Busted.gr

Assassin’s Creed: Από το χειρότερο στο καλύτερο παιχνίδι

Assassin’s Creed: Από το χειρότερο στο καλύτερο παιχνίδι

Αναμφίβολα το Assassin’s Creed franchise αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα gaming franchises της νέας γενιάς βιντεοπαιχνιδιών. Και έτσι είναι. Το franchise που ξεκίνησε ως ένα μικρό πείραμα της Ubisoft για κάτι διαφορετικό πίσω στο μακρινό 2007, έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο αγαπημένα gaming ονόματα των τελευταίων χρόνων. Αξιόλογοι πρωταγωνιστές, όμορφο storytelling και διαφορετικές πόλεις. Κάθε φορά μπορείς να χαθείς στον κόσμο που δημιουργεί η Ubisoft μέσω του πονήματος της και μπορείς να δημιουργήσεις την δικιά σου ιστορία ως ένας (συνήθως) ατιμασμένος άνθρωπος, όπου ενώνεται με την Αδελφότητα των Assassins και παίρνει την δικιά του εκδίκηση.

Nothing is true. Everything is permitted. Μια πρόταση η οποία μπορεί να κρύψει χίλια νοήματα και με εντελώς διαφορετική σημασία σε κάθε ένα από τα παιχνίδια του franchise. Εμείς σήμερα, μιας και την προηγούμενη φορά, σας άρεσε η λίστα με το Call of Duty, αποφασίσαμε (αποφάσισα, δηλαδή, αλλά εντάξει μωρέ, δεν είναι κακός ο πληθυντικός) να πάρουμε και τα 10 παιχνίδια του κύριου timeline του franchise, χωρίς τα extra ports αλλά και τα Liberation & Chronicles. Ο λόγος; Απλώς γιατί δεν θέλω να γράφω πολύ, γιατί ποιος ξέρει πόσες σειρές παίζει να γράψω σήμερα. Πλάκα κάνω. Απλώς επειδή δεν ανήκουν στο main story του παιχνιδιού και θέλω να πάμε απευθείας στο ζουμί, επιλέγω αυτόν τον τρόπο. Οπότε πάμε να δούμε την λίστα μας. Μπορείτε να το λέτε και Top 10.

Πριν ξεκινήσω υπενθυμίζω πως η εν λόγω λίστα είναι υποκειμενική και δεν χρειάζεται να επηρεαστείτε από αυτήν, ενώ επίσης είναι απαραίτητο να βάλω ένα SPOILER ALERT, σε περίπτωση που δεν έχετε παίξει κάποιο από τα παιχνίδια.

10) Assassin’s Creed III 

Ξεκινάμε με το, κατά την άποψη μου, χειρότερο παιχνίδι Assassin’s Creed που έχω παίξει και αυτό είναι το Assassin’s Creed III που κυκλοφόρησε το 2012. Στον συγκεκριμένο τίτλο, παίρναμε τον ρόλο του Connor, ενός Ινδιά…μάλλον κάνω λάθος. Παίρναμε αρχικά τον ρόλο του Haytham Kenway, ενός κύριου, ο οποίος είναι πατέρας του πρωταγωνιστή μας και μάλιστα είναι και ιδρυτικό μέλος μιας ομάδας από Templars. Ήταν κάτι διαφορετικό, που πραγματικά αρχικά μας σόκαρε, ωστόσο, σίγουρα, πήρε πολλά μακριά από το συναίσθημα Assassin’s Creed που είχαμε και το έκανε σαν ένα πιο τυπικό action-adventure game. Αργότερα, ελέγχαμε τον Connor, ο οποίος μέσα στον πανικό της Αμερικάνικης Επανάστασης, γίνεται πατριώτης και ταυτόχρονα αντιμετωπίζει και την ομάδα των Templars.

Σίγουρα το τοπίο και η μηχανή Anvil Next, είναι από τα θετικά του παιχνιδιού, ωστόσο όλοι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού, με πρώτο και κυριότερο τον πρωταγωνιστή μας, τον Connor, είναι απογοητευτικά μουντοί και δεν σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι σε παιχνίδι Assassin’s Creed, αλλά παίζεις ένα τυπικό adventure game που έχει το όνομα Assassin’s Creed, μόνο και μόνο, επειδή ο πρωταγωνιστής του, φοράει την χαρακτηριστική στολή του “Ασσασσίνου”. Δεν λέω απαραίτητα ότι το παιχνίδι ήταν κακό. Κανένα Assassin’s Creed δεν ήταν κακοφτιαγμένο. Όλα είναι θέμα προτίμησης. Και το AC3 δεν μου άρεσε. Απλό.

9) Assassin’s Creed: Syndicate 

Επόμενο στην λίστα μου, το Assassin’s Creed Syndicate. Ένα παιχνίδι που μας έδωσε μια ματιά στην Βικτωριανή Αγγλία κατά την Βιομηχανική Επανάσταση και στα δίδυμα αδέρφια Frye. Οι Jacob & Evie Frye ήταν οι πρωταγωνιστές μας σε αυτό το παιχνίδι που είχε τις προδιαγραφές να είναι σπουδαίο, αλλά δυστυχώς, απέτυχε. Και αυτό, γιατί, ενώ τα γραφικά του παιχνιδιού ήταν άρτια επεξεργασμένα, ένα από τα χαρακτηριστικά που δεν μου άρεσε, ήταν το ότι ενώ μας είχαν υποσχεθεί ένα πιο fluid και πιο σωστό combat, όλο το combat game ήταν καρτουνίστικo, με κάποιες αντιδράσεις της AI να μοιάζουν λες και μόλις βγήκαν από το Looney Tunes Show. Επίσης, ορισμένες αποστολές του παιχνιδιού, όπου έπρεπε να βρεις διαφορετικές συμμορίες και να τις “τακτοποιήσεις” γρήγορα κατάντησαν βαρετές, ενώ τα αδέρφια Frye, κατάντησαν ένα οικογενειακό δράμα. Τσακώνονταν, αγκαλιάζονταν, τσακωνόντουσαν και πάλι από την αρχή. Το σκηνικό ωστόσο και το DLC του παιχνιδιού με τον Jack The Ripper, το έσωσαν από την τελευταία θέση. Πάλι, επαναλαμβάνω, δεν ήταν κακό παιχνίδι, αλλά όχι τέλειο.

8) Assassin’s Creed

Το παιχνίδι που τα ξεκίνησε όλα. Το πρώτο παιχνίδι που μας εισήγαγε σε αυτόν τον μαγικό και μυστικό κόσμο του Αδελφάτου των Δολοφόνων. Ο Desmond Miles, απάγεται από Templars, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι το έντονο παρελθόν και η σύνδεση του Desmond με τον μυστικό κόσμο των Assassins, θα τους βοηθήσει να δουν μνήμες του παρελθόντος. Έτσι, τον βάζουν στο Animus, μια συσκευή που επιτρέπει να δούμε μνήμες του παρελθόντος. Έτσι μπαίνει ο Miles στο σώμα του Altair Ibn-La’Ahad,  ο οποίος, λόγω της αλαζονείας του, κοστίζει στους Assassins την ευκαιρία να διασφαλίσουν το Μήλο της Εδέμ από τους Templars, τους αιώνιους εχθρούς τους. Έτσι ο Altair, μπαίνει σε μια διαδικασία να αποδείξει την πίστη του στην Αδελφότητα, σκοτώνοντας 9 στόχους και να πάρει πίσω το Μήλο της Εδέμ.

Η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού μπορεί να ομολογήσει κανείς πως είναι απίστευτη, με την Παλαιστίνη να είναι σίγουρα ένας εντυπωσιακός τόπος για πολλές περιπέτειες. Η τεχνική του blend, του stealth, της κρυφής δολοφονίας, του Leap of Faith. Όλα αποκαλύπτονται μπροστά στα μάτια μας και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θαυμάσουμε. Ωστόσο, το παιχνίδι είχε πολλά λάθη και glitches, ενώ στην πλοκή, υπάρχουν και κάποια κενά, τα οποία δεν καλύπτονται και δεν κατανοούμε ποτέ. Παρ’όλα αυτά, αυτή η πρώτη εμπειρία με το franchise, μόνο αξιομνημόνευτη μπορεί να μας μείνει.

7) Assassin’s Creed 4: Black Flag


Το να ζεις την ζωή ενός πειρατή είναι ωραία. Θησαυροί, μάχες, ποτά και γυναίκες. Κυρίως το πρώτο και το τελευταίο. Το να ζεις την ζωή ενός πειρατή-δολοφόνου δεν το είχαμε ξαναδεί. Αυτό προσπάθησε να μας δείξει η Ubisoft στο Assassin’s Creed IV: Black Flag, το πρώτο πόνημα του franchise που κυκλοφόρησε και για τις κονσόλες της τωρινής γενιάς (PS4 & Xbox One), που μας έβαζε στα “παπούτσια” του Edward Kenway, πατέρα του Haytham και παππού του Connor Kenway από το Assassin’s Creed III. Τα νησιά και η θάλασσα είναι οι καλύτεροι μας φίλοι και το καράβι μας ο καλύτερος φίλος μας από όλους. Στο παιχνίδι, στον σύγχρονο κόσμο, μετά τον θάνατο του Desmond Miles στο AC3 (oops, sorry), μπαίνουμε στο Animus, στις μνήμες του Kenway για να εντοπίσουμε το Observatory, έναν χώρο, που θέλουν να χρησιμοποιήσουν οι Templars, ενώ ταυτόχρονα, ως Edward, θα πρέπει να μπούμε ανάμεσα στην διαμάχη Assassins & Templars.

Το παιχνίδι το βάζω υψηλότερα από τα άλλα, διότι ο χαρακτήρας του Edward είναι καλογραμμένος και μπορείς να καταλάβεις την μάχη καλού και κακού μέσα του, την μετατροπή του από έναν πειρατή που δεν τον νοιάζει τίποτα, σε έναν Assassin, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει τους δικούς του ανθρώπους. Οι δραστηριότητες που έχει να σου προσφέρει το παιχνίδι είναι πολλές, με λεηλασίες και αναζήτηση ναυαγίων στο βυθό, μέχρι και κυνήγι και σκότωμα φαλαινών. Πολύ διασκεδαστικό και πολύ όμορφο παιχνίδι. Ελπίζω μόνο να μην μας μηνύσει η Φιλοζωϊκή μετά το σχόλιο “διασκεδαστικό” για τις φάλαινες.

6) Assassin’s Creed Unity


Θα το παραδεχτώ. Το θεωρούσα ως το χειρότερο Assassin’s Creed που έχω παίξει. Μόλις ωστόσο, έπαιξα μια patchαρισμένη έκδοση του παιχνιδιού για το PC, πρέπει να παραδεχτώ πως το Unity αποτέλεσε μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Έχουμε τον ρόλο του Arno Dorian, ο οποίος φυλακίζεται άδικα για τον φόνο ενός ανθρώπου που τον μεγάλωσε σαν πατέρα του και μπαίνει στην Αδελφότητα των Assassins για να εκδικηθεί αυτούς που τον κατηγόρησαν άδικα, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η αγαπημένη του Elise, είναι μία από τους Templars. Το παιχνίδι μας τοποθετεί στην Γαλλία, την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και η ένταση από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία είναι τεράστια.

Έχουμε ένα πάρα πολύ όμορφο story, που μας κάνει μετά από καιρό να νιώσουμε Assassins. Το love story Arno & Elise μας κρατάει σε εγρήγορση και ευχόμαστε να το πάρει το κορίτσι, το gameplay και το combat είναι όμορφα. Ωστόσο, το γεγονός ότι χρειάστηκαν αρκετά patches για να διορθωθεί η εμπειρία του παιχνιδιού, αφού υπήρχαν αρκετά glitches μέσα σε αυτό, αλλά και το ότι ώρες ώρες, το παιχνίδι γινόταν βαρετό χωρίς λόγο, δεν του δίνουν μια ψηλότερη θέση. Ωστόσο, αν πολλοί το θεωρείτε το χειρότερο, ξανασκεφτείτε το πρώτα.

5) Assassin’s Creed: Revelations


To τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας του Ezio Auditore Da Firenze στο Assassin’s Creed franchise είναι και το “χειρότερο” του. Εννοείται πως το παιχνίδι δεν είναι άσχημο. Ο Ezio είναι γερασμένος και ψάχνει και αυτός την γνώση που έχει αφήσει πίσω του ο Altair Ibn La’-Ahad στην βιβλιοθήκη της Masyaf, ενώ ταυτόχρονα, οι περιπέτειες του, τον οδηγούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου και εκεί, οι Templars, θέλουν να σταθούν εμπόδιο στα πλάνα του. Παράλληλα, ο Desmond, μετά τον χαμό της Lucy, προσπαθεί να ξεφύγει από την κωματώδη κατάσταση στην οποία βρίσκεται, ανακαλύπτοντας και αυτός στοιχεία του παρελθόντος του, παίζοντας το παιχνίδι Portal της Valve. Σαν να κατέλαβε για λίγο η Valve το παιχνίδι, ήταν το story του Desmond και να έκανε ένα μικρό patch για το Portal και να το έβαλε σε λάθος δίσκο.

Ο λόγος για τον οποίο, χαρακτηρίζω ως “χειρότερο” το Revelations, είναι ότι γίνεται βαρετό. Δυστυχώς τα Den defenses, όσο διασκεδαστικά και αν είναι, δεν βοηθούν. Τα ίδια κλασσικά στοιχεία που μας είχαν κάνει να αγαπήσουμε τα παιχνίδια AC, δεν λείπουν ούτε εδώ, ωστόσο, από ένα σημείο και μετά, το πόνημα αποκτάει “κοιλιά” και αυτό επηρεάζει και την δικιά μας διάθεση να το παίξουμε. Ωστόσο το κλείσιμο του παιχνιδιού, αποτελεί έναν φόρο τιμής και στους 3 χαρακτήρες που το είχαν χτίσει μέχρι τότε και το θεωρώ αντάξιο του βεληνεκούς τόσο του Ezio όσο και του Altair. Τον Desmond δεν τον αναφέρω. Έτσι. Γιατί μου αρέσει.

4) Assassin’s Creed: Rogue 


Όπα, τι έγινε εδώ πέρα; Τι τρελή έκπληξη σας σκαπούλαρε ο Γιώργος εδώ; Άφησα κάτω πολλά παιχνίδια η αλήθεια είναι για το Rogue και θα εξηγήσω το γιατί. Αλλά ας σας πω με λίγα λόγια τι συμβαίνει στο Rogue. Τι θα συνέβαινε αν γινόμασταν για μια φορά ο κακός της υπόθεσης; Αυτό γίνεται και στο παιχνίδι, αφού ελέγχουμε τον Shay Patrick Cormac, έναν Assassin, που ωστόσο, βλέποντας την Αδελφότητα του να μην έχει διάθεση να μπει σε διάλογο με τους Templars και αφού τον αφήνουν για νεκρό, αποφασίζει να πάει με την πλευρά των Templars, θέλοντας να τους εκδικηθεί. Το Rogue αποτελεί sequel του Black Flag και prequel του Assassin’s Creed III και είναι το τελευταίο δημιούργημα του franchise που κυκλοφόρησε για τα PS3 & Xbox 360.

Ο λόγος που τοποθετώ το Rogue στην τέταρτη θέση, είναι γιατί το θεωρώ ως ένα από τα πιο υποτιμημένα παιχνίδια του franchise. Έχει ένα όμορφο και smooth gameplay, μια όμορφη ιστορία εκδίκησης, που πρώτη φορά, μπορούμε να την δούμε, από τα μάτια ενός Templar, ενώ τα γραφικά του παιχνιδιού, μολονότι δεν ασχολήθηκαν τρελά μαζί του, ήταν πανέμορφα. Τώρα που έχει βγει και το Remastered του παιχνιδιού, όσοι με αμφισβητούν, ας το αγοράσουν και ας παίξουν στις κονσόλες τους.

3) Assassin’s Creed II 


Ότι και να πω για αυτό το παιχνίδι είναι πραγματικά λίγο. Το Assassin’s Creed II μας γνωρίζει τον Ezio Auditore Da Firenze, μέλος της ομώνυμης οικογένειας των Auditore και ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο. Όταν όμως ο πατέρας του και τα δύο του αδέρφια σκοτώνονται άδικα, ο Auditore θέλει να πάρει εκδίκηση και έτσι μπαίνει στον κόσμο των Assassins για να φονεύσει όλους όσους έκαναν κακό στην οικογένεια του. Ωστόσο, σύντομα καταλαβαίνει πως υπάρχει κάτι πιο βαθύ στον λόγο που πέθαναν οι συγγενείς του και ένας μεγαλύτερος εχθρός, που θέλει την εξουσία του κόσμου.

Το gameplay αποτελεί παράδειγμα για τα υπόλοιπα παιχνίδια του franchise, ενώ το story και οι χαρακτήρες που γνωρίζει ο Ezio μέσα σε αυτόν τον ζωντανό ψηφιακό κόσμο είναι αξιομνημόνευτοι. Ο χαρακτήρας του Ezio ωστόσο και το πάθος του είναι αυτό που μας κάνει και αγαπάμε ακόμη περισσότερο το παιχνίδι, αφού σε ένα σημείο μπορούμε και εμείς οι ίδιοι να ταυτιστούμε με τον πρωταγωνιστή μας, αφού θα κάναμε τα πάντα, προκειμένου να μην μείνουν ατιμώρητοι, οι άνθρωποι που πλήγωσαν την οικογένεια μας. Κακοί που αγαπήσαμε αλλά και ένα story της σύγχρονης εποχής, που έκανε τον Desmond Miles πιο σημαντικό από ποτέ στο κομμάτι της ιστορίας μας.

2) Assassin’s Creed Origins 


Και άλλη έκπληξη; Άφησα το Assassin’s Creed II κάτω από το Origins; Και όμως, θεωρώ το Origins ένα από τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια που έχει βγάλει το franchise. Η Ubisoft έμαθε από τα λάθη της και μετά το μέτριο προς κακό Syndicate μας έδωσε το Assassin’s Creed Origins που μας πήγε μακριά στην Αρχαία Αίγυπτο, όπου ελέγχουμε τον Bayek, ο οποίος θέλοντας να προστατέψει τους συνανθρώπους του, δημιουργεί την Μυστική Τάξη των Δολοφόνων ( Secret Order of Assassins) για να αντιμετωπίσουν την βία και την αυθαιρεσία των Ιπποτών των Templar, οι οποίοι έχουν πολλά μυστικά και κρυφούς στόχους. Το παιχνίδι αποτελεί prequel όπως καταλάβατε όλων των πονημάτων του franchise.

Αυτό που κάνει το Origins τόσο καλό είναι το replayability του. Η κατεύθυνση προς RPG περιβάλλοντα που πήρε η Ubisoft της βγήκε και με το παραπάνω, αφού μας έδωσε ένα παιχνίδι που συνδύαζε άριστα όλα τα στοιχεία που είχαν κάνει αγαπητό το franchise στον κόσμο. Stealth, μπόλικη βία, περιηγήσεις σε έναν τεράστιο ανοιχτό κόσμο και χαρακτήρες με τους οποίους μπορούσες να ταυτιστείς. Ένα πολύ καλό παιχνίδι που μας έδωσε μια γεύση του πόσο καλό μπορεί να είναι το Assassin’s Creed στις κονσόλες τωρινής γενιάς.

1) Assassin’s Creed: Brotherhood


Μα πραγματικά, πείτε μου ποιο περιμένατε να βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας μας; Είναι το παιχνίδι, το οποίο έβαλε στην mainstream σκηνή το franchise, είναι το παιχνίδι, πάνω στο οποίο βασίστηκαν και τα υπόλοιπα games της σειράς για τα gameplay στοιχεία τους, είναι το καλύτερο Assassin’s Creed που έχει βγάλει η Ubisoft. Πολύ απλά γιατί τα έχει όλα; Θέλεις καλό πρωταγωνιστή; O Ezio Auditore είναι εδώ για εσένα και πρώτη φορά βλέπουμε έναν τόσο βαθύ πρωταγωνιστή να κάνει το παιχνίδι κάτι παραπάνω από ένα απλό action game που σκοτώνεις ανθρώπους για το κοινό καλό. Θέλεις κακό; Η οικογένεια Borgia, με πρωτοστάτη τον Cesare Borgia, ο οποίος σκοτώνει και τον θείο του Ezio, σε περίπτωση που δεν τον είχες αντιπαθήσει από την στιγμή που τον είδες, είναι εδώ για εσένα;

Θέλεις gameplay; Πιο ρευστή και γρήγορη δράση, νέα όπλα, η εγκαθίδρυση του multiplayer, το γεγονός ότι το παιχνίδι διαδραματίζεται σε μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιταλίας, που είναι η Ρώμη, η ικανότητα σου να βρίσκεις άτομα και να τους μετατρέπεις σε Assassins , να διοικείς υπογείως την πόλη σαν άλλος…Al Capone και πάρα πολλές δραστηριότητες που μπορείς να βρεις και να κάνεις. Είναι απίστευτα ωραίο και πιστεύω πως μέχρι και σήμερα κανένα από τα άλλα Assassin’s Creed αλλά ούτε και το Odyssey που έρχεται δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την μαγεία και την αύρα που έδωσε το Brotherhood στο franchise.

Αυτό ήταν το άρθρο μας. Ελπίζουμε να σας άρεσε. Εσάς ποιο είναι το αγαπημένο σας Assassin’s Creed παιχνίδι και γιατί; Πείτε μας την άποψη σας στα σχόλια. 

Μην ξεχάσετε να μας ακολουθήσετε στα παρακάτω Social MediaBusted είστε!

Νέος, ωραίος, ελεύθερ(ΓΚΟΥΧ ΓΚΟΥΧ..Παντόφλα alert)..Εχμ..δεσμευμένος, φανατικός gamer από κούνια, που κάνει ότι σπουδάζει Φιλολογία στο ΑΠΘ, ενώ στην πραγματικότητα, κάθεται και τριγυρνάει τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ονειρευόμενος την στιγμή που θα φτιάξει το δικό του παιχνίδι και θα πάρει στα χέρια του τον έλεγχο όλου του κόσμου..Hail HYDRA!

Powered by busted.gr busted.gr busted.gr