameplay αλλά και ιστορίας, τότε ξέρεις πως κάτι πήγε στραβά. Η μεγαλοσύνη που επιφέρουν τέτοια ονόματα, θρύλοι όχι μόνο στον κόσμο του Tekken αλλά και στο gaming, δεν φάνηκε πουθενά, καθώς οι περισσότερες μάχες ήταν βαρετές, και κινούνταν μεταξύ εξαιρετικά λίγων γύρων/αναμετρήσεων προτού ξαναδώ cutscene, ή εξαιρετικά πολλών αναμετρήσεων ταυτόχρονα με ντουζίνες εχθρών (όπως Jack ή στρατιωτών Zaibatsu Mishima) που ούτε έφερναν κάτι νέο στην εξίσωση, ούτε με διασκέδαζαν, ούτε ανέβαζαν τον πήχη της δυσκολίας για να δοκιμάσω νέα πράγματα.

Μια άλλη αχρείαστη επιλογή, ήταν να προστεθούν “easy power moves” στις δύο πρώτες, μικρές δυσκολίες του Story, οι οποίες επιτρέπουν να εκτελείς power moves με 2 πλήκτρα αντί  για μακροσκελείς συνδυασμούς,  και έκαναν τις μάχες πάρα πολύ εύκολες. Είναι το ζητούμενο, μεν, στην χαμηλότερη δυσκολία, αλλά στην μεσαία, ήταν αχρείαστο — η βαρεμάρα που μου προκαλούσαν οι μάχες, με ωθούσαν να χρησιμοποιώ αυτές τις κινήσεις για να τελειώνω και να πάω παρακάτω. Και το τελευταίο στραβοπάτημα κατ’ εμέ, είναι το χάσμα που υπάρχει μεταξύ της δεύτερης και τρίτης δυσκολίας, που δεν συγχωρεί και δεν αφήνει περιθώρια εκμάθησης των κινήσεών σου. Το όλο συναίσθημα που εξέλαβα από το Story, ήταν ότι κινείται σε δύο ταχύτητες: εγκεφαλικά νεκρό, ή  «χειριστήριο στον τοίχο».

Η «παρτίδα» για εμένα, σώθηκε με τις online δυνατότητες του τίτλου, που περιλαμβάνει ranked και casual matches, παραδοσιακά, αλλά και ολοκαίνουρια τουρνούα παικτών. Έως 8 παίκτες λαμβάνουν μέρος σε ένα τουρνουά, με τον νικητή να αποσπά τεράστια χρηματικά (in-game) ποσά για να αγοράσει αντικείμενα για τον χαρακτήρα του, και treasure chests, που λειτουργούν ακριβώς όπως και του Treasure Battle. Τα μενού είναι καθαρά, εύχρηστα και ταχύτατα, κάνοντας την συνολική εμπειρία πολύ «χαλαρή», μακριά από «σπασμένα» matchmaking συστήματα και αιώνιες αναζητήσεις αντιπάλων — με λίγα λόγια, αν δεν είστε τύποι του online στα fighting παιχνίδια σας, ίσως ήρθε η ώρα να μπείτε στον χορό.

Εκεί που δεν μπορώ να πω κάτι αρνητικό, είναι η Gallery, που περιλαμβάνει οτιδήποτε από σκίτσα έως intro/ending movies των παλιών τίτλων, κάνοντας τό παιχνίδι να φαντάζει μια «γιορτή» του Tekken, που ολοκληρώνει έναν πάρα πολύ σημαντικό κύκλο της ζωής του: το τέλος της βεντέτας των Mishima.

Στα εξίσου θετικά και καλοδεχούμενα, είναι η χρήση της Unreal Engine 4 για τα γραφικά του παιχνιδιού, για πρώτη φορά, με εκπληκτικά αποτελέσματα. Παρότι στις κονσόλες δεν αγγίζει τα 1080p, η ποιότητα είναι εντυπωσιακή και δεν απογοητεύει στο ελάχιστο — κάτι που εκτίμησα ακόμη περισσότερο όταν συνειδητοποίησα πως αποδίδει σε 60fps, κμε ομαλότητα που θα ζήλευαν πολλοί τίτλοι. Τα οπτικά εφέ που χαρακτηρίζουν την σειρά είναι εντυπωσιακότερα από ποτέ, και σε συνδυασμό με τα ηχητικά εφέ, προσφέρουν απολαυστικά αποτελέσματα σε κάθε μάχη, ακόμη και με τους λιγότερο φαντεζί χαρακτήρες. Σε συνδυασμό με τα δραματικά κινηματογραφικά πλάνα που χρησιμοποιούνται στα replay, και φυσικά, στα Rage Arts, το Tekken 7 καταφέρνει να είναι αυτό το σπάνιο fighting παιχνίδι που απολαμβάνεις να παίζεις τόσο όσο και να βλέπεις, δίχως να μπερδεύεσαι από τα όσα γίνονται ταυτόχρονα στην οθόνη.

Με ανάμεικτα συναισθήματα λοιπόν, θα πω πως το Tekken 7 έχει όλα όσα ζητάω από ένα fighting παιχνίδι: μεγάλο Story Mode, Arcade, online modes και πολλά πραγματάκια να ξεκλειδώσω, είτε το λες Gallery, είτε character customization.

Το εκπληκτικό (αρνητικά) και δυσάρεστο, είναι πως σε όσα κάνει, υπάρχουν κάποιες σχεδιαστικές επιλογές που χαλούν την ποιότητα: το Story είναι πιο ικανοποιητικό σε επίπεδο σεναρίου από ότι gameplay, το Arcade είναι καλοδεχούμενο αλλά μικρό, το Treasure Battle δεν προσφέρει κάτι επιπλέον (όπως αποκλειστικά αντικείμενα) για να σε κρατήσει (αντί να μαζεύεις χρήματα από άλλες οδούς). Παρόλα αυτά, οι μηχανισμοί μάχης του είναι στην κορυφή του είδους, και αν απλώς σου αρέσει να πολεμάς και να εξασκείσαι για να γίνεις ο καλύτερος, μπορείς να το πράξεις είτε μόνος, online και offline, είτε με τον κολλητό σου και ένα ακόμη χειριστήριο. Προσφέρει, δηλαδή, το πλήρες πακέτο, όμως καταφέρνει να σου δημιουργεί ένα «κενό». Και η ιστορία των Mishima τελειώνει όχι με ένα δυνατό μπαμ, αλλά με έναν ψίθυρο.

7.8 ΑΞΙΟΛΟΓΟ

The Good

  • Άψογοι μηχανισμοί μάχης, άψογα γραφικά και απόδοση
  • Εύκολο να το μάθεις, δύσκολο να γίνεις «βασιλιάς»
  • Παρέχει όλα όσα χρειάζεται ένας offline κι ένας online παίκτης

The Bad

  • Σε όλα τα modes λείπει «κάτι», είτε κίνητρο, είτε ενθουσιασμός
  • Το πολυδιαφημισμένο φινάλε των Mishima δεν ικανοποιεί
7.8 ΤΕΛΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

Related Posts

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr