Busted.gr

Μην είναι βόας, μην είναι κροταλίας… Όχι είναι ο θείος Γιώργος που επέστρεψε στα πλατό μετά από το popular demand εμένα και του εαυτού μου. Πιάνω για πολύ κόσμο κυβικά πίστεψε με! Αναγνώστες μου, καταρχάς να σας χαιρετήσω και να ευχηθώ καλή χρονιά, μιας και επισήμως αυτή είναι η πρώτη φορά που τα λέμε για το 2018. Αν και περίεργη χρονιά όπως ξεκίνησε, λίγο πείσμα θέλει και όλα θα γίνουν. Αλλά μη σε χάσω από τώρα με δακρύβρεχτα και σιροπιαστά γλυκά του κουταλιού, ευχήσου μόνος σου για τον εαυτό σου παγκόσμια ειρήνη και λοιπά και πάμε παρακάτω.

Έχοντας περάσει καιρός από τότε που είδα καμιά ταινία που να σε ένοιαζε (μιας και ενδιάμεσα το Bachelor 2 δε νομίζω να ήταν στη σφαίρα της κάπως nerd αισθητικής σας αναγνώστες μου) είπαμε με την κυρά να πάμε να δούμε καμιά ταινία με τα εφεδάκια, τους super heroes και τα όλα της βρε αδερφ@ (άνευ φύλου γιατί είμαστε και politically correct πάνω από όλα, κάτσε κάτσε στο κρατάω για μετά!). Έπεσαν λοιπόν οι τίτλοι σε δημοσιεύσεις και λοιπά πως Πέμπτη έκανε πρεμιέρα η νέα ταινία της Marvel, που δεν ήταν άλλη από το Black Panther ή αλλιώς ο ήδη γνωστός από προηγούμενες ταινίες (καλά μια ήταν, έλεος!)  T’Challa (Chadwick Boseman) (μην προσπαθήσεις να προφέρεις το όνομα του χαρακτήρα χωρίς να έχεις κάνει προπόνηση, εγώ από τις προάλλες και ακόμα δυσκολεύομαι και δε με λες και απαίδευτο στη γλώσσα. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΣΧΟΛΙΟ!) που μας λέει την ιστορία του μετά τα γεγονότα του Civil War (εκεί που φάγανε τον πατέρα του και ντάξει μωρέ λύθηκε το  διπλωματικό επεισόδιο με ρόπαλα και σανίδες). Γενικά θα σου πω από τώρα πως τον χαρακτήρα τον είχα δει ελάχιστα μέχρι τώρα, μιας και σοβαρά με το ευγενές άθλημα του comic reading έχω να ασχοληθώ εδώ και κάτι αιώνες, οπότε η επαφή μου με τον έτσι είναι πενιχρή (πόσο ψαγμένο μωρό είμαι ρε γαμώτο! Κοίτα τι λέξεις σου γράφω).

Ταξίδι λοιπόν στη Μαύρη Ήπειρο (είμαι σίγουρος κάποιος θα βρεθεί να με πει ρατσιστή εδώ) και στην ιστορία ενός από τους πλέον γνωστούς comic (αν και υποτιμημένους στην κινηματογραφική pop culture) χαρακτήρες που έβγαλε ο ντουνιάς. Αλλά σας ακούω αναγνώστες μου να λέτε «χοντρέ τελείωνε έχουμε και δουλειές» και οκ οκ έχετε δίκιο. Πάμε λοιπόν τα πιο καυτά ερωτήματα και από την ήλιο στις Αφρικάνικες Σαβάνες: Ήταν καλή η ταινία; Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα το γενικό πόνημα της Marvel; Έβγαινες ρε παιδί μου από την αίθουσα και σαν άλλη γαζέλα σου ερχόταν να τρέξεις στα ξερά λιβάδια; ΦΩΤΑ, ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΙ…. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΛΙΓΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΣΙΜΠΑ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο T’CHALLA Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ, ΠΕΘΑΝΕ Ο MUFASA ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ!! Εμμονικά μερικά γατιά… Εχμ! Πάμε πάλι. ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ!!! Πάμε να δούμε λίγο το σενάριο λοιπόν, πάντα χωρίς spoilers και λοιπές αναβαθμίσεις αυτοκινήτου (όχι δεν είναι review για κάνα Fast and the Furious).

Εισαγωγή της ταινίας και μας ξεκινάει μια σύντομη αλλά όλως περιέργως περιεκτική ιστορία της χώρας που βασιλεύει ο πρωταγωνιστής που δεν είναι άλλη από τη φανταστική (από όλες τις απόψεις που θα το σκεφτεί κανείς!) Wakanda. Εκεί που λες πριν πολλάααααα χρόνια έπεσε ένα μετεωρίτης που εντελώς τυχαία αποτελούνταν από το μάλλον πιο ανθεκτικό μέταλλο στο γνωστό σύμπαν, γνωστό και ως Vibranium. Με τι είναι φτιαγμένο το μεγάλο ταψί που πετάει ο Captain America; Ε αυτό! Μας γίνεται λοιπόν γνωστό πως εκεί το ανακάλυψαν οι ιθαγενείς της περιοχής κάτι που αποτέλεσε το εφαλτήριο για να προοδεύσουν τεχνολογικά σε τέτοιο βαθμό, που οι Ευρωπαίοι και λοιποί πολιτισμοί θα ένιωθαν απλά λίγοι (άσ’το Νεύτωνα αγόρι μου, καλή η προσπάθεια αλλά δεν…). Επέλεξαν όμως προς τιμήν τους πως ο κόσμος δεν ήταν ακόμα έτοιμος για τέτοια γνώση, οπότε και αποφάσισαν πως η απομόνωση  ήταν μονόδρομος. Τίμιο ομολογουμένως κατά μια έννοια, άσχετα με το γεγονός πως έξω από τα σύνορα τους είχε γίνει το υποκοριστικό διάσημης Μούσας ( της Πόπης ντε!). Μάλιστα το Vibranium συνδέεται και με τις υπερδυνάμεις που έχει ο Black Panther (μιας και οκ ο τύπος στο Civil War τα έβαλε στα ίσια με Captain America και δεν ήθελε καν πετσέτα για τον ιδρώτα). Με βάση αυτή την πολιτική όμως δεσπόζουσας θέσης στη χρήση του Vibranium (κοινώς μονοπώλιο και κοιτάτε μη δούμε πουθενά αλλού να γίνεται χρήση, θα ‘χουμε πρόβλημα αγόρι μου), όποιος θα έκανε το λάθος να το κάνει λαθρεμπόριο, ε ας πούμε δε θα την έβγαζε και τόσο καθαρή… Προφανώς θα παίξει ρόλο!

Σωτήριο έτος κυρίου ’92 A.D (ναι grammar nazi πλεονασμός ξέρω, απλά ήθελα να δώσω μερικά εγκεφαλικά στη φυλή σου) και ναι η ταινία παραδόξως ξεκινάει από τα παλιά και μάλιστα από τον μπαμπά του τωρινού Black Panther, τον αδικοχαμένου βασιλιά T’Chaka (John Kani) ντυμένο στα Black Panther. Όπως καταλάβατε ο βασιλιάς της Wakanda είναι και ο προστάτης της χώρας (καλά αυτό το είχανε αναφέρει και στην εισαγωγή, καλά καλά έπρεπε να το πω εκεί παράτα με!) καθώς και των μυστικών αυτής (βλέπε υπερδυνάμεις του χαρακτήρα, τεχνολογία και λοιπές ανάλογες ψαρωτικές λέξεις), πράγμα που σημαίνει πως αναλαμβάνει να λύσει κάθε πρόβλημα ακόμα και με την αλάνθαστη τεχνική του δια πυρός και σιδήρου. Πήρε λοιπόν πρέφα ο έτσι πως κάποιο λαμόγιο βγάζει παράνομα το μέταλλο εκτός χώρας (το ποιος είναι και για ποιο λόγο το κάνει θα το δείτε μέσα, μη σας το χαλάσω. Πάντως όπως μάλλον καταλάβατε εκεί δεν έχουν καθόλου χιούμορ με το Vibranium), οπότε και σου λέει ώπα κάτσε να τον στρώσω. Όμως τον αντίκτυπο αυτής του της πράξης και τι θα γεννήσει αυτή, είναι κάτι που θα αποτελέσει μάλλον και συνδετικό κρίκο στην πλοκή.

Μεταφερόμαστε όμως στο σήμερα και ενώ η ταινία ξεκινάει κάπως ήρεμα, στα σκάει ξαφνικά και σου λέει πόσο κακοκώλης (κοινώς badass όπως λέμε και κάτω από το αυλάκι) είναι ο τωρινός Black Panther. Κάποιος έκανε ζοριλίκια με τη Wakanda και το Vibranium στο σήμερα, ε και είπαμε δεν είναι για πολλά. Έτσι λοιπόν μυρίζεται πως υπάρχει θέμα με σπείρα (όχι από σπουργίτια, το σκέφτηκες το αστείο κι εσύ όπως κι εγώ, οπότε ξεπέρασε το και πάμε παρακάτω) που θέλει διακαώς να μαζέψει το Vibranium. Μέλη λοιπόν των σπουργιτιών εεεεε ήθελα να πω της οργάνωσης είναι το Gollum εεεεε ήθελα να πω ο  Ulysses Klaue (Andy Serkis) (που ρε παιδιά δε ξέρω αλλά θέλω να τον δω επιτέλους σε ρόλους και εκτός CGI όπως εδώ, που οκ ασυναίσθητα γκολουμίζει λίγο, αλλά είναι υπέροχος και σε real time) καθώς και ο Adonis εεεεε ήθελα να πω ο  Erik Killmonger (Michael B. Jordan) (που μέσα στην ταινία για έναν μυστήριο λόγο και για να τονίσουν το που και πως μεγάλωσε, μίλαγε λες και είχε πάθει λίγο NWA, που οκ ήταν για να πιάσει το όλο vibe του ρόλου, αλλά σε κάποιες φάσεις νόμιζα θα πετάξει και το νέο mixtape του. Εντάξει καταλάβαμε είσαι σκληρός κ…ύριος!).

Στην προσπάθεια του λοιπόν να τους σενιάρει θα έχει την αμέριστη βοήθεια μέσω φιλικών και όχι μόνο συμμετοχών από την πρώην του και υπερκατάσκοπο όλων των ηπείρων Nakia (Lupita Nyong’o) (μιας και όλα πεθαίνουν εκτός από τον νταλκά του βασιλιά για την πρώην), της σωματοφύλακα του και σκληρότερης των σκληρότερων πατριωτών της Wakanda, της Okoye (Danai Gurira), της αδερφής του βασιλιά Shuri (Letitia Wright) (γιατί η οικογενειοκρατία δεν είναι μόνο Ελληνικό άθλημα προφανώς. Όλοι με μέσο ρε φίλε. Πλάκα κάνω, στην ταινία η έτσι είναι κινητή διάνοια τεχνολογίας) και τέλος ο χαρακτήρας-τον-φέραμε-να-παίξουμε-μαζί-με-όλα-τα-παιδάκια Bilbo εεεεε ήθελα να πω  Everett K. Ross (Martin Freeman) (έλα εντάξει σκάω δε θα ξανακάνω αναφορά σε άλλους ρόλους ηθοποιών… ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ!ΜΟΥΧΑΧΑΧΑ) που οκ υποθέτω έπρεπε να τον βάλουνε μέσα λόγω συμβολαίου ή απλά επειδή κάψαμε τον Coulson εντελώς άτσαλα και θέλουμε να έχουμε τον καλό και συμπαθητικό agent. Γκούχου-γκούχου στούντιο εντάξει το καταλάβαμε. Ο έρωτας και η ανακύκλωση χαρακτήρων, δε κρύβονται… Η ταινία κάπου πάνω και κάπου κάτω αυτή είναι, έχοντας τις ανατροπές της και μια αίσθηση από λίγο Game of Thrones μέσα, αλλά οκ μη φανταστείς πως θα σου πεταχτεί και κάνας νάνος να λέει εξυπνάδες. Comic ίντριγκα με μια δόση politically correct που θα σου σχολιάσω μετά για αυτό…

Πάμε τώρα στο ερμηνευτικό κομμάτι του πονήματος καθώς και στο σενάριο/σκηνοθεσία. Ως προς το πρώτο λοιπόν, τολμώ να πω πως σε γενικό βαθμό οι ερμηνείες μέσα των ηθοποιών ήταν υπέρ του ικανοποιητικού. Έπαιζαν αρκετά φυσικά, από την άποψη πως δεν το τραβούσαν από τα μαλλιά για να βγει μια σκηνή, με εξαίρεση ίσως τον χαρακτήρα του Kilmonger, που ο κύριος λόγος που μου έκατσε στο στομάχι ήταν πως οκ θες ρε μάγκα μου εκεί στις σκηνοθεσίες να βγάλεις ένα πιο «άγριο» και «κακό παιδί» από έναν χαρακτήρα, απλά το στερεοτυπικό του στυλ «ο ράπερ που βγήκε από τη γειτονιά και έχει δει αφόδευμα» είναι κάπως τετριμμένο για τα δικά μου ταπεινά γούστα. Κυρίως επειδή το τυπάκι που έπαιζε το ρόλο είναι καλός ηθοποιός, αλλά το πάντρεμα του όλου δραματικού με το concept του χαρακτήρα, έβγαζε λίγο παραπάνω thug life από ό,τι εγώ προσωπικά θα ήθελα να δω. Ο αρθρογράφων δεν έχει κρύψει την αρέσκεια του στο rap, αλλά εντάξει ρε παιδί μου ηρεμήστε και λίγο…

Αν λοιπόν εξαιρέσεις αυτό, γενικά η ταινία από άποψη χαρακτήρων ήταν πολύ καλή, μάλιστα ο Boseman που ενσάρκωσε τον τωρινό Black Panther ήταν ερμηνευτικά αρκετά κοντά στον comic χαρακτήρα, τουλάχιστον από τα λίγα που τον έχω τσεκάρει. Για μένα δεν είναι πως παίζει και κάποιο ρόλο, απλά οκ τα αρρωστάκια θα αρέσκουν τα μάλιστα νομίζω! Βάρος πάντως δόθηκε γενικά σε όλους τους χαρακτήρες (πρωτεύοντες και δευτερεύοντες και οκ δε θα σου είχε και το βιογραφικό του κομπάρσου είπαμε) , δε σου άφηνε κενά ιδιαίτερα για το ποιοι είναι και τι ρόλο παίζουν και γενικά δένανε έμορφα μέσα.

Μάλιστα θέλω να σταθώ στο σενάριο από την άποψη χιούμορ. Φίλε ο ορισμός του «τόσο-όσο» που πραγματικά και ίσως υποκειμενικά λατρεύω να βλέπω, το είδα σε όλο το μεγαλείο του. ΤΑ ΑΚΟΥΣ THOR;; ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ!! Δε σε κούραζε η ταινία με slapstick comedy jokes, δε σε κούραζε με άκυρα αστειάκια σε φάση Benny Hill (εντάξει η πλειοψηφία έχουμε πει δε θα ξέρει τι είναι αυτό το show, ψάχτε το νέοι Padawans) που πετάγονται με το ζόρι. Σε αυτόν τον τομέα ήταν άκρως διασκεδαστική και μάλιστα αναφορά ακόμα και σε διάσημο vine joke άρα και «ετοιματζίδικο», δε με χάλασε γιατί απλά κόλλαγε μέσα. Γενικά το χιούμορ ήταν αυτό που με έκανε να παρακολουθήσω πολύ πιο ευχάριστα την ταινία. Κάποιοι βέβαια ίσως βρούνε κάποια αστεία περιττά, αλλά έμενα δε με χάλασαν και τόσο στο γενικό σύνολο.

Αλλά όμως το γλυκόπικρο που μου άφησε η ταινία δεν ήταν το χιούμορ, όσο το θεματάκι που εντόπισα ως προς την εξέλιξη και κάπως τη ροή της. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή πως στο σύνολο δεν ήταν ποταπό και άσχημο (όχι πως έχριζε και Όσκαρ πρωτοτυπίας), αλλά σε κάθε περίπτωση μου θύμισε λίγο κώδικα Μορς ή καλύτερα το δυαδικό σύστημα με μηδέν και ένα. Τι εννοώ ο χοντρός ποιητής.

Η ταινία λοιπόν χωρίζεται σε κομμάτια πάρε να έχεις και δώσε πόνο από την άποψη εξέλιξης και πλοκής και σε κομμάτια μπυροκοίλι και άααααρααξε φίλε να τα πούμε λίγο, μη βιάζεσαι. Κοινώς ενώ ρε παιδί μου στο πάει καλά, σου λέει πράγματα, σου δίνει το ξύλο του και το τζέρτζελο του, ξαφνικά και από το πουθενά μπαπ πάρε νηνεμία. Αργεί λίγο αυτή η νηνεμία και ώπα σου σκάει την καταιγίδα που δεν είδε ο Αρνιακός για να στο φέρει ωραία και ποιητικά όπως κάνει. Το άσχημο είναι πως οκ ενώ αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως σου δίνει ανατροπές και λοιπά, στην ουσία όμως δεν το κάνει και με ελάχιστες εξαιρέσεις μέσα τα πιο πολλά είτε τα βλέπεις να έρχονται είτε η ροή σταματάει απλά για να παρατείνει λίγο παραπάνω την ταινία, χωρίς όμως ιδιαίτερο λόγο. Με κάπως λιγότερα λόγια (μιας και ο θείος Γιώργος είναι γνωστός μπλα-μπλάς) οι κοιλιές μέσα στην εξέλιξη ακόμη και στο πιο «επεξηγηματικό» κομμάτι ας πούμε, δε σε έκαναν να έχεις κάποιο ιδιαίτερο insight, όσο πως λειτουργούσαν κάπως επιβραδυντικά, σαν την επικάλυψη των προφυλακτικών.

Πάντως άμα παρατήρησες πιο πριν έκανα τις αναφορές μου στο όλο politically correct, που οκ μια ταινία με κυρίως έγχρωμους ηθοποιούς, το βλέπεις να έρχεται με AK και μπαζούκας από μακριά. Τώρα είναι σα να διαβάζω από κάτω φασίστα χοντρέ έρχονται κρεμάλες, αλλά άσε με να σου πω γιατί λίγο με ξίνισε μέσα στην ταινία.

Σίγουρα μπορώ να καταλάβω και να σεβαστώ στο έπακρο πως ένα μέσο όπως  μια ταινία που θα φτάσει σε πολλά μάτια και αυτιά, μπορεί να γίνει αφορμή για να περάσεις κάποιο μήνυμα ως προς την αντιμετώπιση μιας ομάδας ανθρώπων και πάει λέγοντας, Οκ μέχρι εδώ. Το θέμα είναι στο πως το πασάρεις πολλές φορές και αν θέλεις να το τραβήξεις από τα μαλλιά. Ενώ λοιπόν ρε παιδί μου η ταινία το ξεκινάει πιο χαλαρά, από ένα σημείο και μετά το πέταγε κάπως υπερβολικά πολύ, σε σημείο που λες «εντάξει το κατάλαβα, είμαι λευκός άρα και φταίω» απλά το έκανε τόσο βεβιασμένα και αμήχανα (από την άποψη απλά στο πέταγε από το πουθενά, ενώ δεν είχε καν λόγο ύπαρξης σε μια σκηνή), που από ένα σημείο και μετά νομίζω κούρασε. Εδώ να τονίσω πως κανείς δεν είπε πως μια τέτοιου είδους ταινία δεν πρέπει να προωθεί κάποιο πανανθρώπινο μήνυμα, που μάλιστα προς το τέλος το «έσωσε» από την άποψη πως πάσαρε το όλο «όλοι ενωμένοι» και τι συμβαίνει αν υπάρξει το ανάποδο και δώσεις στον καταπιεσμένο πολύ δύναμη, αλλά στο υπόλοιπο ήταν απλά λίγο με το ζόρι.

Θα μου πεις όμως «χοντρέ άραξε και μέσα στα ίδια τα comic, ειδικά τα τελευταία χρόνια, γίνεται πολύ έμμεσος πολιτικός και κοινωνικός σχολιασμός και λοιπά», πράγμα που δε θα αναιρέσω και οκ το δέχομαι μιας και ένας δημιουργός έχει άποψη προφανώς, απλά εγώ προσωπικά θέλω παντού να μου το κολλάνε αβίαστα κάπως και όχι μόνο επειδή έχει γίνει μόδα τώρα τελευταία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού… Απλά λέω!

Γενικά πάντως αν εξαιρέσεις τα παραπάνω, η ταινία υπό τη σκηνοθεσία του Ryan Coogler (που ήταν και στο σενάριο της ταινίας όπως με πληροφορεί το IMDb) ήταν διασκεδαστική κατά κύριο λόγο και σίγουρα μια από τις καλές ταινίες της Marvel, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς πως ήταν λίγο outsider από την άποψη πως ο Black Panther δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό τόσο πολύ, όπως εννοώ άλλοι υπερήρωες βλέπε Iron Man και λοιπά.

Ιδιαίτερες αναφορές θέλω να κάνω στο άψογο οπτικό και ηχητικό αποτέλεσμα. Παιδιά ήταν πραγματικά εκπληκτικό και χωρίς πλάκα κοπάναγα το κεφάλι μου κάτω πως είναι δυνατόν μια ταινία «γήινη» και στα δικά μας χωράφια, να έχει βγει πιο εντυπωσιακή και γεμάτη οπτικά από το Ragnarok. Ω ναι! Εντάξει όσοι με διαβάζετε (οι 2-3 ρε παιδί μου έστω), θα έχετε καταλάβει πως πλέον σημείο αναφοράς για κάποια θέματα κακής απόδοσης έχω το τελευταίο Thor. Εντάξει δεν είναι μόνο ο Λαζόπουλος που έχει κόλλημα με την Ντενίση. Αλλά πέρα από την πλάκα, πραγματικά τα εφέ, τα CGI, οι εικόνες λήψης και η σκηνοθεσία αυτών ήταν υποδειγματικά. Έβλεπες όλη τη δράση γεμάτη μπροστά σου, δεν πάθαινες επιληψία με την αλληλουχία των σκηνών και ακόμα και στις κοιλιές που αναφέραμε, η εικόνες ήταν όμορφες και έδιναν έστω μια δραματικότητα, πράγμα που το έσωζε αρκετά.

Όσο για τη μουσική, οκ ρέστα απλά. Συνθέσεις με πάντρεμα κάπως πιο κλασσικών τόνων Ευρώπης, με Αφρικάνικες πενιές ή ακόμα και μονές τους τα πιο «παραδοσιακά» της Αφρικής, πιο σύγχρονα ντάπα-ντούπα για να δώσουν και λίγο το vibe στους έφηβους ρε παιδί μου, όλα τα είχε ο μπαξές. Γενικά ο ήχος μέσα ήταν πολύ δυνατό χαρτί, κάτι που θα κάνει ηχολήπτες να έχουν ρίγη συγκίνησης.

Ας κάνουμε λοιπόν ταμείο, ήρθε η ώρα. Ήταν ωρέ χοντρέ καλή η ταινία; Ναι ήταν. Ήταν η καλύτερη της Marvel μέχρι τώρα; Εμμμμ κοίτα αυτό υποθέτω πως είναι κάπως υποκειμενικό και να εξηγήσω εν κατακλείδι το λόγο. Η ταινία θα μπορούσε να είναι χρονικά λίγο μικρότερη και με λιγότερα σημεία κοιλιών. Ενώ σε διάρκεια είναι γεμάτη ταινία (πάνω από 2 ώρες στο σύνολο), το μέγεθος δεν είναι πάντα το ζητούμενο ως γνωστόν και μάλλον έπαθε λίγο Rogue One, σε πολύ μικρότερο όμως βαθμό ας είμαστε αντικειμενικοί.

Ενώ λοιπόν στα σημεία που κάτι γινόταν από άποψη δράσης και γενικής πλοκής, η ταινία το πήγαινε καλά. Στα σημεία όμως που σταμάταγε απότομα και σε εκείνα τα σημεία που έπρεπε να χωρέσει κάτι με το κάπως ζόρι και βεβιασμένα, ε εκεί πέρα εμένα και καθαρά υποκειμενικά με χάλασε αρκετά. Άσχετα λοιπόν με το πόσο μπορεί να λατρεύω το MCU στην πλειοψηφία του (ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ THOR, που ειλικρινά θα το έθαβα χειρότερα, αν δεν προσπαθούσα να το δω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ), η ταινία σίγουρα στάθηκε στα πόδια της, σου έδειξε πως πρέπει να συμπαθήσεις τον πρωταγωνιστή της και τους λοιπούς μέσα, απλά μου άφησε στο τέλος ένα «έλα θα μπορούσες και καλύτερα». Το λέω με γνώμονα όπως είπα το όλο «μη μου τα πετάς στο άκυρο ρε δικέ μου, ψυχούλα έχω και εγώ ο ταπεινός». Για μένα λοιπόν πήγαινε να τη δεις, δε θα κλάψεις τα λεφτά σου και σίγουρα θα περάσεις καλύτερα από την άλλη ακατανόμαστη που είπαμε πριν! Αυτά τα ολίγα (έλα σκάσε εντάξει γράφω πολύ το ξέρω. Έχω φρικάρει κόσμο με εργασίες μου, σε σένα θα κόλλαγα; ) και ραντεβού πάλι σε μια άλλη προβολή!! Θείος Γιώργος over and out.

σ. σ. Παιδιά αν γενικά θέλετε να κάνω και κάνα review πέρα από sci-fi και fantasy ταινίες (καλά όχι και εναλλακτικό κινηματογράφο είπαμε), πείτε μου σε σχόλια και λοιπά. Έχω κάνει και ένα Dunkirk, απλά οκ να έχω νου μου να κάνω παραπάνω, όπως επίσης και άμα θέλετε σειρές και άλλα τέτοια. Για gaming ακόμα δεν έχω pc (και δεν εννοώ politically correct), αλλά άμα θέλετε όμως δέχομαι δωρεές για το φιλόπτωχο!

7.8 ΚΑΛΗ

The Good

  • Είχε δράση και μπαμ-μπουμ γεμάτα μέσα, με έναν χαρακτήρα σε πρώτο ρόλο που σε ένοιαζε
  • Πέρα από τον μπροστάρη, όλοι μέσα είχαν λόγο ύπαρξης
  • Ωραία εφέ και μουσική, που έδεναν αψεγάδιαστα με την ταινία.
  • Ο λόγος που έβαλα το 7.8 ήταν γιατί ήταν καλύτερη από το Justice League. Εδώ είμαστε με την ακρίβεια παιδιά, τι λέμε τώρα.

The Bad

  • Καλά το πήγαινε, απλά τα πάνω-κάτω σαν καρδιογράφημα να μην είχε και θα μιλάγαμε για κομψοτέχνημα.
  • Spoiler Alert: Δε λέει πάλι τίποτα μέσα για Infinity Stones
  • Βρε Kilmonger αγόρι μου χαλάρωσε λίγο και θα μπεις στούντιο για το επόμενο gangsta rap song
  • Βεβιασμένο πολιτικά ορθό μέσα, που δεν είναι να μην το πεις, απλά όχι εκεί που δεν κολλάει ρε δικέ μου
  • Και τέλος: Άντε και έχει ακόμα πολύ μέχρι το Infinity Wars. Άμα δεν είναι καλή η σειρά με τις ταινίες, θα πάω Αμερική με ρόπαλα και σανίδες δεν παίζει!
7.8 ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr