Busted.gr

Συμβιώνοντας ένα χρόνο με το PlayStation VR – Ανασκόπηση ενός κατόχου

Συμβιώνοντας ένα χρόνο με το PlayStation VR – Ανασκόπηση ενός κατόχου

Μέσα Ιουλίου κλείνω ένα χρόνο συμβίωσης με το PlayStation VR. Γράφω συμβίωση γιατί σίγουρα σπατάλησα πιθανότατα πιο πολλές ώρες στο Headset παρά στη 55″ 4K τηλεόραση μου παίζοντας τα AAΑ παιχνίδια που παίζουμε και αγαπάμε όλοι. Η αλήθεια είναι πως το Headset της Sοny το αγόρασα τυφλά και με ρίσκο καθώς το μόνο που ήξερα πέρυσι τον Ιούλιο σχετικά με το PlayStation VR ήταν μόνο η παρουσίαση στα Golden Hall της Αθήνας που προωθούσε η Sony κάποιους μήνες νωρίτερα. Η συγκεκριμένη παρουσίαση με είχε ενθουσιάσει όπως και γενικά όλο το κόσμο που ήταν εκεί. Αλλά κάτι έλειπε.

Οι σκέψεις ήταν οι ίδιες που έχουν σχεδόν όλοι οι δύσπιστοι:

– ωραίο είναι και χάνεσαι αλλά μία τα γραφικά που πέφτουν και μία τι παιχνίδια θα παίζω;
– θα παρατήσω τα AAA που βγαίνουν;
– πως θα μοιράσω το χρόνο μου; θα δίνω και έξτρα λεφτά; μα δε κοστίζει αρκετά;
– έχει μόνο tech Demos αντί για παιχνίδια
– μήπως να περιμένω; είναι νωρίς ακόμα για VR
– το VR προκαλεί πονοκεφάλους διαβάζω. Λες να έχω πρόβλημα;
– έλα μωρέ, είναι gimmick, θα αποτύχει! H Sοny δε θα το υποστηρίξει!


Robinson: The Journey


Οι επιφυλάξεις αυτές είναι απολύτως λογικές: Δίνουμε χρήματα, πολλά η λίγα δεν έχει σημασία, και ξοδεύουμε χρόνο από τη ζωή μας. Γιατί να σπαταλάμε και το χρόνο μας αλλά και τα χρήματά μας σε κάτι έξτρα που ίσως να μη μας αρέσει και να μας απογοητεύσει;

Ο λόγος που αποφάσισα για να δώσω τότε τα 450 ευρώ (τώρα είναι κατά πολύ πιο φθηνό στη μισή τιμή!) ήταν πιο πολύ τυχοδιωκτικός. Θα αγόραζα ένα PlayStation VR στην τύχη με μόνο κριτήριο την ανάμνηση ότι η αίσθηση μου άρεσε πολύ. Ήθελα πέρυσι τον Ιούλιο να χαλάσω χρήματα κάπου (shopping therapy) και ήξερα ότι θα είχα 3-4 καλά παιχνίδια να παίξω τουλάχιστον. Το Skyrim μπορεί να μη μου άρεσε σαν παιχνίδι καθόλου (θα άλλαζε αυτό σύντομα) αλλά η VR κυκλοφορία του μου έδωσε μία μικρή ώθηση. Το Resident Evil 7 ακουγόταν εφιαλτικό σε VR. Στο κάτω κάτω το Headset θα το πουλούσα αργότερα αν δεν ήμουν ικανοποιημένος ( Spoiler: που να  ήξερα!).

Μία επίμονη περιήγηση μου, για ημέρες στο Reddit πριν βάλω το χέρι στη τσέπη, στο section reddit.com/r/PSVR/ με αναζήτηση “αν αξίζει τελικά να αγοράσω το PlayStation VR” με έκανε να ανακαλύψω το πόσο πολύ ικανοποιημένοι και ενθουσιώδης ήταν όλοι (η συντριπτική πλειοψηφία τουλάχιστον που επισκέπτονται) με την αγορά τους. Συζητούσαν όλοι για άλλα παιχνίδια , ανυπομονούσαν για τα επόμενα, για τις ανακοινώσεις έκπληξη. Μάλιστα τα παιχνίδια ήταν τελείως άγνωστα σε μένα, έναν gamer της τηλεόρασης! Άλλος κόσμος τελείως! Στις πολλές ερωτήσεις τύπου “αν αξίζει η αγορά του” η απάντηση ήταν πάντα ενθαρρυντική “Do it! Υou won’t regret it! “Welcome to the family! (Resident Evil tagline που λέγεται σε κάθε νέο μέλος – κάτοχο ακόμα και σήμερα)”. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ πάρα πολλά subreddit είναι τοξικά το r/PSVR παραμένει ακόμα και σήμερα θετικό.

Τελικά αγόρασα το Headset της Sony τέλος Ιουλίου περίπου, πάνω που τελείωνα το πολύμηνο Mass Effect Andromeda, ένα παιχνίδι που διασκέδασα και ακόμα διασκεδάζω πολύ αλλά άλλη ιστορία αυτή. Ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος αρκετά τότε: Θα ήμουν μέσα στο κόσμο των Video games κυριολεκτικά απομονωμένος (Ισχύει 100%). Ήδη από την μίνι ερευνά μου στο Reddit ήξερα το Motion sickness – τη ζαλάδα που πιάνει τους νέους και που άμα επιμείνουν διαρκεί μέρες. Γιαυτό το λόγο έπραξα αυτό που συστήνω πλέον σε όσους θέλουν να αποκτήσουν το PlayStation VR η οποιοδήποτε Headset. Πρώτα παίζουμε τα Demo που είναι πολλά να δούμε τι μας αρέσει και να συνηθίσουμε σιγά σιγά τα VR περιβάλλοντα και μετά λιγότερο στατικά παιχνίδια και μετά εισχωρούμε στα Resident Evil 7, Farpoint, Doom , Skyrim κτλ.

Το πρώτο μου πλήρες παιχνίδι που έπαιξα ήταν το Βound το οποίο μάλιστα παίζεται και σε τηλεόραση αλλά και σε VR. Η διαφορά δραματική υπέρ του PlayStation VR και είναι ένα κατάλληλο παιχνίδι για άμεση σύγκριση των 2 αυτών μέσων. Βλέπετε, τα γραφικά του δεν ήταν φωτορεαλιστικά / ρεαλιστικά και έτσι δεν έπεφτε η ποιότητα τους αλλά ανέβαινε το immersion κατακόρυφα. Βέβαια με το Bound απέκτησα μία φοβία που θα μου έφευγε σύντομα μετά: Motion Sickness. Mε την κάμερα από πίσω να ακολουθεί όπως στα κλασσικά flat παιχνίδια ένιωθα ένα σφίξιμο και μία ζαλάδα σε πολύ μικρό χρόνο. Ευτυχώς υπήρχε η επιλογή για στατική κάμερα σε στυλ God Of War αλλά προβληματίστηκα αρκετά μήπως και δε το ξεπεράσω ποτέ (Spoiler: αδίκως ανησυχούσα.).

Στο Statik πραγματικά ως Puzzle παιχνίδι δε πίστευα ποτέ ότι θα με κάνει να θέλω να κάτσω να σκεφτώ τις σπαζοκεφαλιές του αυτό το είδος. Βέβαια αυτό έχει να κάνει και με το πόσο καλό είναι το Statik αλλά και με το ότι η χρήση του VR το απογείωνε σε Immersion. Το τρίτο και τέταρτο παιχνίδι που έπαιξα ήταν το Until Dawn: Rush of Blood και Here They Lie: Launch τίτλοι που κρατάνε πολύ καλά ακόμα και σήμερα. To Until Dawn είναι ότι πρέπει για αρχάριους με τη κατάλληλη δόση αδρεναλίνης αφού είμαστε σε “τρενάκι” Luna Park σε ένα κυριολεκτικό On rails Horror Shooter.

Με το Here They Lie ως ένα Horror Walking Simulator έβλεπα σιγά το Motion Sickness μου να μειώνεται αλλά έπαιρνα τακτικά διαλείμματα τουλάχιστον στην αρχή ανά 15-20 λεπτά. Ακούγεται αγγαρεία αλλά είχε τόσο έντονες σκηνές και τόσο σουρεαλιστικά μεγαλοπρεπή τοπία που ήtαν αδύνατο να μη χαζέψεις ειδικά άμα είσαι νέος στο VR.  Δε θα αναφερθώ καν στο πόσο πιο τρομακτικό είναι ένα Horror παιχνίδι σε Virtual Reality.

Εδώ να αναφέρω ότι οι πρώτες μου δεκάδες ώρες στο Headset ήταν συναρπαστικές.  Ανυπομονούσα να δω το οποιοδήποτε demo και οποιαδήποτε παιχνίδι πως θα ήταν μέσα στο Headset. Κάθε μία κυκλοφορία και κάθε νέο παιχνίδι με ενδιέφερε (ακόμα ισχύει αυτό) ακόμα και ήταν σε πρώιμο στάδιο. Αρκεί που θα έβγαινε!

Η ζημιά είχε γίνει: για τους επόμενους μήνες κοίταζα με περιφρόνηση τα παιχνίδια στην τηλεόραση. Δε με ενδιέφεραν πια πολύ τα καλογυαλισμένα AAA παιχνίδια. Μου φαινόντουσαν παιχνίδια και ας είχαν ανώτερα γραφικά ενώ το PlayStation VR κάτι πιο niche, πιο προσωπικό, πιο ρεαλιστικό.

Άλλο να βλέπεις ένα ωραίο πίνακα του μουσείου του Λούβρου σε 4K ανάλυση στο Ίντερνετ και άλλο να βρίσκεσαι εκεί οπτικά με λίγο μυωπία χωρίς γυαλιά. Η απευθείας μεταφορά από το Headset στη τηλεόραση έκανε τις 55 ίντσες να δείχνουν μικρές και άψυχες (ακόμα το προκαλεί). Για τους πολλούς επόμενους μήνες το PS4 μου ήταν ξεκάθαρα ένα VR machine. Αυτή η πάθηση βέβαια δεν ήταν μόνο δική μου, στο Reddit πολλοί είχαν την ίδια και ακόμα την έχουν. Δεν είναι τυχαίο πού απέκτησα σε ένα χρόνο 45 παιχνίδια PlayStation VR με κάποια ελαφριά επιλεκτικότητα μάλιστα.

Με το Farpoint και το Aim controller και το Solus Project καθιερώθηκε στο νου μου ότι το VR μόνο να ενδυναμώσει μπορεί ένα παιχνίδι ειδικά αν είναι πρώτου προσώπου. Με αυτά τα παιχνίδια είχα ανοσία πλέον στο Motion Sickness. Και τα 2 παιχνίδια αυτά είναι απλά στη φύση τους και στο Gameplay τους και στην Flat έκδοση τους θα αντιμετωπίζονταν ως μέτρια (βασικά μόνο το Solus Project έχει Flat έκδοση) αλλά κερδίζουν πολύ στην αίσθηση και στο ρεαλισμό που ποντάρουν σε VR.

Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι ένα βαρύ παιχνίδι σε Gameplay τύπου Destiny δε θα λειτουργούσε καλά σε VR αλλά αυτό δεν είναι κακό. Το ότι στο VR δε θα μπορούσαμε με ευκολία να εκτελούσαμε μανούβρες εναέριες ενώ πυροβολούμε και ρίχνουμε μαγικές χειροβομβίδες είναι μόνο και μόνο γιατί στην τηλεόραση ξέρουμε ότι είναι εύκολο και ψεύτικο, δηλαδή παιχνίδι. Είναι ρουτίνα και δεδομένο οι μεγάλες εκρήξεις, τα άλματα και ο πανικός!  Όταν όμως η προοπτική μεταφέρεται στο μεγαλύτερο μέρος του οπτικού σου πεδίου και είναι και 3D τότε αυτόματα αυτές οι παραπάνω κινήσεις είναι αδύνατο να εκτελεστούν με την άνεση μας και αυτό είναι απολύτως OK.

Όταν παίζεις σε VR μεγεθύνεται η αίσθηση ότι φέρνω το όπλο, σημαδεύω και πατάω τη σκανδάλη, δεν είναι απλά τόσο τυπική διαδικασία όσο στα Flat παιχνίδια της τηλεοράσεως. H πράξη του να παίρνεις απλό Cover και να ξεμυτίζεις εμπλέκει το σώμα σου και όχι απλά την άνεση σου με το Dualshock σε ένα πλήκτρο. Είναι διαφορετική αίσθηση και ενώ πάλι είναι μηχανική την νιώθεις παραπάνω.

Με το Solus Project πέρασα υπέροχα και περιπετειώδες εκείνα τα βράδια (40+ ώρες παιχνίδι), βρισκόμουν σε ένα ταξίδι επιβίωσης σε ένα ξένο πλανήτη και ανακάλυπτα εξωγήινα τοπία και κτίσματα.  Oι καιρικές συνθήκες και η βροχή σίγουρα προκαλούν αίσθηση και δεν είναι απλά μία βροχή, πόσο μάλλον και γιατί στο παιχνίδι παθαίνεις υποθερμία και πρέπει αν ψάξεις στέγη και ζέστη. Εξαιρετικό παιχνίδι προσωπικά που όμοιο του δεν είχα βιώσει και όλα χάρις στο PlayStation VR. Η εναλλαγή στην τηλεόραση στο συγκεκριμένο σου αφαιρεί όλο το ρεαλισμό. Για παράδειγμα στη τηλεόραση η βροχή γίνεται απλά ένα όμορφο εφέ πλέον και δε νιώθεις την ίδια απειλή της υποθερμίας με το όταν κοιτάζεις πάνω σου στο VR.


The Solus Project


Και φυσικά κάποια στιγμή ήρθε το Skyrim VR. Το οποίο Skyrim είχα αποφύγει την προηγούμενη γενιά αφού άνηκα στο γκρουπ: “‘έλα μωρέ με το Skyrim, σιγά πια, μας ζάλισαν“. Σνομπ δηλαδή. Και δε θα μπορούσα να ήμουν πιο λάθος! Και ευτυχώς που ήμουν σνομπ! Γιατί ήταν το καλύτερο gaming λάθος μου που το αγνόησα και το έπαιξα πρώτη φορά στο PlayStation VR. Σε άμεση σύγκριση με φίλο έπαιζε την Flat έκδοση την ίδια περίοδο με εμένα, ενώ σίγουρα τα γραφικά πήγαιναν πίσω όλα τα άλλα ήταν μπροστά. Ο φίλος μου έβλεπε βροχές, χιόνια, ομίχλες, νερά, δράκους, tamrielιανά κτίσματα και εγώ τα ένιωθα. O φίλος μου πάταγε απλώς κουμπιά και εγώ σημάδευα με τα μάτια μου η μπλόκαρα χτυπήματα με την ασπίδα η πάλευα με το σπαθί/σπαθιά ρεαλιστικά. Ομολογώ ότι είναι από τα λίγα παιχνίδια που έχω παίξει ποτέ που λόγω αίσθησης με έκαναν να ανατριχιάζω πολλές φορές. Η αίσθηση στις χιονισμένες θάλασσες της Skyrim με τα χιόνια να λυσσομανάνε, τα δάση που χάνεσαι και φυσικά η υπέροχη μουσική που τη χαμηλώνεις διότι τα ηχητικά εφέ της φύσης γύρω σου σε δραπετεύουν πάντα όσες ώρες και αν περάσουν. Και το καλύτερο; Βγήκε Update που βελτίωσε τα γραφικά, τα εφέ, νερά, ομίχλη, χιόνια, φωτισμούς, μαγείες. Καθαρό δεκάρι και System Seller (αν δέχεστε ότι υπάρχει) με μόνο μείον τον στερεοφωνικό ήχο πλέον. Δε γίνεται όμως να έχεις παράπονο απλά. Για τους επόμενους 2 3 μήνες το VR machine μου ήταν ξεκάθαρα ένα Skyrim machine. Πολλοί κοροϊδεύουν το Skyrim και ειδικά το VR αλλά δε ξέρουν μέχρι να κάτσουν μόνοι να αφιερώσουν δύο ώρες. Δεν υπάρχει γυρισμός μετά.


Skyrim VR


Επιτρέψτε μου εδώ να δηλώσω ευθαρσώς και με ειλικρίνεια ότι δεν έχετε βιώσει το φόβο του αγνώστου σε παιχνίδι αν δεν έχετε παίξει ένα Horror σε VR μόνος χωρίς παρέα με τα ακουστικά σας. Είχα στην κατοχή μου το Resident Evil 7 από το καλοκαίρι και είχα προσπαθήσει αν το ξεκινήσω. Ε λοιπόν το ότι στα 36 μου πέρυσι το καλοκαίρι και για 7 μήνες έμεινα έξω ακριβώς από τη βίλα με τον Ethan και δε μπορούσα να μπω μέσα γιατί δε το τράβαγε η καρδιά μου λέει πολλά. Και δεν είμαι τύπος που φοβάται η δεν παίζει Horror παιχνίδια. Τα κυνηγάω τα καλά Horror και ειδικά στο VR που ακόμα και ο παραμικρός ήχος  σου σηκώνει την τρίχα. Όταν δε με το καλό έπαιξα το Resident Evil 7 μήνες αργότερα που βρήκα το θάρρος και είχε μειωθεί το Backlog μου, ήταν από τις πιο συναρπαστικές gaming εμπειρίες ώρες ώρες. Η επιβίωση και ο τρόμος ήταν γύρω μου και όχι απλά σε ένα άψυχο,να με συγχωρείτε πάλι, γυαλί. Η μετάβαση από το VR στην Flat έκδοση που δοκίμασα ο ίδιος μετέτρεπε το εφιαλτικό υπόγειο με την αναθεματισμένη γριά σε θέρετρο αναψυχής. Φυσικά και δεν αξίζει να παίξεις το Resident Evil 7 σε τηλεόραση αν έχεις την VR επιλογή και ας ανεβαίνουν τα γραφικά κατακόρυφα, χωρίς βέβαια να μειώνω την Flat έκδοση, απλά τονίζω τη μεγέθυνση του τρόμου.


Resident Evil  7


Υπήρξαν αρκετά παιχνίδια μετά το Skyrim κι το Resident Evil που ενώ δεν ήταν AAA σαν αυτά (ελάχιστα AAA έχει εξάλλου) κατάφερναν και συγκρατούσαν τον ενθουσιασμό μου υψηλά. Μπορεί το Inpatient και το Bravo Team να μην ήταν αντάξια του Hype τους αλλά το Moss σίγουρα ήταν! Το συμπαθέστατο ποντικάκι που ακούει το όνομα Quill απέσπασε παντού πολύ καλές κριτικές. Ένα απλό Platformer με puzzles με στατική κάμερα φαντάζει ντεμοντέ (εκτός μόδας) αλλά υπήρχε κάτι το παραμυθένιο που πάλι μόνο σε VR μπορείς να νιώσεις. Οι πτήσεις με το αεροπλάνο μου στο Ultrawings ξανά μου έδωσαν κάτι νέο που είναι αδύνατο να νιώσεις σε τηλεόραση: την αίσθηση της πτήσης και το στομάχι σου που γυρνάει στο Loop (όχι motion sickness). Με το Doom VFR πήρα μία γεύση πόσο μεγάλο είναι ένα Cacodemon ενώ με το The Assembly μεταφέρθηκα σε μυστικά επιστημονικά εργαστήρια παράνομων πειραμάτων αμφιβόλου ηθικής.

Φυσικά όλο αυτό το καιρό είχαν κυκλοφορήσει αρκετά AAA παιχνίδια σχεδόν όλοι έπαιζαν η περίμεναν να κυκλοφορήσουν (AC Origins, God Of War , Wolfenstein 2 The New Colossus).

Και φυσικά και εγώ ο ίδιος τα έπαιξα στην ώρα τους όλα αυτά αν και άφησα κάποια στο γνωστό σε όλους μας Backlog. Τα απόλαυσα εννοείται μέχρι το τελευταίο λεπτό και σιγά σιγά η τηλεόραση με κέρδιζε ξανά. Ανακάλυψα σιγά σιγά και τα μειονεκτήματα του PlayStation VR η τουλάχιστον έγιναν εμφανή σε μένα: είναι πιο δύσκολο τις ώρες της ημέρας να κλειστείς στο Headset, κάποιες φορές θες απλά να αράξεις στο καναπέ με χαλαρούς ρυθμούς και όχι να παίζεις κοιτάζοντας γύρω σου, θες να παίξεις το AAA blockbuster, βγαίνουν πολλά παιχνίδια που δε θα κάτσω να ασχοληθώ το ίδιο εύκολα αφού ο μήνας του μέλιτος έχει περάσει (πολλά ανούσια για εμένα Wave shooters). Άλλη διαύγεια έχει το Panel μίας καλής τηλεόρασης και άλλη το Panel του Headset.

Αλλά όμως αυτή η αλλαγή προς την τηλεόραση δεν ήταν ζυγαριά με σταθμά ώστε να αφαιρεθεί βάρος από τη μεριά του VR και προστεθεί στη μεριά της τηλεόρασης. Το VR συνυπάρχει πλέον ως μέσο επάξια δίπλα στη τηλεόραση. Ακόμα κοιτάζω εννοείται κάθε μία νέα κυκλοφορία αλλά είμαι λίγο πιο επιλεκτικός σε αυτά που θα επενδύσω το χρόνο μου. Ότι κάνω δηλαδή ακριβώς και με τα Flat παιχνίδια.

Τελειώνοντας την ανασκόπηση μου, τα VR παιχνίδια περνάνε λίγο πολύ στην αφάνεια για τον πιο πολύ κόσμο. Βλέπεις τα γραφικά είναι εντυπωσιακά σε όλα τα Flat παιχνίδια και η παραγωγή είναι πολύ υψηλή, πράγμα λογικό. Όλοι θέλουμε γραφικά και παραγωγή και μεγάλα παιχνίδια! Για αυτό αλλάζουμε κονσόλες, κάρτες γραφικών – ήχου τηλεοράσεις, ηχεία. Αυτό θέλουμε όλοι από τα παιχνίδια μας, να βελτιώνονται. Τα παιχνίδια του VR είναι ακόμα σε άλλο στάδιο μιας και η πλατφόρμα του είναι νέα. Δεν έχουμε ακόμα νέους ΑAA τίτλους και δε θα έχουμε σύντομα και ίσως δε χρειάζεται τόσο να έχουμε. Σιγά σιγά εξελίσσονται όμως. Mε ένα Static, ένα Moss, ένα Solus Project, ένα Mervils, ένα Skyrim, ένα Farpoint, ένα Resident Εvil, ένα Kona VR, ένα Rez Infinite, ένα απλό Operation Warcade, ένα Arizona Sunshine, ένα Assembly, ένα Megaton Rainfall και άλλα πολλά παιχνίδια ένιωσα ότι μόνο κέρδισα παίζοντας τα. Κέρδισα εντυπώσεις και εμπειρία που δε γίνεται να πάρω με τα Flat παιχνίδια. Δε θα είχα αλλιώς πάνω από 45 παιχνίδια σε ένα χρόνο.

Το μέλλον του PlayStation VR φαίνεται αισιόδοξο και αυτό το καλοκαίρι θα έχουμε ένα Downward Spiral, ένα Detached, ένα Persistence καθώς και άλλους αναμενόμενους τίτλους που έρχονται αργότερα μέσα στο 2018. Ανυπομονώ πραγματικά να πάω στο διάστημα στα τρία παιχνίδια που ανέφερα.

Και όπως μου αρέσει να λέω: Aν το VR  έχει μέλλον στις επόμενες κονσόλες τότε όλα καλώς και υπέροχα. Aν το VR  δεν έχει μέλλον στις επόμενες κονσόλες τότε θα έχω στην κατοχή μου ένα κομμάτι ιστορίας που σίγουρα θα εκπλήσσει τον οποιονδήποτε με ευχάριστο τρόπο χρόνια μετά. Worth it!

Εσάς ποια είναι η άποψη σας για το PlayStation VR; Πείτε μας στα σχόλια την άποψη σας. 

Μην ξεχάσετε να μας ακολουθήσετε στα παρακάτω Social Media. Busted είστε!

Θα μπορούσα να πάρω σύνταξη απο το playtime μου. Θα ήθελα. Μέχρι τότε θα παίξω κάτι απο Bioware.

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr